REKLAMA

KFF: Horowitz i Polański spacerują po dawnym krakowskich getcie

Program Festiwalowy
Data emisji:
2021-06-03 10:40
Czas trwania:
15:49 min.
Udostępnij:

"Polański, Horowitz. Hometown" - dokument Anny Kokoszki-Romer i Mateusza Kudły otworzył 61 edycję Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Film to spotkanie fotografika Ryszarda Horowitza i reżysera Romana Polańskiego, którzy wędrują po Krakowie śladami swoich wojennych doświadczeń. Marta Perchuć-Burzyńska pytała twórców dokumentu jak sobie poradzili również z ciążącymi nad Polańskim oskarżeniami o pedofilię. Radio TOK FM jest patronem medialnym Krakowskiego Festiwalu Filmowego

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
dzień dobry przed mikrofonem Marta Perchuć-Burzyńska dzisiaj w specjalnym festiwalowym programie TOK FM zapraszamy państwa na rozmowy o filmach pokazywanych podczas trwającego właśnie sześćdziesiątego pierwszego krakowskiego festiwalu filmowego na łączach sklepowych są już ze mną twórcy filmu Polański Horowitz juntę filmu, który festiwal otworzył producentka reżyserka scenarzystka Anna Kokoszka Romer witam serdecznie dzień dobry bardzo miła i Mateusz Kudła reżyser Rozwiń » producent dziennikarz dzień dobry juntę to film spotkanie, a jednocześnie film droga krakowskimi przede wszystkim drogami ścieżkami wędrują w nim reżyser Roman Polański i fotografik Ryszard Horowitz przyjaciele z dzieciństwa, którzy spotykają się w Krakowie pierwszy raz po 70 latach czy czy długo państwo namawiali, żeby do tego filmowego spotkania w Krakowie doszło w samo namawianie trwało długo nie nazwałabym tego też namawianie ponieważ, kiedy udało się nawiązać kontakty ze z panami to okazało się przy pierwszym są one zaś kąt był Roman Polański i okazało się, że on po prostu bardzo podobny pomysł na rejestrację swoich wspomnień ta forma spaceru odwiedzenia dawnych mniej też, gdzie już u niego w głowie się pojawiła, bo taki pomysł dlatego namawianie tak naprawdę ograniczyło się do tego, że kiedy zaproponowaliśmy tę formę odpowiedział tak, ale tylko z Ryśkiem, więc oczywiście zadzwoniliśmy do Ryszarda Horowitza później dowiedzieliśmy się, że panowie też jeszcze wcześniej kontaktowali właśnie rozmawiali o tym czy wziąć udział w projekcie słowami właśnie Rysiek jeśli to zrobi to ja też bardzo najtrudniejsze było może liczyć na mówienie co dotarcie do nich, ponieważ my zaczynaliśmy od zera nie mamy żadnego z taką dojścia do pana Romana Polańskiego natomiast szansa pojawiła się, kiedy dowiedzieli się, że pan Polański planuje kręciłem film o sprawie Dreyfusa w Polsce wówczas skontaktowaliśmy się z prawnikami pana Wrońskiego szczególnie mecenas Jan Olszewski bardzo nam w tym pomóc, ponieważ przedstawiliśmy pomysł panu mecenasowi Olszewskiemu to organ stwierdził, że ktoś może zbudować panu Romanowi, dlaczego tak stwierdził Otóż, kiedy pan Polański przyjeżdżał w związku ze sprawą są fikcyjne do Polski to po godzinach wychodzi z prawnikami miasto, który po Krakowie pan poznańskich oprowadzał po dawnym krakowskim getcie po po Starym mieście opowiadał co siedziało i mecenas Olszewski pomyślał sobie również, że także w sumie jest niesamowita historia to byłoby warte opowiedzenia niekiedy zwróciliśmy się z tym pomysłem do prawników Polańskiego no to oni twierdzi, że w sumie ten pomysł jest przedstawienie faktycznie pan Roman od razu stwierdził, że tak to często też myślał, a ja muszę zadać państwu pytanie czy czy nie bali się państwu reakcji na to, że bohaterem filmu właśnie uczynili Romana Polańskiego, wokół którego nie cichnie burza związana z ciążącymi na nim oskarżeniami, bo dostajemy wzruszającą opowieść artysty, które został znacznie poraniony, że tak panie przez przez wojnę przez Holokaust i wielu z nas tył głowy będzie miało jednak patrząc na niego taką myśl tych jego późniejszych przez wina oczywiście należy pamiętać o tym, że pani Samantha Geimer już dawno wybaczyła Polańskiemu prosi, żeby do tej sprawy nie wracać, ponieważ daje to większy ból niższy jak sama stwierdziła niższa niż to co stało się 40 lat temu plus Andras myślimy uważamy, że każde świadectwo szczególne świadectwo tak trudnej historii jak Holokaust jak wolna jest warte opowiedzenia jest wart zarejestrowania, tym bardziej że jest coraz mniej środków tej historii uważamy też, że historia heroicznej postawy państwa WHO, którzy przez 2 lata ukrywali na 2 łowickiej wsi żydowskiego chłopca jest warte uwiecznienia ich bohaterstwo ryzyko, jakie podjęli wówczas powinna zostać zapomniane ten film jest powrotem do wspomnień, a powrót do wspomnień to jest często duży akt odwagi, kiedy w dodatku te wspomnienia są chwilami tak bolesne związane właśnie z gettem wojną z Holokaustem ze śmiercią cierpieniem najbliższych ja mam poczucie państwo może dysponują wiedzą na ten temat miałem poczucie, że obaj bohaterowie Ryszard Horowitz Roman Polański nigdy wcześniej o tym ze sobą rozmawiali czy tak było dokładnie tak było oni też właśnie w Wilnie podkreślają, że mimo tego, że nie poznali się tym krakowskim getcie, że majątek podobne wspomnienia równoległość związane z wojną, a zaraz po nie było zbyt to świeże zbyt nagłe, żeby móc ze sobą rozmawiać też byli dziećmi, które znały pamiętały innej rzeczywistości wojenne w przypadku Ryszarda Horowitza, więc jak inni nie byli w stanie o tym ze sobą rozmawiać później drogi troszkę rozeszły, ponieważ się bardzo wyjechali z Polski, ale w dalszym ciągu mimo upływu utrzymywali ze sobą kontakt mieliśmy w Chinach widzieliśmy w stanach nigdy nie nie rozmawiali ze sobą właśnie o tym konkretnym okresie swojego życia ja też mam takie poczucie że, że to sięganie do wspomnień nie jest do końca momentami czymś co oni chcą np. Roman Polański film miał się chwilami wzbrania przed sięganiem do pamięci w pewnym momencie też mówi ta wizyta zaciera wspomnienia jak rozumiem też ich konfrontacja z realnym miejscem również konkretną osobą tutaj w postaci Ryszard Horowitz ca te wspomnienia gdzieś zaciera może może odkształceń ca to bardzo trafna obserwacja bohaterowie naszego filmu nie do końca spodziewali się tego co się stało my też nie spodziewaliśmy, kiedy weszliśmy do mieszkania w rynku głównym, gdzie mieszkał Ryszard Horowitz często bywał Roman Polański to jest to wizyta absolutnie druzgocąca dla pana Ryszarda czy w tym momencie wchodzą, przekraczając próg tego mieszkania pan Ryszard uświadomił sobie właśnie zatarł sobie te wspomnienia i był tym absolutnie zszokowany, bo bardzo przykro żałował wręcz prawda, że rzuciłbym żałował wręcz natomiast pan Roman, kiedy byliśmy w kamienicy, gdzie mieszkał u swojej babci od razu znalazłyby drzwi do dawnego mieszkania swojej babci już podniósł dłoń, żeby zapukać i tak by zapaść jak to wygląda w środku dba by nieplanowana wizyta to było spontaniczne nie mieliśmy tego scenariuszu, iż miał zapukać chwilę jest stanowił i machnął dłonią stwierdził, że nie, że musi się wycofać nie chcę sobie zacierać tych wspomnień, bo są jednak ostatnie dobre wspomnienia mieszkał 3009. ustawy zostały wojna i później już nie miał tak dobrych wspomnień, więc nie chciał tego stracić tak nie obserwowaliśmy na planie, że te złe wspomnienia związane z wojną one bardzo wyraźnie ud, który w pamięci Roman Polański z dokładnością precyzją opisuje pierwszą zastrzelono kobietę, którą widział w getcie czy złe wspomnienia zostały wyryte wręcz, a odwrotnie właśnie do tych dobrych wspomnień w momencie, kiedy odwiedzają mieszkania których, które w przypadku Romana Pańskiego, bo jeszcze przed wojną gdzie, bo jedyne mieszkanie, gdzie mieszkał z całą rodziną nie miałyście matkę to nagle mieszkaniu daje się mała wydaje się już Unii tak atrakcyjne tak świeże przede wszystkim nie ma tych ludzi tam w środku i te wspomnienia nagle musi zaczynają zacierać humor na jest w tym mnóstwo humoru jak zresztą mówi Roman Polański humor interweniuje w najbardziej niespodziewanych momentach najwyżej tutaj też jest tak chwilami w tej opowieści bohaterowie uciekają dowcip szczególnie szczególe właśnie Roman Polański no właśnie, a nam tym po drugiej stronie chwilami wcale do śmiechu nie jest takie momenty, kiedy bardzo dużo widzów mówi nam, że wnieśliśmy uchodźczy urzędnikowi Darek kach, bo ten humor jest czarne przez prawie całych Chin to całość jest określony czarnym borem jest taka scena, w której Roman pyta, śmiejąc się pytam Ryszarda Rysiek swoje wspomnienie pierwsze wspomnienie w życiu to jest getta czy obozu nawet koncentracyjne ego brzmi absurdalnie surrealistyczne, więc oczywiście jest to brzmi zabawnie, ale po chwili namysłu bo jakie to straszne pierwsze wspomnienia mówić albo z getta albo obozu kondycyjnego, ale myślę, że ten humor jest terapeutyczne Rze, że to jest jakiś mechanizm obronny dokładnie tego nie reagują śmiechem ten koszmar na ten koszmar na cierpienie, które spotkało w ten sposób moim zdaniem Stalexportu poradzić sobie z tym co w życiu spotkało jest też taka scena, kiedy bohaterowie jadą taksówką na samym początku Ryszard Horowitz mówi w pewnym momencie, próbując zrobić zdjęcie naciskam bez przerwy złe guziki jako efekt zastanawiam się czemu państwo akurat to to zdanie te sceny zostawili firmie pomyślał wtedy tych guzikach, które czasami może państwo musieli nacisnąć, żeby otworzyć bohaterów i zachęcić do opowieści może nie było w ogóle konieczne to jest urocze SCA proszę panią przepraszam wynik w tym wierzby chciałbym powiedzieć, że część będzie ogół o guziki takimi muzykami, o które my musimy nacisnąć chcieliśmy cisną się wywołać pewne wspomnienia tak naprawdę pojawiły nam się na etapie tworzenia scenariusza, ponieważ planowaliśmy to część miejsc widzieliśmy robiliśmy bardzo długą listę do dokumentacji tego na filmu, więc wiedzieliśmy, gdzie pan zabrać chcieliby brać i w ten sposób uruchamiały się ich wspomnienia nie potrzebowali dodatkowej zachęty z naszej strony czysty reakcję wszystkie wspomnienia z Unii autentyczne ten aparat, o którym pani wspomniała też za towary pierwsza lustrzanka pierwszą lustrzankę klub też miał w dłoniach Ryszard Horowitz zapewne, którym uczą się uczył się fotografować dokładnie taki sam, jakim pracował udało nam się znaleźć udało nam się znaleźć działający model no to jest urocze też patrzeć, że po tych latach próbuje sobie przypomnieć jak na tym 5 tak samo próbują sobie przypomnieć jak wywoływać zdjęcia no oczywiście są mistrzami w swoich w swoich klasach natomiast oczywiście już w ten sposób raczej pan Ryszard nie robi zdjęć, choć oczywiście był pionierem przekazanych kwot kompozycji, a czy był taki moment w trakcie zdjęć, że któryś z bohaterów powiedział stop kamera bo, bo za daleko, bo za głęboko był taki moment, a ze względu na to nie możemy zdradzić co to za moment jest związany z historią pana Romana Polańskiego na wsi, kiedy ukrywał się na podwarszawskiej wsi dotyczy wspomnienia ojca właściwie wydawało się, że widział ojca natomiast no nie do końca nie do końca tak było 8 lutego, którzy za dużo chciał o tym mówić brat wraca do tego właśnie przed kamerą słowo dom tu się często przewija w firmie, bo odwiedzamy wraz z nimi właśnie miejsca które, które tym domem były fizycznie kamienic budynki klatki schodowe mieli państwo rzeczywiście wrażenie, że obaj bohaterowie wrócili do domu mieliśmy takie wrażenie od momentu, kiedy spotkali się na lotnisku dokładnie to było widać było też ciepłe przywitanie domo i jak domowe trzymają się ze sobą fantastycznie czują tworzenie publicznych niemającą kontaktu na co dzień takiego bezpośredniego to widać między nimi takie samo witam, więc wziąć do siebie zwracają bracie stary żartują sobie, że wszystko się myli dziecko do siebie wracającym tymi słowami, więc widać właśnie takie relacje wynosi się z domu i tak samo widać to jak oni mimo tego przecież tak rzadko przyjeżdżają do Krakowa jak tylko odnajdują stary znajomy miejscach jak od razu czuję z nim więź dokładnie tak jak ona przy porodzie podobno tak, ale jakoś nie miałam takie wrażenie, że bardziej ta relacja jest dla nich tym tym domem tym co ocalało naprawdę ta relacja z tamtych lat właśnie ich faktycznie coś jest, bo to jest relacja, która narodziła się w krakowskim getcie oni właściwie no spotykali się w różnych momentach swojego życia, ale cały czas pozostawali pozostali tymi małymi chłopcami znaczy, widząc jak np. jest kilka takich scen wspiera ją się w taki sposób jak wspiera ekspert, gdyby się mali chłopcy to widać oni przy sobie właściwie wracają do tych starych nawyków, że są ustawą jakby, że ze, że ten powrót myśmy tego był taki dobry pomysł żeby, żeby to był wspólny powrót inaczej to zupełnie wyglądało, gdybyśmy przedstawianie historii 1 ducha bohaterów natomiast właśnie ta przyjaźń i ten jakby dramaturgiczny konflikt między nimi, który jest przestały Fin fakt, że ich osobowości są zupełnie różne sprawia że, że może ta akcja w ten sposób płynie i mamy takie wrażenie właśnie też, że ta relacja między nimi wygląda też dlatego, bo właściwie to co można nie tyle zaskoczyła zaobserwowaliśmy na planie właśnie, że mamy do czynienia z 2 chłopcami z zamkniętymi po prostu chcieli starszych panów, bo razem z sobą, że zachowują właśnie jak 8 latkowie jak nastolatkowie, którzy gdzieś pędzą po mieście szukają pomysłu do kwoty no trochę tak jest, a czy dużo uwag mieli obaj po obejrzeniu filmu dużo wątpliwości związanych z tą wersją ostateczną mieli dużo propozycji natomiast przez cały film jak bardzo szanowali to, że to my jesteśmy twórcami oni mają w sobie tak bardzo dużą twórczą pokorę oczywiście były takie moment właśnie ten moment, w którym pan Polański powiedział Thomas myślimy o filmie nie kochani karmienie swej strony tak można myślimy ten moment oczywiście jest pewną obawą, że nie wiem też uznanie, że może jesteśmy nieprofesjonalni, ale właśnie profesjonalnej pokazać, kto to bardzo dobrze pokazuje jego jego osobowość na biorąc pod uwagę fakt, że chwilę później scena w ciemni fotograficznej, w której Roman Polański uczy siada rodzica wywoływać zdjęcia no w nieco ośmielił ich KPP w bardzo bardzo państwu dziękuję twórcy filmu Polański Horowitz juntę reżyserka scenarzystka producentka Anna Kokoszka Romer i Mateusz Kudła reżyser producent i dziennikarz szyby i gośćmi specjalnego festiwalowego programu dziękuję bardzo, dziękujemy dziękujemy zaprasza nasz festiwal nowy program jeszcze dzisiaj będzie miał swoje odsłony o piętnastej i dwudziestej już teraz zapraszam na kolejny rozmowy Agnieszki Lichnerowicz i Pawła Sulika zapraszam również na kolejną pokaz filmu, choć tam 5czerwca w najbliższą sobotę o osiemnastej podczas 60 tego pierwszego krakowskiego festiwalu filmowego ja już dziękuję państwu za uwagę Pawłowi Wiśniewskiemu za to, że program wydawał do usłyszenia czas na informacje Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: PROGRAM FESTIWALOWY

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Słuchaj wszystkich audycji Radia TOK FM kiedy chcesz i jak chcesz - na stronie internetowej i w aplikacji mobilnej!!

Dostęp Premium

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA