REKLAMA

Relacja reżyser-aktor. Jakie są granice w teatrze?

Kultura Osobista
Data emisji:
2021-09-23 11:40
Audycja:
Czas trwania:
14:52 min.
Udostępnij:

Czy w nowym roku akademickim zniknie mobbing na uczelniach artystycznych? O granicach w teatrze rozmawiamy z Rozwiń »
Marzeną Kopczyńską-Urlich, która opowiada też o swoim filmie „Mity teatralne”, który powstał w ramach projektu „Granice w teatrze” Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego Zwiń «

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
kultura osobista dzień dobry przed mikrofonem Marta Perchuć Burzyńska ze mną z państwem na łączach sklepowych jest dzisiaj Marzena Kopczyńska Ulrich aktorka psycholożka psychoterapeutka wykładowczyni Akademii sztuk teatralnych w Krakowie wydział zamiejscowy we Wrocławiu reżyserka filmu mity teatralne, który powstał w ramach projektu granice w teatrze polskiego ośrodka Międzynarodowego Instytutu teatralnego Witaj serdecznie dzień dobry witam wielkimi krokami zbliża się Rozwiń » początek roku akademickiego także w szkołach artystycznych na pytanie czy będzie to rok poważnej ważnej zmiany zarówno w szkołach jak w ogóle w teatrze po tym, jak kilka miesięcy temu wielka burza rozpętała się, kiedy okazało się, że w łódzkiej filmówce dochodziło do mobbingu przemocy fizycznej psychicznej ze strony niektórych profesorów w stosunku do studentów dziś jak myślisz w jakim punkcie jesteśmy jeśli chodzi o relacje aktor wykładowca aktor reżyser czuje, że zmiana się dzieje jest możliwe jakieś nowe otwarcie na taką mam nadzieję mam nadzieję, że ruchy, które podjęliśmy w maju m.in. poprzez projekt granice w teatrze w dziesiątkę w Akademii teatralnej we Wrocławiu to wszystko miało sens myślę sobie, że proces zaczął tego nie da się cofnąć i że to się toczy, ale ten jest także po jednych warsztatach po 1 burzy medialnej nagle wszystko się zmieni myślę, że to będzie trwało latami też ratownicza po prostu studenci dostają większą świadomość profesorowi również, że proces zmiany się zaczął, a potem ci młodzi studenci do teatru będą zmieniać ten teatr właśnie tak od podstaw są granice w teatrze powinny być, kto powinien wyznaczać w moim rozumieniu tak, ale takie dobre granice nie chodzi o to, żeby ograniczać reżyserów ich pracy twórczej albo, żeby student też czuł się jakoś mocno ograniczone w tym swoim artystycznym życiu w szkole próbowanie natomiast wydaje się, że są pewne granice takiego zdrowia psychicznego, że nie możemy przekraczać siebie w sposób traumatyczny batonik czemu służy czasami młodzi studenci mówią do mnie, ale się zgadza wszystko ja chcę przeżyć, bo czuję, że to mnie, ale nie wiem szerzy albo będę mógł właśnie w stronę tego aktora totalnego, którym każdy znak z nas marzenie bardzo wie co to znaczy i wtedy stawiają granic nie wiedzą, gdzie jest granica intymności i w życiu prywatnym, gdzie mogą stawiać granice w teatrze i czuć np. swojej ciąży to, że za dużo tanich, ale może jakaś scena przekracza ich możliwości na dany moment albo konfrontuje ich z czymś bardzo prywatne życie w życiu, w którym oni sobie nie radzą nie są w stanie tylko głosić tylko tkwią w tym 8 tam się pojawiły mocy być może reżysera na nie profesor otrzyma to o co chodzi tylko nie jestem do końca przekonana, że ten student będzie chciał do tego wracać albo, że nie choruję tak później powiedzmy jak powstał twój film mity teatralne firm, które to jest informacja dla słuchaczy jest dostępne można obejrzeć w internecie na kanale YouTube polskiego ośrodka Instytutu teatralnego w ogóle myśl o nim była pokłosiem tego co się działo tej wspomnianej przeze mnie burzy czy wcześniej już chodził taki pomysł po głowie ze względu na to, że sama przechodziłam przez szkołę teatralną i przez edukację taką artystyczną potem prowadziła konsultacje Akademii teatralnej prowadzę tam zajęcia psycholog również często rozmawiam sobie z sosem ze studentami szczególnie pierwszego roku o tym jakie oni mają wyobrażenie co słyszeli to także, jaka wg niej jest rola aktora, dlaczego w ogóle stają się aktorami co do tego skłania to też nie jest przypadkowe, dlaczego wybieramy akurat zawód aktora czy zawód reżysera i to potem bardzo wpływa na to w jaki sposób tworzymy relacje np. z reżyserem czasem profesorem, ale również z kolegą z roku np. i tam padały różne właśnie mity teatralne, które tak właściwie nie wiadomo przez kogo są niesione wolę się pojawiają w kulisach anegdotach teatralnych w takich historiach, które są przekazywane z pokolenia na pokolenie wszyscy znamy, ale nie jesteśmy w stanie wskazać 1 osobę, która mówi natomiast mam takie poczucie płacząc psychologicznie na to, że właśnie mity teatralne niezwykle wpływają na to jak potem funkcjonujemy w relacjach, jakie tworzymy np. mieć czym właśnie aktora ta totalnego albo mi, że aktora trzeba przełamać, żeby stało się dobrym aktorem albo mitem reżyser drugi po Bogu z uwaga właśnie reżyser drugi po Bogu albo autor nie powinien być inteligentnym prawda to są takie mity, które wszyscy słyszymy i ona potem funkcjonują np. na scenie dzieje się coś bardzo trudnego załóżmy, że koleżanka czy kolega pracują nad jakąś sceną i dochodzi do przekroczeń my przestajemy reagować ze względu na odpowiedzialność biorą okresie rozgrywa też w grupie niewiedza tego na czym polega np. dana metoda teatralna, ale również ze względu na te mity o sobie myślimy o to jest moment, kiedy ją przełamują albo nie przełamują nie mogę tego zatrzymać nie mogę powiedzieć, że to co jest nie tak, że mnie to woli np. albowiem rozwala, bo myślę sobie właśnie toczy się proces to jest metoda teatralna to jest mit pomyślał sobie, że jeśli biorę te wszystkie mity teatralne, a potem połączeń jest wypowiedziami psychiatrów psychologów jak oni rozumieją te granice, jakie mogą być koszty psychologiczne tych mitów teatralnych to może powstać coś bardzo ciekawego dziś będzie taki dystans zewnętrzne rozumienie psychologiczne tego co słyszymy ja mam takie poczucie że, że młodzi ludzie szukają w szkołach teatralnych bardzo często takich przeżyć wydaje im się czasem mistycznych duchowych i i to jest często też wykorzystywane przez innych wpadają w pułapkę no właśnie tego jednego z mitów, które obalać filmie mianowicie tego co jest święte w teatrze Święty w teatrze jest ten mistrz mityczne wyrugować ma być w ogóle ze słownictwa nauczania artystycznego słowa mistrz czy zbudowałoby się go definicję na nowo też przede wszystkim w relacji właśnie mistrz uczeń bez tego kontekstu hierarchicznego no ja myślę sobie, że spotkanie mistrza swojej drodze takiej edukacji artystycznej niezwykle ważne co znaczy, że mistrz to, żeby człowiek, który mówi jak mamy zrobić tylko bardziej jest to osoba, która nas prowadzi podpowiada, do której mamy zaufanie jeśli znajdą na swojej drodze takiego mistrza, do którego mam zaufanie, do którego mogą się odnosić z pytaniami z dyskusją na temat tego co się dzieje z takim on poczucia, że to jest człowiek, który chce dla mnie dobrze i które rozumieć to nie mówi, ale też zostanie nie przeprowadzi przez meandry pewne techniki teatralne czy życia też teatralnego, bo to jest istotne to myślę sobie, że bardzo proszę tylko jeśli ten mistrz też człowiek, który ma oni potężną kontrolę i wiedzę i buduje bardziej swój autorytet na takim podziwie, z którym nie ma dialogu to wtedy ustawia relację skośnie i wtedy mamy od razu odniesienie do rodzic dziecko, a każdy osoba, która pobierała czy wybierała sobie ten zawód aktora myślę, że ma swoją historię życia i specyficznie przeżywa taką relację rodzic dziecko i stąd biorą różnego rodzaju nałożenia tak jakby projekcje na to NATO relacje często traumatyczna i tutaj no to bym zweryfikowała chyba większą taką świadomość, bo nie ma nic złego w tym, że aktor pragnie, żeby reżyser się w nim zakochał i że taką wybrało, żeby on był 1 jedynym, który będzie grał będzie takie cudowne, ale też państwo widzicie od razu mamy takie pragnienie bycia kochanym i zauważany przez tego wyjątkowego 1 rodzica może tak wyglądać nie zawsze wygląda, a powiedz jak myślisz jak taki młody człowiek w ogóle jest w stanie sam zauważyć, że ten proces twórczo pedagogiczne, jakim jest poddawany zaczyna go po prostu niszczyć tak jak powiedziałem to jest ważne, bo przecież ludzie latami tkwią na studiach w takich właśnie przemocowych relacjach, bo jest było na nią przyzwolenie było po prostu to normą bardzo ciekawe pytanie, dlatego że wydaje się, że nasze ciało w pierwszej kolejności zaczynam można mówić co jest nie tak w momencie, kiedy ja tracę pewność siebie, kiedy zapominam o tym że, w jakich powodów została przyjęta do tej szkoły, że to pomoc pasją zapominam o tym, że to jest coś co cieszy to coś co nie rozwija ciągnie ekscytuje i zaczynam np. mieć bezsenne noce zaczynam wycofywać z kontaktów boję się wypowiedzieć swojego zdania, bo jeszcze konkretnej danej osoby, ale nie wiem, dlaczego przestaje o tym rozmawiać z najbliższymi to wydaje się, że to są takie pierwsze sygnały, że co się dzieje nie tak no trudno budować rozwijać artysta na strachu bólu jakich narzędzi twoim zdaniem przede wszystkim brakuje wykładowcą w szkołach artystycznych, żeby ten proces nauczenia się tu zarówno dobrym artystycznym jak dobrym psychologicznym tropem tej akurat łączy 2 praktyki, bo jest to zarówno aktorką zarówno wykładowczynią praktykującą tak jak powiedziałyśmy Akademii sztuk teatralnych w Krakowie wydział we Wrocławiu, ale jest także praktykującą psychoterapeutką myślę, że to już takie czasy, które należy prowadzić dialog i świadomość myślę sobie, że taka świadomość psychologiczna z każdej ze stron rozumienie procesu pedagogicznego procesu grupowego, które się dzieje różnych zaburzeń, które się pojawiają zarówno u studentów, którzy przychodzą prawda czy grupie zaczynają wytwarzać to jest taka wiedza, która może bardzo pomagać od bardzo się też profesorów przyjęła właśnie włączenie bardzo silnie psychologii, ale też tym nie robili terapii terapii w teatrze, bo to nie na tym polega, więc taki złoty środek ten bardzo trudne natomiast często takie poczucie, że studenci sami są w stanie poprowadzić trochę profesora żony mówią, w której strony chcieliby iść i do kwestii baza konia tak myślę, że jeśli jest dobrze wytworzona relacja pomiędzy profesorem studenta można robić różne rzeczy ten student składa ona wie czemu to ma służyć, a jeśli tej relacji nie ma to wtedy pojawia się ten niepokój mogą pojawić przekroczenie jestem ciekawa, jakie najmniej oczekiwane morze reakcje sprowokował środowisku twój film w ogóle stał się przyczynkiem do kolejnej dyskusji wymiany poglądów może odsłonięcie jakich jakiś kolejnych szkodliwych teatralnych mitów też myślę sobie, że w ogóle ten cały projekt granice w teatrze dał mi taką refleksję, że sądziłam, że jesteśmy na trochę innym poziomie, czyli że jesteśmy na etapie mleko rozlało wszyscy wiemy, że problemem teraz jesteśmy w stanie działać przeciwdziałać próbować wprowadzać nowe zasady i tak też dzieje, ale jest też część środowiska, która poczuła jako zagrażające coś niebezpiecznego chcemy zmieniać coś co już funkcjonuje od wielu wielu lat i to właściwie powinna zostać rzeczy zupełnie niepotrzebne jak można ograniczać np. sztukę, więc myślę sobie, że to są takie 2 obozy i nie ma w tym dziwnego, bo każda zmiana prowokuje taką postawę jest czymś naturalnym to nie jest tak, że my to zmiany podchodzimy hurra wreszcie ktoś coś tutaj nie działa i jest nowa możliwość tylko czasami się obawiamy tej zmiany jak to będzie dobrze funkcjonowaliśmy wiele lat w danym środowisku pewnych zasadach co daje nam się to norma, bo trudno tam też na miejscu przyznać, że pozwalaliśmy na takie przemocowe zachowania i że uważaliśmy, że nic dziwnego w tym nie ma ta była książka, które na dzień dobry pokazywała nam co mamy jak mamy funkcjonować szkole, jaka jest rola bardzo ciekawe to co nie zainteresowało analizę tego filmu to, że rola, która związana z masochizmu często jesteśmy podejrzewani o narcyzm, bo to, że jesteśmy tacy nabuzowani w sposób sztuczny i podkreślamy takiej obrony narcystyczne na zewnątrz tymczasem jak rozkręcaliśmy sobie te mity teatralne okazało się, że tam jest bardzo dużo mechanizm masochizmu postawie aktora obecność reżysera czy profesora to było dla mnie zastanawiające bardzo ciekawe w bardzo bardzo dziękuje Marzena Kopczyńska Ulrich aktorka psycholożka psychoterapeutka wykładowczyni Akademii sztuk teatralnych w Krakowie wydział zamiejscowy we Wrocławiu reżyserka filmu mity teatralne, które mogą państwo oglądać w internecie, który powstał w ramach projektu granice w teatrze polskiego ośrodka Międzynarodowego Instytutu teatralnego była gościnią kultury osobistej dziękujemy, że na bardzo dziękuję miłego deszcze i dobrego nowego roku akademickiego dziękuję Marta Perchuć-Burzyńska do usłyszenia dziękuję Pawłowi Wiśniewskiemu za pomoc w przygotowaniu programu teraz w TOK FM czas na informację Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: KULTURA OSOBISTA

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

TOK FM Premium teraz 40% taniej. Wybierz pakiet z aplikacją mobilną - podcasty, audycje i radio bez reklam zawsze pod ręką.

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA