REKLAMA

Ania Karpowicz, laureatka Paszportu "Polityki" w kategorii muzyka poważna

Kultura Osobista
Data emisji:
2021-03-17 11:40
Audycja:
Czas trwania:
13:55 min.
Udostępnij:

Gościem audycji jest Ania Karpowicz flecistka, kuratorka, aktywistka, laureatka Paszportu "Polityki" w kategorii muzyka poważna. Rozwiń »


Ania Karpowicz: "Festiwal WarszeMuzik zaczęliśmy, kiedy wyruszyliśmy z naszym małym pianinem po zachowanych podwórkach na terenie warszawskiego getta. Nagle zaczęliśmy odkrywać ślady tej Warszawy, której już nie ma i którą jak się okazało bardzo mało znamy. To ciągłe szukanie tego co nam ta stara Warszawa mówi dzisiaj. Spotykanie z mieszkańcami tych kamienic to są zawsze poruszające spotkania" Zwiń «

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
dzień dobry przed mikrofonem Marta Perchuć-Burzyńska Ania Karpowicz flecistka jest dzisiaj gościem kultury osobistej laureatka paszportu polityki za rok 2020 w kategorii muzyka poważna Witaj serdecznie dzień dobry za konsekwencje skuteczność w promowaniu zapomnianej muzyki dwudziestego wieku oraz muzyki współczesnej w tym twórczości młodych kompozytorem za stworzenie hashtag Ensemble i festiwalu w Warsie język, które wrosły już nasz pejzaż muzyczny tak brzmi uzasadnienie Rozwiń » przyznanego ci paszportu Aniu, powiedz, które warszawskie podwórka jest ci najbliższe najbliższe jest mi to, w którym nigdy nie byłam, które jest zamknięte i nieosiągalne, czyli to podwórko przy ulicy żelaznej 66 rodzinny dom Mieczysława Weinberga właściwie cały festiwal Warsza muzyk powstał z takiego buntu wobec tego że, że do tego podwórka nie możemy wejść, ale za to jeździmy po innych podwórkach, a może na żelazną 66 UE w przyszłości też przyjdzie czas właśnie obchodzimy dwudziestopięciolecie rocznicy śmierci Mieczysława Weinberga czy ty możesz powiedzieć, jaki miał on wpływ w takim szerszym kontekście na swoją muzyczną drogę miał ogromne takie związanie się z jego muzyką flotową, bo warto tutaj zaznaczyć, że Weinberg ma w dorobku 4 duże formy na świat to jak na kompozytora to całkiem sporo i wszystkie te 4 formy są bardzo warte uwagi i warte grania no, więc odkrycie tego tego materiału bardzo bardzo wpłynęła na właśnie mają taką drogę muzyczną i też na pewno nie rozwinęło w ogóle światową, bo Weinberg ma tendencję do takiego stawiania wykonawcy w poza strefą komfortu i bardzo jest wymagającym kompozytorem no i też czytanie kontekstów tej muzyki i poznawanie jego napięć tożsamościowych, które oczywiście są obecne w tej muzyce też poprowadziło mnie w no właśnie festiwalowi i różne działania które, które teraz realizuje to stawianie wykonawcy poza strefą komfortu to jest to co najbardziej fascynuje w muzyce Weinberga tak to jest taki Wajda czy w ogóle marzył o tym, żeby zostać pianistą koncertującym i sam był znakomitym instrumentalistą, więc te jego partytury, które są tak bardzo wymagające nie wynikają z jakiegoś braku kompozytorskiego, że po prostu nie wiedział jak napisać na dany instrument nie tylko jest taki taki świadomy świadomy zabieg i tak takie zmaganie się z tą muzyką to jest to fantastyczne takie muzyczne zapasy i rzeczywiście bardzo bardzo inspirujące też poza muzycznie, bo od tej muzyki i od tego napięcia między tym co polskie żydowskie sowieckie od od muzyki idzie się do książek filmów i bardzo różnych tekstów kultury również dzięki swojemu zaangażowaniu powstał Instytut imienia Mieczysława Weinberga czemu tak ważnej dla ciebie akurat oni przypomnieć również w kontekście Warszawy myślę, że Warszawa tu swoją wielo kulturową tożsamością przedwojenną jest ciągle jeszcze niedopowiedziana oczywiście, że są instytucje, które w ogóle oddają się właśnie upamiętnianiu czy to właśnie warszawskich Żydów czy też innych mniejszości narodowych czy euro mamy wspaniałych varsavianistów i tutaj nawet nie śmiem jakoś konkurować z nimi, ale ta historia muzycznej przedwojennej Warszawy wydaje mi się ciągle niedopowiedziana, a Mieczysław Weinberg chyba jest po prostu no takim naj naj generalnie mniejszym przedstawicielem tego pokolenia no właśnie wracając do Warsza muzyk do festiwalu dogrania na podwórkach to zetknięcie się z przestrzenią Warszawy z historią Warszawy z żywą Warszawą, ale też w pewnym sensie taką Warszawą uśpioną za hybrydą vana, jakim było dla was doświadczeniem również muzycznym Warsza muzyka rozpoczęłam z Markiem Rajoy, jeżdżąc z malutkim wymalowanym Janikiem właśnie po podwórkach zachowanych podwórkach na terenie byłego getta no to było takie bardzo paradoksalne doświadczenie, bo oboje z Markiem jesteśmy pochodzimy z Warszawą spędziliśmy całe życie nagle no i nagle zaczęliśmy odkrywać ślady tej Warszawy, które już niema, którą jak się okazało bardzo mało mamy no i coś właśnie to spotkanie z tą przestrzenią i z tymi podwórkami i obecnymi mieszkańcami jakoś konfrontowanie się z historią, ale nie w takim jakimś martyrologiczny czy nie chcę powiedzieć, jakim takim tylko historycznym kontekście tylko czytanie tej tej tożsamości też tak jakby współcześnie prawda czy szukanie tego tej wartości co co ta stara Warszawa mówi nam dzisiaj prawda szukanie też aktualności w tym okazało się bardzo bardzo fascynującą podróżą i no co roku nie mogę się doczekać, kiedy znowu wsiądziemy na rowery będziemy jeździć po podwórkach rozmawiać z mieszkańcami no i dotykać tych śladów przeszłości no właśnie o to chciałam zapytać, bo publicznością waszych koncertów byli często jak przypuszczam zupełnie przypadkowi ludzie przypadkowi przechodnie mieszkańcy, którzy przyjmują was w jaki sposób najczęściej w sposób bardzo życzliwe i bardzo często są wzruszeni tym, że w ogóle ktoś przychodzi do takiej przestrzeni pół prywatnej jakąś muzykę czy jakąś historię do do opowiedzenia, ale tak wspaniała publiczność zupełnie inna niż publiczność filharmoniczna czy festiwalowa i takie budowanie wręcz takich osobistych relacji, bo też dzięki tym naszym wycieczką po kamienicach możemy wysłuchać wielu wielu osobistych historii właśnie mieszkańców związanych z tymi kamienicami no, tak więc to to wszystko to są bardzo takie poruszające spotkania i dają nam na pewno duże poczucie takiego sensu i spełnienia i też sensu tego zawodu, bo troszeczkę czasami zdarza się że, że taka publiczność filharmoniczną czy festiwalowa zdaje nam się dość dość odległa dość pasował na pewną taką rolę i trudniej jest nawiązać właśnie takie bliskie relacje oprócz Mieczysława Weinberga są także inni, których chcesz ocalić od zapomnienia oczywiście, że tak Weinberg jest może takim właśnie najwybitniejszym w Warszawie Ninę ze swojego pokolenia, ale tych kompozytorów jest o wiele więcej to te łóżka sir Aleksander Tansman Roman, ale Esther ich drogi były bardzo różne jedni wybrali emigrację we Francji inni w USA nowa wersja znalazł się w ZSRR ale, ale wszyscy byli byli chłopakami właśnie tych podwórek przy żelaznej Krochmalnej czy chłodnej porozmawiajmy jeszcze o hasztag ansambl, bo z nimi odkrywasz rejony nieco odmienne, choć również ocalenie tego co może zostać zapomniany przyświeca jak rozumiem waszej działalności w sposób szczególny wspierać promujecie kobiety kompozytorki tak, chociaż to nie jest zawsze tak staram się jakoś to podkreślić, że to nie jest jakiś taki odgórnie nie wiem narzucony jakiś parytet czy jak jakiś taki format, który sobie, który sobie wybraliśmy w jakiś taki sposób teoretycznej wynika to po prostu praktyki bardzo często historie, które chcemy opowiadać wymagają pewnych umiejętności pewnej wrażliwości czy umiejętności właśnie czytania kontekstu pozamuzycznych i praktyka pokazuje, że polskie dziewczyny kompozytorki nosa w tym po prostu mistrzyniami np. Agnieszka Sulińska zrobiła dla nas właśnie udźwiękowienie kamienice z użyciem gramofonu korbowy i płytsze rakowych i w sposób taki na niezwykle niezwykle wysmakowane i czuły wobec tej przestrzeni, którą z, którą weszła, więc nie jest to nie jest to coś teoretycznego czy sztucznego po prostu wynika z praktyki nazwałaby siebie promotorką feminizmu muzycznego ja na początku nie lubią słowa feminizm, ale już się zaprzyjaźniają z tym słowem i tak chyba chyba można tak powiedzieć, że jeżeli, jeżeli feminizm oznacza słuchanie kobiet i dawanie im przestrzeni, której do tej pory miały zdecydowanie mniej to tak to jestem feministką w w tej chwili mieszkasz na stałe w Tel Awiwie jestem ciekawa co sprawiło, że znalazła się w Izraelu to była taka decyzja życiowo prywatno zawodowa miała wiele współpracy też z kompozytorami izraelskimi czy to ja ich kwartach, który był kompozytorem rezydentem przychodź taką sąd czy, a jako Herman czy też inni kompozytorzy i kiedy nadarzyła się taka okazja, żeby mogła zamieszkać w Izraelu to jak nie zastanawiam się długo i chciałam kilka lat spędzić właśnie tutaj co też zaowocowało jeśli chodzi o te moje zaangażowanie w Warsza muzyk, bo jest tu bardzo wiele czy to potomków ocaleni SUV z Holokaustu czy też czy też ludzie, którzy właśnie ocaleli zakłady i możliwość w ogóle rozmawiania z nimi i nawiązywania takich prywatnych bliskich relacji też okazało się bardzo ważne wspomniałeś o współpracy z kompozytorami współpracuje z wieloma twórcami wykonujesz prawykonania utworów tobie dedykowanych jestem ciekawa, komponując utwory dla ciebie czym jak myślisz przede wszystkim kompozytorzy kierują otrzymamy pewnie zapytać kompozytorów, ale dla mnie zawsze bardzo taka owocna i dobra praca, kiedy ma ona właśnie taki jest partnerski, że oni mniej więcej słuchają tego jak ja czuję mój instrument ja mniej więcej wsłuchuje się to jakim językiem muzycznym oni oferują z tego powstaje jakiś utwór, ale też wynika to po prostu z instrumentu, kiedy ktoś zostaje pianistą to wypływa na ocean literatury muzycznej i pewnie w 1 życiu nie da się wszystkich dobrych utworów na fortepian zagrać i trzeba coś nawigować w tym gąszczu jeśli chodzi o letnią Total literatura światowa, która mnie interesuje tak naprawdę ciekawa jest dosyć skromna także zamówienia są czymś takim bardzo naturalnym dla mnie Aniu, jesteś wybitną artystką, której udało się pogodzić granie tworzenie twój wielki aktywizm zbyciem aktywną mamą trójki dzieci cały czas zachodzę w głowę jak dziś to udało, ale myślę też miewasz wiele momentów, kiedy potrzeba właścicieli samotności w rozmowie z ruchem muzycznym swego czasu powiedziałeś, że flet jest twoją główną i ulubioną samotnością i przyznać się, że to dla mnie jedna z ciekawszych, ale też piękniejszych definicji samotność, jakie słyszałem o to bardzo miło tak grana instrumencie wymaga właśnie takiego zaangażowania wyłączenia się od szumu informacyjnego i też nawet takiej fizycznej izolacji no i rzeczywiście jak się mieszka w domu z trójką dzieci to jest to wielki wielki luksus także też inaczej postrzegam moją pracę z instrumentem to dla mnie też po prostu przywilej, a nie, a nie jakiś przykry obowiązek Ania Karpowicz flecistka laureatka paszportu polityki za rok 2020 w kategorii muzyka poważna była gościem kultury osobistej bardzo dziękuję dziękuję bardzo, ja państwa również odsyłamy do dzisiejszego numeru tygodnika polityka, bo tam również rozmowa z Anią Karpowicz teraz w radiu TOK FM czas na informacje Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: KULTURA OSOBISTA

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Słuchaj podcastów TOK FM bez reklam. Wybierz pakiet "Aplikacja i WWW" i słuchaj wygodniej z telefonu!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA