REKLAMA

Wszyscy kochamy pieski! O serialu "Dogs"

Po sezonie
Data emisji:
2021-07-29 22:00
Audycja:
Czas trwania:
52:30 min.
Udostępnij:

Wiadomo, że kochamy! Ale w serialu Dogs liczą się nie tylko uroki psie, ale i historie opiekunów. To właściwie serial o tym dlaczego gatunek ludzki zgłasza tak szerokie zapotrzebowanie na gatunek psi. Uwaga, bywa bardzo wzruszająco!

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
Jakub Janiszewski Anna Malicka Bartosz Staszczyszyn dzisiaj porozmawiamy o serialu, który w 2018 roku zadebiutował na Netflixie wówczas było zaledwie 6 odcinków w tym roku pojawiło się jeszcze dodatkowe 4 serial o wdzięcznym tytule psy Docs i ten serial się powiedzieć, że kiedy go proponowałem, żeby pani rozmawiali chodziło głównie o to w jaki sposób przekroczono tutaj czy próbowano przekroczyć 1 takich będzie już przysłowiowych problemów kina czy największe Rozwiń » nieszczęście na planie dziecko pies dziecko wie, że w 22 nieszczęścia tak mamy w każdym odcinku zwierzę ale kiedy zaczęły oglądać ten serial pomyślę sobie, że to też jest oczywiście kosztami istotne w jaki sposób realizacyjny rozwiązano to jest ciekawe, ale w gruncie rzeczy ten serial mnie akurat ujmuje bardzo dużym stopniu tak to takim porządnym telewizyjnym rzemiosłem i tym, że udało się w każdym odcinku opowiedzieć historię, która ma swoją własną dynamikę swój własny przebieg opowiedzieć się zgrabnie oczywiście tym zwornikiem dla wszystkich odcinków są psy i stosunek ludzi do psów i jakby obecności psów w życiu ludzi na różnych sposobach na różnych poziomach, ale być może ta zgrabna i sprawna narracja każdego odcinka to jest coś co myślę szczególnie zasługuje tutaj na uwagę teraz możemy zastanowić, dlaczego tak się stało ten serial w gruncie rzeczy trochę wyciskacz łez trochę jedzie po takich sentymentalnych nutach, ale chwilami potrafi z nich bardzo elegancko zejście opowiedzieć historię, która nie jest akurat chwilowo po to, żebyśmy się wszyscy popłakali przed ekranem i może być to nacja pewnego rodzaju prostota gdzieś tego zamysłu, a w gruncie rzeczy cała masa komplikacji, żeby tak zrealizować to zostało zrealizowane robi na mnie duże wrażenie, jakbym był jurorem jeszcze opowiedział o festiwalu w Sopocie dla seriali tobym przyznał nagrodę ze dzięki bez pretensjonalności ktoś onegdaj przyznawała, kiedy nie wiadomo jak uzasadnić właśnie takie wprowadza rozwiązania co o tym myślicie ja bym zaczęła tego, że to jest serial dla psiarzy to znaczy dla ludzi, którzy mają psy znają psy kochają psy nie jestem pewna czy ktoś, kto sam nie ma w artykule nie ma, a teren jest najgorszym typem pisarza mianowicie pisarzem bez psa, ale nie jestem pewna czy ktoś, kto nie ma psa patrzy na ten serial taki sam wzruszeniem i jest taki sam sentyment na kino gatunkowe co pani chce już gatunek z dla dla wielbicieli kryminałów czy kryminały są dla wszystkich też, ale powiem najpierw, z czym ten teren absolutnie zaskoczył zdziwił, bo większość seriali, które są tymi właśnie z gatunku seriale o psach dla psiarzy to są seriale, które pokazał, a tutaj pies albo, skąd się dana rasa wywodzi albo jakie są mądre albo, jakiej jakieś historie, które są niezwykle ciekawej dotyczą psów natomiast ten serial w ogóle nie jest psach tak, choć wiąże mają psy powinien powstać film o tym jakie przybywają grupy wejdzie może taki też zakładam, że takie też są, ale ten serial to rzeczywiście tak jak mówisz to jest rzetelna telewizyjna robota to nie jest ci, którzy czekają na serial o pełen ciekawostek opowiastek o jakiś jakiejś właśnie przygoda tor zwierząt tak to tutaj się napełnianie doczekają, bo to jest serial, który opowiada o ludziach, którzy mają psy i psy mam wrażenie są tutaj jednak tematem drugoplanowym pierwszą pierwszoplanowym bohaterem każdego odcinka jest człowiek związany z psami i to, żeby mnie zaskoczyło to nie przypominam sobie, żeby to był, żebym widziała taki serial poświęcony właśnie psom, które w ten sposób ujmował by temat, a z drugiej strony też wydaje się, że to jest dokument dokumentalisty ręcznie dosyć klasycznie prowadzone to znaczy są tzw. portrety i to jest rzecz, której każdy student szkoły filmowej musi przez to przejść bardzo i wbrew pozorom to są bardzo trudne rzeczy to znaczy zrobienie takiego portretu, gdzie rozumieli byśmy taki mam 50 minut, więc nagle pełną metrażu film dokumentalny zrobienie takiego takiego portretu, który by pokazywał postać bardzo jednak głęboko kontekstowo to wcale nie jest taka łatwa rzecz i dołożą się trochę śmiać trafienie tego seriale uważam, że to jest akurat Super duża wartość akurat tego pomysłu musi też powiedzieć w erze uważam, że też, że pacjenci są nierówne to znaczy na pewno fajną rzeczą jest to, że oglądamy tutaj historie z całego świata nie tylko z perspektywy Stanów zjednoczonych i tutaj należy się wniesienie pod rączkę pierwszy odcinek, który był właśnie sugerował, że to będą dziwne historie na temat psich umiejętności później jest dużo ciekawiej np. uważam, że odcinek o psie zostawionym w Syrii, który musi przejechać przez pół świata, żeby być ze swoim właścicielem to jest jedna z takich naprawdę bardzo wydających za serce piękniejsza historia, że zgadzam się czy jednak jestem pisarzem dziękuję i piwo początkowych deklaracji z rur wydawanie historia narodu setki wykładowczyni jednego z uniwersytetów w Polsce jej psa Filusia między Saternus bohater wielu audycji, zwłaszcza tych nagrywanych online, ale rzeczywiście w potem pod kątem takiego skupienia się ona ma na bohaterach i teraz i teraz też tam też, że to podkreślić, że to powoduje, że im ciekawszy jest bohater człowiek tym lepiej ten odcinek wychodzi i to się nie zawsze zdarza, a nie wiem szczerze powiedziawszy mam takie wrażenie, że może niekoniecznie np. zaraz tylko na chwilę się Etna nawet wrażenie, że jedną z jednym z ciekawszych odcinków odcinków, których jak najbardziej, której najbardziej lubię w tym seriale odcinek, a są złota, czyli o psie, który jej pływał łódką z rybakiem pojedzie rzekomo w na obrzeżach Mediolanu 1 facet jest ciekawy bardzo ciekawa jest ich relacja, ale też historia tego człowieka jest ciekawa, bo to jest Rybak, który żyje z świecie, gdzie za chwilę zabraknie ery i w pewnym sensie dużo bardziej to jest historia o tym, że w tym smutnym przed głębokim spojrzeniu, który siedzi w nim stole właśnie kameralne i 205 siedzi przy stole i zasypiał z bardzo zmęczone w Bytowie jak świat tak smutno takie rzeczy zasypie wszystko świetne kadry świetne ujęcie tak, ale też, ale ciekawe, ale ta historia tej rodziny też wydaje mi się interesująca dlatego w ogóle jeszcze ostatnia już przysięgam, że bardziej podobają się pierwszy sezon dzieci bohaterowie są dużo bardziej zróżnicowani mam wrażenie, że też pomysły na to gdzie się wybrać, którą część świata pokazać jest jakaś głębsza i bardziej to jest zróżnicowane tak też muszę powiedzieć na poziomie realizacyjnym czysto warsztatowym to jest jak jest właśnie bardzo zgrzebne jest tam wszystko się zgadza Sługi wcale nie ma fajerwerków i nie możemy tego oczekiwać to nie jest festiwalowe kino dokumentalne jak bardzo głębokim artystycznym zamysłem to jest dość typowa w sensie formalnym jak pewnego pomysłu opowieść dokumentalna, którą też największe wrażenie w niej zaczyna specjalizować w takich historiach, gdzie pewne rzeczy pewne tematy stają się takim hasłem wywoławczym dla historii o ludziach po prostu nie mieli też bardzo fajną muszę przyznać jak nie jestem wielkim miłośnikiem tego typu podróżniczych rzeczy bardzo fajną serię kuchniach o najlepszych restauracjach z ludowych na świecie, gdzie właśnie też zabierali nas do jakiejś Super restauracyjki jak pan na 2m² od 40 lat przygotowuje jedno danie nawet się okazało Super historią tego człowieka, więc w tym potwierdzać te psy są w taką takim biletem wstępu do tego by się załapać dla tych ludzi, żeby się załapać przed kamery nas zainteresować, ale dziś to co na mnie zrobiły największe wrażenie w całym serialu i czego trochę nie rozumiem jako mimo, że to wstrzymamy się dokumenty, ale trochę nie wiem jak to jak to działa tak w takiej skali jak podziwiał researcher w znalezienie tych historii tych różnych miejscach świata jest też historia dziecka będą o człowieku się, bo to nie jest wielki prawdą, ale historie, które będą miały właśnie swoje zamknięcie będą miały jakąś łuk do powiedzenia historia chłopaka, który emigruje z Syrii i później sprowadza swojego psa by jest klasyczną powieścią w 3 aktach wręcz powiedziano tak samo parę innych tych historii też mają swoje przebiegi to nie jest takie łatwe znam historię, która w czasie, gdy będziemy kręcili zdążyłam się zamknąć to nie jest fabuła wniosek możemy podreperować tak jak mówicie oczywiście jest nierówna produkcja są dzięki też czasami mam wrażenie doskwiera jej pewne taka uproszczona może nie brano również to hasło będzie jakoś ten amerykańską emocjonalna takie, że oni tak idą takie próbują właśnie uderzmy dramatyczne tony czasami w sposób, który jest taki właśnie Majka obaj trochę, że jeszcze się z wartą mówię tutaj kierował przewodnią świadczonego astronaucie emerytowanym, który odbywa podróż, aby pożegnać swoich dawnych kompanów symboliczną podróż, gdzie psy właściwie są tylko towarzyszami podróży, niemniej muszę powiedzieć, żeby te 2 sezony absolutnie ogląda się z dużą przyjemnością i nawet jeśli są to słabsze odcinki tak nigdy nie są to boleśnie słabe ci, których na wykresie mogę się wtrącić uważam, że ten syryjskiej odcinek mógłby sobie funkcjonować na festiwalach jako samodzielny film dokumentalny, bo tam mamy i temat był ciekawy i rzeczywiście tak jak mówisz przeprowadzenie bohaterów jest pies i są wzruszenia naprawdę niektóre filmy dokumentalne, które oglądamy nawet na dużych poważnych festiwalach filmowych nawet nie ocierają się o ten poziom takiego pomysłu zgadzam się też zaangażowania, jakby ilość emocji, które ten cel ten odcień akurat generuje jest naprawdę spory nie może to właśnie myślę, że jesteśmy trochę nieadekwatną grupą tak powiem, bo pewnie wszyscy pisarzami, a sami z zamiłowania i oddania w moim przypadku teoretykiem pisarstwa wcale nie senatora siedzący obok pies Henryk, więc mam wrażenie, że też pewne rzeczy działają może trochę mocniej dla mnie np. ja nie ukrywam, że moją wstydliwą słabością jest to, że widzę te wszystkie filmiki takie są obrzydliwe czasami w swojej takiej emocjonalności tych wszystkich oraz zakładu piesków ani nie łotewskich żołnierza z Iraku Afganistanu do rzucają do kraju Witaj jest na notach one zawsze wzruszają więc, tym bardziej jak tutaj mamy jeszcze syryjskiego chłopaka, który oczywiście musiał przejść przez wiele bardzo złych momentów, żeby zjednoczyć się z psem to jest bardzo piękna stanowili oni tam sobie siedzą na podłodze niemieckiego lotniska jest to bardzo piękny moment taki wzruszający mniej szczęścia podoba był w tym filmie ten drugi chwilowy opiekun psa, który w momencie i to uważam naprawdę jest seks z dokumentu najwyższej klasy, kiedy jedzie na lotnisko, żeby ten pies wreszcie został wyeksponowany wiedzy i sobie popłakać, bo właściwie to musi porzucić seks, którym jest związany pewnie bliżej niż tylko chwilowo tak naprawdę wszystko tak napisze przekłada na tę warstwę myślenia o tym co z ludźmi jak Syryjczycy w ogóle mają jak właśnie robi się z tego dużo głębsza historia to nie jest historia się tylko historia o ludziach, którzy znaleźli się w sytuację właśnie jest właśnie teraz aktor jak się zastanowimy nad tym szerzej trochę poza poziomem każdego z odcinków tak ciągną się podobały czy nie to w gruncie rzeczy ten zamysł bardzo sprytne i dość głęboki to znaczy to jest opowieść o tym do czego ludzie dzisiaj używają psów tak powiedział używają też może złe określenie bo to by oznaczało jakieś uprzedmiotowienie, chociaż pewnie niektórzy obrońcy praw zwierząt się właśnie zgodzili, że używamy zwierząt tak naprawdę epokę antropocenu itd. taki pies, który siedzi tutaj oczywisty przykład niewolnikiem moim, bo to decyduje, kiedy wychodzi, kiedy je właściwie ma przerwali one w życiu tak niektórzy twierdzą, ale jeżeliby spojrzeć na to co się dzieje w tych odcinkach, o czym opowiada nam ten serial opowiada też o tym w jakich sytuacjach, kiedy dzisiaj można powiedzieć, że wpisy taką maskotką prawda niczemu nie służy poza tym, że zjada żarcie, które się kupuje albo nie gubi sierść też tak na dobrą sprawę emocjonalnie to jest po pierwsze, niesamowita Kotwica dla bardzo wielu ludzi to jest namiastka domu to jest bardzo często substytut rodziny to jest istota, która w gruncie rzeczy bardzo często jest takim nośnikiem naszych emocji oznaczymy przenosimy na psy rozmaite swoje historie mam wrażenie, że to co w tym serialu tak mocne to właśnie to co znaczy to co ludzie potrafią przypisać swoim zwierzętom jak trudnych sytuacjach bardzo często powtarza, żeby poradzić emocjonalnie z różnymi historiami właśnie to zwierzę staje się takim drugim ja, które ma przeprowadzić przez trudny moment to jest bardzo wyraźne w tym odcinku właśnie o byłym astronauci, które tak jak dziś nieco absurdalny pomysł właśnie powiedziałbym przysłowiowy dziad z Targu albo baba z kawiarni by mu wybiła z głowy taki pomysł zapomnieć, żeby sami jeszcze 2 wielkimi radę zmianami jechać w góry to takie skaliste góry tak jak ja bym z chemikiem na Kasprowy się wybrane przez te w ogóle nie ma ten pan ten zamiast piątej klepki równocześnie widzę, dlaczego ten sektorowi rząd robi po to, z tymi psami nie stanie tego zrobić samo tam jest też rozmowa, bo to jest właśnie taka pielgrzymka do symbolicznego grobu przyjaciół, czyli ludzi, którzy zginęli w katastrofie promu Columbia, którzy z tymi odczuciu bardzo związany jest taki bardzo krótki dialog z jednym z ludowców po astronauty, która zginęła w tej katastrofie, która opowiada właśnie wykonawcy bardzo podobnego ze swoim psem zaprowadził pisane miejsce, na którym w, którym znaleziono zwłoki tej kobiety i on twierdzi to był bardzo bardzo dziwny dialog taki też niesamowity, który właśnie moim zdaniem pokazuje powagę w pewnym sensie tego serialu John mówił o tym, że ten pies potrzebował tego Klaus on go tam zabrał, żeby pies się mógł pożegnać no słyszymy to wiemy mówi o sobie, że to on, że to on musiał pojechać prosto on potrzebował tego zamknięcia ten pies w pewnym sensie staje się takim takim czymś co pozwala przeżyć tę sytuację przenieść część emocji poczucie, że poczucie bardziej poczuć mocniejszą to jest myślę właśnie przez cały ten te 10 odcinków to jest jakaś obecny w każdym jednak prawda to jest to jest ten Rybak, który wpływa na to, że nie wie co będzie w przyszłości boi się bardzo, że ten pies za chwilę zajdzie prawda tak dobrą sprawę ten lęk jest szerszy, bo to jest pytanie czy tak jak mówiła o tym co w ogóle będzie z tym jeziorem co w ogóle będzie z tym są jego profesją z tym rytmem jego życia to jest historia, która nam nie robią duże wrażenie dziewczyny, która spędziła 5 lat na misji w Iraku wraca do domu nigdy sama mieszkała potrzebowała tej misji na misji masz dobrze ułożoną wszyscy mówią, kiedy masz stać, kiedy masz jeszcze kiedy masz ćwiczyć to zresztą opowiada bardzo ciekawie w tym odcinku i nagle ni stąd ni zowąd adoptuje jakiegoś znalezionego gdzieś w Iraku szczeniaka i wysyła go do tej Ameryki tak jakby takiego niewiary herolda swojego powrotu po to, żeby on tam w pewnym sensie tworzył coś do czego ona może dołączyć tak sobie wyobrażam też dość niesamowite na poziomie psychologicznym przed interpretuje to jest takie trochę za gardło łapie wystarczy, że można się tu tak samotnym życiu, że musi w pewnym sensie wysłać kogoś w kosmos jak taką bajkę zarząd ten jest tam, lecz chyba z sercem lotami też obawy o mieście najpierw do Libanu trafia z Gniewa do nowego Jorku z nowego Jorku odejdzie z Idaho to jeszcze trzeba było znaleźć przez internet kogoś, kto się w tym Idaho nim zajmie to się wszystko udała to karkołomne i w pewnym sensie ta historia się tak jak mówi Bartek, że to jest niezwykłe, że rzeczy te historie są tak złożone, że ktoś wyszuka coś takiego i kiedy pomyślimy w pewnym sensie emocjonalnej biedzie, która tutaj gdzieś jest ktoś, kto robi bardzo poważny tak to nie jest oczywiście serial, przy którym być może nie może nawet można sobie tam bronić łezki wzruszenia, ale ten serial opowiadał się poważnym moim zdaniem o ma w sobie to nie jest powiedziane jest bardzo otwarty na interpretację to nie jest żaden sposób egzaltowane to jest przesadzone, ale ten temat, jakby co dzisiaj są obce i komu one tak na pewno sprawy są potrzebne do czego bardzo interesujący ją właśnie w pewnym sensie wyłania z tego serialu seria, jakby tak w moim odczuciu tak przed taką debatę popkulturową, dlaczego zwierząt potrzebujemy on w pewnym sensie wnosi ten temat takiego odpowiedział, że wszyscy ci bohaterowie mówią o swoich psów mówią o osobie, że są wójta tu twoja mamusia do psów mówią czule delikatnie moje dziecko i IT i to wraca jak tak rzeczywiście lejtmotyw wielu odcinkach to jest moja rodzina to są to są moje dzieci to jest coś co jest jakimś substytutem emocjonalnym i to, ale jestem ciekawa na ile to jest świadomy temat za tym, że to jest świadome argumentem byłby byłby odcinek japońskiej, gdzie ta rodzina już zostaje właściwie pokazywała pokazane karykaturalnie i scena z urodzinami psa i moim zdaniem przekracza jednak granice jakiegoś takiego nie zdrowego rozsądku a, ale mimo wszystko dla tych kobiet które, które mają te psy, dla których rzeczywiście te są są rodziną jest to to niezwykle ważne tak to rzeczywiście mnie też to bardzo poruszała ta więź taka bardzo autentyczna im to ten czyn, który mówi się moje za jedną z najlepszych ten właśnie dziewczynie, która żyje w wojsku trochę to wojsko ją sformatować, bo ono nie tylko dodajmy już trochę rolę spoilera, że nie tylko adoptuje psa wysyła do stanu, żeby zapewnić bezpieczeństwo osobie stworzyć jakieś gniazdo, do którego ma po co wracać, ale też, która w finalnie musi pogodzić z tym nie wyszło, że nie wyszło, że pies powinien zostać tutaj zastępczej pani i że po prostu to, że jest tam będzie lepiej myślę że, toteż takie na poziomie psychologicznym emocjonalna historia magistrowi cholernie głęboka, bo to jest jakby historia człowieka, który to trochę przechodzi terapię taką psią terapie zrozumieć, gdzie są jego słabości, że pewne rozwiązania te wydają się rozwiązaniem nie są nim tak naprawdę trzeba, gdzie indziej jak stawić czoła temu co jest prawdziwym problemem rzeczywiście to są bardzo poruszające historie nawet na poziomie takim czysto emocjonalnym też mnie wzruszały trochę bohater ksiądz Brazylii, które przy przyjmuje takie cele chcę się niezwykle fascynującą postać, który u niego ważnych najbardziej to widziałem to taką zastępczą rodzinę żonę by on jako z definicji samotnik w tym przy rzeczywiście, kiedy mówi do niego tatuś się to zajmie to jeszcze przygarnie widzieliście przygarnia psy tych któż nie chce, ale takie poczucie żonę by w tej relacji też trochę o sobie, jakby z tymi psami właśnie to jest ze taki to jest taki odcinek, gdzie ja bym chciał bardzo tam więcej wiedzieć o tej osobie o tym księdzu co tam się stało, dlatego że jestem tak jest taka scena z kolei, gdzie opowiada o psie, który ma uszkodzone łapy już nigdy nie będzie chodził i zaczyna płakać przed kamerą, ale tak po prostu widać go totalnie dziś zmywa ta emocja, więc to jest pytanie co tam się stało, dlaczego co on w pewnym sensie coś lepszego substytutem są te psy, bo to jest niewątpliwie o tym TEN-T nocnych bardzo mocno o tym, ale to jest myślę, że w ogóle tu jest bardzo dużo takich jednostek to opowiedział się na to właśnie ciekawe to Toyota japońska rodzina, która ma robić za no takie dziwolągi prawda dziwolągi z Azji, które w ogóle zwariowały na punkcie psów, a z drugiej strony mówienie amerykańskie jest jednak pod amerykańskim mam wrażenie, że w Europie tak ludzie nie mówią do psa per osobie ja jestem jego mamą kurczy cytatu, żeby się wydaje tak po prostu absurdalne, że to też pokazuje, że więcej Amerykanie nie widzą samych siebie mam wrażenie w tym w tym w tym rozdaniu, że łatwo na Japończyków projektować swoje własne cechy i powiedzieć oni są wolniejsi, a do swojego psa mówi, że jestem Kuba się zdarza wystarczy poczytać komentarze na różnych forach zdjęcia, gdzie ze wrzucają ludzie zdjęcia ze swoimi i podpisują no mamusia tutaj z senackie to się zdarza, bo myślę, że to jest cecha nie tylko Amerykanów, ale niestety nasz na naszym rynku hucznego no i obudziła się swojego medyka szyneczkę synek Henryk muszę powiedzieć też czasem się jakoś tam podobało w ten serial to pewne taka ich niefortunną wręcz ryzyka oraz to skupienie na psach momentami też w USA jest czasami jest karykaturalne mówi w tej najlepszemu zajmą odcinku, czyli tym syryjskim, który bardzo się podobały takie są momenty, którym jak być narratorzy bohaterowie trochę przedstawia się sposób myślenia tak bardzo patrzą na te psy, że nie wiem czy pamiętacie takie ujęcie, w którym Piast schadzki takie są piękne haski z tej Syrii na syryjskie ulice Damaszku bawi się z małymi dziećmi granie w piłkę one rzucają tą piłkę takie pięcio sześcioletnie dzieciaki biegają rozpocznie na tam jest tył tam za swój dialog, że na dzisiaj akurat trwały walki to nie jest miejsce dla EU sam ze dla tych dzieci czy może jednak koniecznie wymienić jako pierwsza, ale myślę, że to jest akurat pomysł na na temat 1 więcej ale, ale jak wygląda to się uśmiecha się tak ale, ale w swym na tle innych filmów obsadę Ameryki ten jest wyjątkowo pod pod tym względem wyważony i komisja akurat w nim nie podoba, ale nie wspomnieliśmy ani słowem o tym jak się robi takie filmy, że jednak pies się rzeczy cały czas może cały czas ale, ale często w obiektywie to nie jest takie proste realizacyjne to osiągnąć każdy, kto próbował zrobić choćby zdjęcie swojemu psu doskonale ich co się wtedy dzieje zwykle jest pupa w kadrze albo głowa w drugą stronę albo PiS znika za fotele nawet nie jest nie jest łatwa sprawa, a to jest bardzo dużo dobrych zdjęć psów i tych zwierząt ciekawi jak to technicznie wygląda jak masz pewne doświadczenie z sekretnych nie tylko z psami wagę obieca, że tę anegdotę, ale za chwilę miałem tylko chciała tutaj podkreślić, że 1 rzecz się realizacyjny nie Powała te psy w ogóle nie wydają dźwięków jak psy co znaczy tam jest stosunkowo często często są takie takie sceny, że przykrywa się muzyką wydają bardzo różne dźwięki wściekają, ale też piszczą nie zawsze są szczęśliwe i to była jedyna rzecz, która zresztą mam wrażenie jest rodzajem takiej manipulacji znaczy dźwięku tam jest bardzo dużo takiej nałożenia na nieszczęśliwego psa muzyki co powoduje, że nam się wydać wszystkie są szczęśliwe, że te wszystkie psy są zadowolone i w ogóle nie przeszkadza to, że latają samolotami serii do Berlina albo z Afganistanu te rady zmiany w podróży do grobu świętej ekologii ten one one trochę popłakiwała ze zgadzał prawie jedno cena jest dostępna jest częścią stało się to nie ukrywam, że jeśli ten serial gdzieś wycisnął ze mnie UZ to ten modzie oczywiście byłem bardzo wzruszony, kiedy bohater łączy się telefonicznie przez Zooma jakieś skarpa ze swoim psem widzą nawzajem ten pies wydaje dźwięki, których nie trzeba tłumaczyć nikomu z czego na ludzki jak jest tam tyle jakieś tęsknoty takiego wyczekiwania, że są tak cholernie wzruszająca, ale sąd to jest takie świadome wykorzystanie no wiadomo on teraz będzie wydawał dziwne dźwięki to my to wykorzystamy to na pewno nas wzruszy mówią o takim takiej codzienności psów, które tak nie ma co po o sprzątaniu kup nie ma na razie innych pasy, a wszystko pastelowy portret tych to czworonogi nie są agresywne trwają wizje głaskać je w końcu zadać dojdzie wszystkie takie są, ale wracając do kwestii realizacyjnych myślę, że też dokumenty, które inaczej funkcjonują te psy psy, które występują w filmach fabularnych to są psy, które są rzeczywiście szkolonej przygotowane do tego, że do pracy z kamerą to jest rzeczywiście nie niezwykły jedno zobaczyć psa na planie, który potrafi nie tylko rozumie komendy, bo to mogę sobie wyobrazić, ale psa, który rozumie, że jest włączona kamera, że teraz będzie ujęcie ma się ten na inny sposób zachowywać to jest coś absolutnie niesamowitego i jeśli ma już wybrać jedną z wielu Anna Karpeta zwierzęta te chyba chciałabym opowiedzieć o psach Alexa, które były 2 i wygląda byli bracia wyglądali zupełnie tak samo piękne takie owczarki niemieckie na problemy o o psach grających w serialu komisarz, ale raz i one i w Polskiej wersji tego serialu, bo to jest dosyć istotne jak spotkam te psy, więc jestem tutaj ekspert kostek, ale były okazałyby po pierwsze, byłem zdziwiony, że są 2 psy, a po drugie, okazało się, że jeden z tych psów ma łagodny charakter jest delikatny jak grywał wszystkie sceny liryczne czyli kiedy trzeba było się wzruszać, kiedy trzeba było wycisnąć WZA on właśnie się snu natomiast drugi miał bardzo charakter dynamiczny i uwielbiał sceny akcji on grał wszystkie sceny wręcz kaskaderskie, więc to też jest także my trochę ulegamy magii kina nam się wydaje, że te psy są tak Super wyszkolona tymczasem często pracuje się z wykorzystujące ich zwykłego reaktor tak ale, ale wykorzystuje się ich naturalne umiejętności i to że, że są dublerzy, że tych zwierząt jest kilka nam to nam umyka, a często to powoduje, że nam się wydaje przez nawet szalików było kilka memów tak raczej na nie szarga ich pamięci Świętego Sławika pamięci szalika na dobrze ale, ale np. czy ta nie jest jednak jako imponujące to w jaki sposób zwierzęta filmowano, bo tam nie bardzo ciekawe czy mają takie wrażenie, że to nie jest takie proste uczynić właśnie w dokumencie z sal jakiegoś bohatera tyle z jak zdjęć ujęć wyłapać tutaj, żeby ten pies był tak pokazany, że osoba, która ogląda serial ma do niego stosunek w obrazie, jakie to zwierzę jest coś nie myślę, że szczerze mówiąc to tutaj jest kwestia ilości materiału nakręconego jak jak Bartek mówił Ryszard czujemy się, że drugim elementem tutaj jest to, że ci reżyserzy, bo też pamiętajmy, że to nie jest wyreżyserowane przez 1 osobę tylko rzeczywiście był przez przez taką grupę osób, że rzecz ludzie musieli rzeczywiście poświęca swoim bohaterom dużo dużo czasu prawdopodobnie tam było bardzo dużo materiału jeśli np. zastanawiałam jak są kręcone zdjęcia właśnie w tej w tych w tej takim nie wiem jak to nazwać schronisku w wielo hektarowi, gdzie mieszka 1200 psów, gdzie są takie takie sekwencje nawet nie chce tylko sekwencji, gdzie te psy biegną i to są te są wręcz w 1 ujęciu bardzo to to musiało być czasochłonne pracochłonne widać, że te, że te filmy rzeczywiście zostały Super starannie przygotowane, bo to, o czym mówiłam filmie fabularnym, czego możemy się pod ich troszeczkę z tego śmiać no to to jest kwestia tego, że to jest praca na planie godziny natomiast w dokumencie godzi się po spędza na planie dużo dużo dużo więcej, jeżeli chcemy mieć taki materiał, gdzie tak jak mówisz no ten związek emocjonalny z psem jest chyba dostrzegalny dla absolutnie każdego mniej lub bardziej się identyfikujemy z tymi psimi bohaterami, ale jednak gdzieś tam patrzymy na nich jak jak na pełnokrwiste postacie ekranowe myślę, że to jest związane z niezwykłą starannością realizacyjną i tym, że zostało nakręcone bardzo dużo materiału tak jak zresztą w ogóle paradoksalnie może być nawet dla całej ekipy pewnie prostsze niż praca przy aktorem, bo tam rzeczywiście goni nas czas i to jak ta metoda pracy jest taka, że ten pies ma zagrać to co ma zagrać natomiast tutaj po prostu pewnie musieli liczyć jak koszty to, że musimy z tym samym przebywać by oswoić go ze swoją obecnością myślę, że pierwsze dosyć szybko przyzwyczaja do obecności pewnie szybciej niż człowiek, bo z człowiekiem często także ta ekipa dokumentalna spędza bardzo bardzo dużo czasu żeby, jakby wyczekać aż bohaterowi znudzi się granie przed kamerą zacznie po prostu być, więc to często jest taka metoda w dokumencie myślę, że te psy jednak dużo szybciej akceptują rzekę jakiegoś kamerą TV da to nie będę się w kłopotach jego, ale z drugiej strony powiedzieliśmy, że w tym filmie dużo jest jednak ludzkich bohaterów i uchwycenie takiej sytuacji jak właśnie wspomniana scena przy stole, gdzie pies siedzi i jest członkiem rodziny siedzącym na honorowym miejscu robi wspaniałą minę wręcz nota to myślę, że uchwycenia tego momentu wcale nie jest proste, a z drugiej strony też w zapasie dużo mówimy tutaj o tym wzruszenie, jakie w takich emocjach, jakie ten tekst szarżuje ale, ale tam są takie takie nie wymienia się z z kolei bardzo podoba Super emocjonalna scena, gdzie ten ksiądz właśnie wspomniany kładzie się obok swojego psa ileż ja tak czujemy się, że także wejście w taką intymność, kto ma psa ten wie, że to te czasy zauważa, ale ale, w czym innym jest pokazanie tak i czym innym jest zrobienie tego na co dzień ze swoim psem, a zupełnie no właśnie właśnie zdecydowanie się na otwartą jest pokazanie aż takich emocji tak jest to jest tak to taka refleksja, którą miałem nawet nie chodzi już o relacje tych ludzi sami, choć rzecz jasna jest tutaj Centralna, ale chodzi o takie ujęcia sceny całe sekwencje, które są robione bardzo dużym powiedziałbym takiej bliskości to znaczy nie ma tutaj bliskim planie tylko takim stworzeniu takiej ułudy, jakbyśmy byli prywatnie z tymi ludźmi, jakby nie było tej kamery, jakby nie było całej ekipy, która za kamerą stoi to jest też niezwykłe myślę, że bardzo trudne do osiągnięcia co doskonale potwierdza tę tezę, że materiał musiało być dużo to musiało być kręcone bardzo długo te plany musiały być rzeczywiście przemyślane i no tak to jest faktycznie ma czasem wrażenie, że to jest bardzo dużo prywatności intymności przy czym nigdy nie mamy takiej refleksji, że za dużo to nie jest tak, że to jest jakby jakaś kamera wchodzi dziś za blisko centrum nie ma nie ma dyskomfortu raczej tak ciepło rodzinnie, ale to nie kiedy mówi ciepły rodzinny to chodzi o jakieś sztuczki rodem właśnie z hal Marku, który co tak ostro, kiedy przywołany jako wydaniem takiego knota emocjonalnego tylko właśnie chodzi o taki rodzaj wytworzenie więzi między oglądającym o oglądanym takiej więzi, gdzie nam się wydaje, że osoba bardzo swojska bliska fajna, że my lubimy, żeby coś nie wiemy to jest duża sztuka, ale ci bohaterowie przyszły tylko 1 rzecz rzecz czy ci bohaterowie ludzcy często wobec swoich zwierząt zachowują się w taki sposób jak każdy właściciel psa zachowuje się będąc sam na sam ze swoim zwierzęciem głaszczą przytulają całują, o ile jednak nasze kultury, gdzie stał ograniczamy łaskami psy, ale rzadko się zdarza, żeby nie wiem zobaczyć miejscu publicznym kogoś, kto całuje swojego psa to jest rodzaj takiego jakiegoś tabu, którego się nie nasz niezłe teraz, czyja wiem to jest takie obiekty z tymi mama IT to jak żyć ciągle widzę efekty okres przez ludzkie porno, które owcy brzmienie to nie jest żadne tabu, bo dobrze widać w tej mieszczańskich z konta czy purytanizmu konta Richard Harvey no tak swojego rodaka prywatnie ja mam właśnie też bardzo cenię, jakby w tym serialu właśnie ten fakt tym też, ponieważ wydają się to, żeby jego 1 zdaje się walorów, że mówiąc oczywiście jest jakby nie przekraczać tej granicy właśnie pewnej intymności dramatyzmu zawartą czasami oczywiście te amerykańskie takie właśnie amerykańska emocjonalność hal markowa się gdzieś tam przebija są bardzo krótkie momenty myślę to jest jedno z większych wyzwań takiego tematu, że krajowi się temat pod pies i człowiek zazwyczaj te historie są mocno dramatyczne można z tego zrobić takie wyciskać łez jest to absolutnie proste i pewnie pokusa zrobienia czegoś tego kroku i 1 dalej jest bardzo duża, kto widział film ja jestem jego wielkim fanem, mimo że pewnie jest to absurd taki cios Charkowa 10 Lasse Hall trema o takim się japońskim z czarnym gier film, który opowiadał obszar, który ma pomnik w Japonii, który to były został przyjęty z takiego pana profesora ten pan pracę codziennie jeździł z nim do na pociąg w tym miejscu do pracy i pewnego dnia ten pan nie wróciła pies na niego czeka już do końca swoich dni na tym dworcu tam ma ma właśnie pomnik także myślę bardzo darcie z tej sentymentalnej emocjonalnej otoczki przez Javiera jest to po prostu jeszcze przyzwyczaja i przechodził lubił, a czyta był, czego nie była w ostatni innych spraw można to powie jak redaktor Janiszewski można Lasse Hall kremem zrobić z tego wyciskać łez, który sprawia, że to nie płakał na filmie haczyk to znaczy, że nie ma serca nawet redaktor pani Teresa pan rolnicze dzierżawy jak ta pokusa, ale płakałem, ale nigdy się dzieje przyznał, więc ta pokusa właśnie wykonania tego 1 kroku w stronę emocjonalność jednak za daleko jest bardzo duża to, że się udało tego uniknąć to spory walor, a ja bym ja chcę powiedzieć o tym mówiliśmy o tym serial został zrealizowany przez grupę twórców i oczywiście jak nie ma takiej 1 osoby, która by odpowiadała za jakąś formatowanie tego natomiast wśród tych twórców jest jednak reżyserka, która jest w wzrosła aż 3 kawałki 3 odcinki tego serialu czas MIB k myślę też warto przypomnieć, bo to jest reżyserka, która popiera nominację do Oscara dokumentalnego, a po drugie, rzeczywiście taką bardzo bardzo solidną firmą dokumentalna zrobiła taki film zdaje się w 2006 roku zbaw zbaw nas od złego, gdzie przedstawia historię tego księdza, który wiecznie przenoszony z parafii do parafii, aby oczywiście seryjnym gwałcicielem dzieci i najpierw był jak by taką przepustką do wielkiego dokumentalnego kina, bo przecież tutaj tai ta część ta tej rzetelności takiej warsztatowej jak ja też widziałem w odcinkach to to taką dokumentalną rękę kogoś, kto wie jak opowiadać, kto wie, gdzie są właśnie te granice emocji, których można dotknąć faktycznie należy i mam poczucie to się takiej serii został stworzony ze świadomością tego jako ekipa musimy dobrać do tego tematu nie przegrzać np. ale taki zestaw, zastępując cały czas nad tym co on jest trochę tak jak mówiłaś o tym, że przynajmniej warstwę audio ministra wyczyszczone i te relacje z tymi zwierzętami są takie wygładzone, ale z drugiej strony tam się znajdują też takie sceny, które myślę, że wielu twórców dokumentalnych raczej usunęła, zwłaszcza w tym odcinku o Iraku, gdzie pies przyjeżdża do Idaho przed swoją teoretycznie panią witam taki taka zabawa w ogródku z tą przybraną mamą, gdzie w tym rządzie na nią wskakuje no cóż wydawałoby się, że się przytulają osób, a efekty niestety są bardzo charakterystyczne dla psów zachowania dominacji Vive, kto zna ten wiatr był to zostało zostawione łącznie z reakcją tej kobiety z takim jakby z takimi detalami jak też myślałem, że tak do mnie przytula czyli jakby to nie do końca jest chyba także oni próbowali wszystko co zaburza ten obrazek słodkiego towarzysza ludzkich zmagań z losem, a nie zwierzęcia, że to wszystko zostało usunięte szczęśliwie chyba jednak nie wszystko jeszcze w tym odcinku chcą spełniać Anita musieli w pewnym sensie zostawić też pokazywali historię psa, który jest trudnymi psami, które finale okazuje się, że efekt wzrostu rynku oraz bardzo nie da się zdominować pod nie widzieli trudnego psa właśnie tę Wilusz miałby pozostaje pewne pole do popisu tak to prawda, że to są takie sektory nie niszczą nie wyją nie zawracają głowy nie odzywają się zdaje bardzo nie stawiają na swoim tak nie tak tak no no oczywiście wiecie to jest takie wrażenie mocno brzmi te psy nie śmierdzą ale w jakim taki symboliczny sposób one takie są, że mimo jednak nie śmierdzą jednak widzimy jakiś taki świat trochę moim zdaniem, nawet jeżeli te psy są chore albo kalekie to i tak na końcu jest WZ czek zbawienie nie ma tego rzecz, że ludzie też są często psy są wobec ludzi agresywna, ale ludzie też bywają agresywni w stosunku do psów tego tutaj nie ma to to jest jedyna rzecz, którą uważam trochę szkoda, że tak by nie pokazano też takiej trochę innej strony tego, chociaż to jest bardzo kuszące wielu filmach właśnie ten element jest elementem w wyciągany na pierwszy plan, więc być może taka była tutaj, ale wierzę, że w, jakim wielkim znaczeniu ten element wyciągane progresji agresji agresji, która jest często bardzo wyparcie słowo spektakularna, które kusząca w pokazywaniu w kinie i psy agresja agresja psów jest często wykorzystywana i opisywana w kinie na różne sposoby i często właśnie ta paralela człowiek i pies agresja to jest coś co spaja te 2 światy tutaj tego w ogóle nie ma może dobrze, ale też skoro już chcemy pokazać prawdziwy świat zwierząt to trzeba też pokazać to nie wierzę np. że jeśli jest razem 1200 psów to one wobec siebie nie są np. agresywne to na pewno tak, ale jeśli chodzi o ten realizm to właśnie poczekajmy na kolejny sezon, bo właśnie też tak mówię o tym, że ten serial pokazuje to jak pewnych kulturach traktuje psy, że w każdej z tych kultu trochę inaczej jednak mówiłem, że stałem przed audycją, że ciekawe czy trzecim sezonie będzie coś o ich kulinarne zastosowanie w planie 4 kontynenty się zastanowi trochę nad tym trudne trudno uciec od takiej refleksji, że jednak to jest niesamowite jak oni mogą mieć rozmach to znaczy produkcyjne próba serial o psach i ludziach kurcze pieczone ile to jest kraju z 68 różna różnych kontynentach to jest kręcone no naprawdę po prostu można było tylko pomarzyć, żeby polskie kino miało takiego taką kasę może wtedy było to lepszy ja bym jeszcze powiedziała o 1 elemencie skoro skarga o tym mówimy ten serial 1 rzecz, którą się absolutnie tutaj nie podoba to jest to, że one zupełnie inny niż to co zazwyczaj nam funduje, zwłaszcza w ostatnim czasie dokumentalny Netflix niestety razem Serbia i na czym ja tutaj już wielokrotnie wolałam, że te filmy stają się takie same bardzo do siebie podobne coraz mniej bliskie dokumentowi coraz bardziej bliskie jakiemuś nie wiem produktowi i czym bliżej na skraju takich telewizyjnych reportaży i właśnie filmów dokumentalnych tutaj to jest rzeczywiście serial dokumentalny to jest seria dokumentów uważam, że należy to absolutnie podkreślać jako ogromny atut tego tej produkcji, ale właśnie myślę tak, odnosząc się do tego co mówi teraz, że to chyba wynikała z tego bardzo klasycznego podejścia prawda zrobimy coś co jest w gruncie rzeczy tak jak temu z portretem 1 nawet powiedział nam trochę inaczej wszystkim Story wszystkie bardzo charakterystyczne dla telewizji właśnie prawda, że szukamy takich takich tematów takich rozwiązań myślę, że takie konsekwentne trzymanie się tego formatu przez właśnie wszystkie odcinki to robi wrażenie, że to tu nic nie jest przeforsowane to nic nie jest przedawnione czy udziwnione czy prze kombinowane tylko na poziomie formy co bardzo klasycznego dobrze znanego, a właśnie na poziomie ujęcia chyba tej subtelności takowych wycenia wychwycenie tych znaczeń relacji między psem człowiekiem tu tu się rzeczy ciekawe dzieją pewnie też być może właśnie dlatego tak teraz myślę unika pokazywania tego też, o czym mówisz tej agresji unikanie tego czym się psy masowo ludziom często kojarzą tylko wejście temat dużo bardziej subtelnej też po przekraczający to, że ci lepsi, ale są trochę dziwakami, bo przegrają swoje ksywki Brackiej groźne tak jest dlatego ja bym przesunęła tutaj akcent jednak na to, że te są bardziej filmy i bardziej to jest filmowe to jest takie kino dokumentalne prosto z kina, a nie w duchu telewizji, bo tylko to telewizja nas trochę nauczyła takiego karmienia się sensacją tutaj w ogóle nie ma nawet sensacyjnych tematów czy bohaterowie nawet kosmonauta jednak w sumie ostatecznie nie chodzi o kosmos, więc nawet nawet pod tym względem wyboru tych bohaterów mam wrażenie, że to jest bardziej bardziej bardziej filmowy wybór niż niż telewizyjne, że to jednak nie są reportaże i ja myślę, że to jest hybryda jednak to znaczy, że w znaczeniu, że pewnie jest tak jak mówi, że to jest bardzo kinowe podejście też niejednokrotnie mówiliśmy, że to się zaczęło zacierać prawdę tych, zwłaszcza w takich obszarach, gdzie mamy do czynienia z jakiego rodzaju eksperymentem myślę, że to trochę jest eksperyment w odniesieniu do tematu do sposobu pokazania tematu nie nie do Niemiec nie do formy tylko właśnie do tego, jaki bierzemy sobie temat warto ten temat jest bardzo subtelny w gruncie rzeczy znaczy pokazanie kogoś, kto jest uchodźcą syryjskim, ale także dobrą sprawę chce jakoś zbudować sobie tutaj życie to budowanie tego życia to polega właśnie na ściągnięciu gigantycznego Alaska malamuta Syrii to jest to jest kilka tematów jest prawda to nie jest tylko o o tym przed tym jak odjeżdża Syria jako świat ogarnięty wojną o rzeczywistości tzw. Zachodu jak to się zdrowiem nie przystawała światy o tym też co to znaczy w ogóle odnajdować winnej kulturze bardzo mocno to jest zatem należy w tej kulturze jest mnóstwo przedstawicieli swojego kraju tak jest bardzo ciężko, więc w moim odczuciu to jest naprawdę duży duża duży spryt realizacyjnej taki dokumentalny, żeby wychwycić te rzeczy przy okazji SUV, czyli na miękko wprowadzać ludzi bardzo trudne zagadnienia bardzo trudne tematy temat żałoby cały właściwie drugi sezon w żałobie praktycznie wszystkie te odcinki dotykają albo utraty zdrowia tak jak w pierwszym w pierwszym odcinku albo straty nie wiem czegoś co nazywamy domem czy straty przyjaciół też myślę, że ten drugi sezon jest bardzo post covidowy żony właśnie też trochę tak dlatego stanu to jest taka bardzo kojąco emocjonalnie taka bardzo minorowy to znaczy to nie jest tak zróżnicowane jak w pierwszym sezonie tylko takie bardziej w duchu popłaczę się przed telewizorem trochę tak brzmi jak ten straszny redaktor Janiszewski, który powiedział, którym jestem jako osoba bez serca, ale w gruncie rzeczy coś w tym jest takiego myślę, że ludzie naprawdę tego mogą potrzebować teraz znaczy, żeby się trochę po wypłaciła potem jednak gigantycznym stresie, którym pandemia była jeszcze jest w wielu miejscach, ale miejmy nadzieję, że to takie ostatnie podrygi, bo być może tak jest, że rzeczywiście taka łagodniejsza twarz psów i wygodniejszy w pysk psa, a łagodniejszy pysk psa prawo, bo ta agresja, której mówiłam wcześniej rzeczywiście sportretowana przez kino fabularne bardzo chętnie i nie wiem czy widzieliście taki filtr się nazwa biały Bóg węgierski gdzie, który wciąż uważam jest jednym z najciekawszych filmów o psach, choć pokazuje dokładnie dokładnie drugą stronę tego świata widział tylko raz nie była w stanie go zobaczyć więcej, ale to jest właśnie takie kino, które wykorzystuje agresję do pokazania również pewnie w temacie podobnej rzeczy, czyli przez przez pokazywanie psów pokazują pokazywany jest tak naprawdę człowiek, ale tam ten stosunek człowieka do psa i to co się dzieje później poziom agresji z jednej z2 strony brutalności pytamy wulgarności w niektórych momentach jest porażający i i być może przekonały mnie być może być może niepotrzebnie tutaj szukamy też realizmu, bo może należy również w ten sposób mówić o psach i może to też jest tak też musimy pamiętać o tym, że niezależnie od tych ambicji dokumentami, o których mówimy jak pewnie spełnieniu dokumentalnym pewnej rzetelności to jednak mamy do czynienia z formatem telewizyjnym, a właściwie internetowym, który ma założenia chyba łączyć pewną historię trochę familijną w taką to może być cała rodzina to nie jest nie jest taki dokument, który ma tutaj poniewierać, więc lepiej widzieć go oglądałem już nigdy nie wrócą do równowagi psychicznej, więc sądzę, że takie połączenie pewnej pastelową ości tego kina familijnego, ale jednocześnie zaznaczenie pewnej głębi, którą chcemy to to znajdziemy w tych odcinkach czy to History właśnie na tym pękających świecie między Syrią, a Berlinem czy historii właśnie o żegnaniu traumy i wielu innych takich życiowych tematach, które wpływają nieźle, jeżeli jesteśmy otwarci na znalezienie to znajdziemy pewnie będzie mieć satysfakcję z tego po obejrzeniu tego serialu to raczej dzieci będą tak cisnęły na to, że istnieć pisarze rodzice będą mieli traumę jest dla własnego dobra nie włączaj tego przy dzieciach i to byłoby na tyle Jakub Janiszewski Anna Malicka Bartosz Staszczyszyn Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: PO SEZONIE

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Słuchaj wszystkich audycji Radia TOK FM kiedy chcesz i jak chcesz - na stronie internetowej i w aplikacji mobilnej!!

Dostęp Premium

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA