REKLAMA

KultOFFe: Godzina wilka / Vargtimmen, reż. Ingmar Bergman

OFF Czarek
Data emisji:
2021-12-06 11:00
Audycja:
Prowadzący:
Czas trwania:
22:24 min.
Udostępnij:

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
o czary jak państwa moim gościem jest pan Tomasz Kolankiewicz dyrektor artystyczny festiwalu polskich filmów fabularnych dzień dobry witam pana bardzo serdecznie dobry dzisiaj powracamy powracamy w programie do filmu o filmie 1968 roku, ale zupełnie się nie zestarzał i ogląda się go tak samo właśnie szukam dobrego słowa, bo dziwnie lewicy tak tak samo dziwnie jak za pierwszym razem, chociaż nie oglądałem go 60 ósmy roku wielu powodów w także do tego, żeby nie było na Rozwiń » świecie wart teamem godzina Wilka w reżyserii Ingmara Bergmana myślę to jest także w nietypowy twórczości Bergmana, bo taki powiedziałbym o około horror rolą waty tak na pewno oznacza to po prostu jest horror to jest horror psychoanalitycznych to jest horror autobiograficzny to jest oczywiście jak to u Bergmana jak to Bergmana przystało na tego uznawanego za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli tzw. kina autorskiego pan z okazji pięćdziesięciolecia festiwalu w Cannes został wybrany właśnie nagrodzony Palmą palm właśnie przez wszystkich żyjących już wtedy zwycięzców festiwalu graffiti plebiscyt w niewiedzy z takim może być twarzą tego kina autorskiego tutaj mamy my jak najbardziej firmy grozy po prostu, o czym zresztą dosyć jest czym barman jakoś tak bardzo się tutaj nawet nie kryje, dlatego że im bardzo mocno ten instalował na właśnie kino grozy na kino ekspresjonistyczne, które uznawane za taki lin za taki, że takie, z którego zaprosić wyrasta gdzieś ten to kino grozy, które gdzieś tam uznaje się, że zapoczątkowane zostało w latach trzydziestych z Stanach w tym dniu Wersalskiej Monster mówi PiS oczywiście z tym druk kolejnego ataku Stalą Gorzów na czele i tutaj mamy też postać bardzo mocno stylizowaną właśnie na bele lub z jego, więc tutaj nawiązaniach rowy są jak najbardziej zamierzone, lecz oto mamy Szanowni Państwo malarza artysty, który wraz ze swoją partnerką, która jest w zaawansowanej ciąży przebywa na wyspy taką nie nie całkowicie bezludną ale, ale wyspy, na której będą mogli znaleźć cisza spokój on pewnie inspirację do swojej pracy tymczasem jest trapiony przez jakieś dziwne sny, a właściwie sny, które pojawiają się już dość późno cierpi na bezsenność, więc późno w nocy daje mu się właśnie już nad ranem z odpocząć włożyć głowę mamy teraz trochę grę z widzem polegającą na tym, że właściwie do końca nie wiemy która, które obrazów, jakie oglądamy są rzeczywistością, jakie są snem, jakie są jakąś kreacją trochę to reżyser wciąga nas w ten taki stan pomiędzy snem jawą tak to jest taki zabieg był tutaj oczywiście Berman z 1 strony nawiązuje do tych postaci tych zmarnowanych i czy no i stąd słowo koszmar prawda czy właśnie ten sen czy właśnie ta nocna Mara, która w momencie, kiedy zasypiamy to jest tak tak z ludzką głową, który bądź, kiedy zasypiamy siada nam na pierwsze powiedzieć, że nie może odpowiednio odetchnąć oczywiście znany obraz Rosji stał mocno umarł tylko takim ze świecącymi oczami gdzieś w tle, który tutaj też jakoś pasuje do tego filmu natomiast oczywiście tutaj Bergman jako osoba, która jak jego samego Tapie bezsenność eksploruje tutaj rzeczywiście takim pojawiające się przy bezczynności co znamy też innych filmów jak chociażby z podziemnego kręgu nawiąże do troszkę innej polityki późniejszy to, gdy eksploruje takiego jeszcze moment, kiedy zmarł nie wiadomo to są Mary senne czy to są jakieś przywidzenia, które i, które postać widzi natomiast rzeczywiście barman mówi, że on się rodzą właśnie w tym momencie najgłębszym momencie nocy między trzecią piątą rano nim nawiązuję tutaj rzekomo do folkloru Karnowskiego co się potem okazało nie do końca wykorzystany na jakim jest taka godzina potem mówił, że to są rzymskie igrzyska proweniencja tego z tego tytułu tej godziny wielka, że właśnie czas między trzecią piątą więcej ludzi umiera najwięcej dzieci rodzi, że jesteś tym czas, kiedy sen najgłębszy, kiedy właśnie śni się w najgłębszy sny najbardziej realistyczne łącznie z koszmarami Bergman sam był trafionych przez lata bezsennością i właśnie na ten problem, że nie mógł nie mógł spać wtedy dużo pisał potem, kiedy przychodzi takie absolutne zmęczenie to wtedy zaczną słuchać muzyki wtedy właśnie przychodziły te Mark Tremonti oddawał posiadanie, więc tutaj z 1 strony nawiązania do tych postaci, jakby tych bardziej stron nawiązania do wszystkiego fletu MoCarta 3 i oczywiście to trawestacja postaci Page, która postać tego takiego w naszego bohatera tutaj pojawia 3 do prozy Hofmana i do złotego garnka ze swej strony zaczerpnięto od takiego takiego romantycznego tekstu tego oczekują też kilka postaci Bergman cierpi, ale tak naprawdę to jest wydają się przede wszystkim kino autobiograficzne kino takie może nawet nie tyle autobiograficzne ile auto terapeutyczne czy auto Psycho analitycznie Bergman tutaj wydaje się bardzo mocno eksploruje to co za tym, że wcześniejszych filmach Persson nie inaczej tak jak mierzenie się z własną psychiką no persony jak pamiętamy to było pytam jego psychika to jego jego problemy jego obsesje były rozłożone na 2 bohaterki natomiast tutaj nam już do czynienia po prostu z artystą artystą, który w podobnym wieku do dobermana, kiedy on tworzył scenariusz do tego filmu no, a oczywiście partneruje temu artyście graną przez maksa budowali Urban, która podczas oczywiście była w ciąży z właśnie Ingmar plan na początku filmu i poznać, że pod koniec podwyżkę wieku poduszkę miała tak jak też tak no tak tak zdarzyć w trakcie zdjęć poleciał do Norwegii urodzić dziecko, a potem wróciła grają z poduszką i no, niemniej jednak była wtedy wciąż dzieckiem właśnie Bergmana także tym bardzo wielu zresztą Bergmana, który firma ZUE zadedykował swojej byłej żonie, którą zostać wypłacili Ulman 5 tutaj na wielu poziomach można powiedzieć zmagał się ze swoimi demonami, bo ponoć demon bezsenności zniknął, kiedy film został czy produkcja została ukończona wspomniał pan o tym, że Bergman, kiedy nie nie mógł spać to kto słuchał muzyki tutaj wątek muzycznie interesujące, bo właściwie przez sporą część filmu muzyki nie ma tak nosi pojawia w charakterystycznych momentach jest kilka takich scen kluczowych można to dlatego finanse patrząc od strony zaliczyć do muzyki patrząc od strony wizualnej ten nie bardzo mocno u utrzymany w ciemności i jest gra cieni jest to właśnie nawiązania specjalistyczne tutaj i i bo jest kilka scen, które rozgrywają przy świetle dziennym m.in. jest to scenach zabójstwa rzekomego zabójstwa umyślnego zabójstwa młodego chłopca i podczas łowienia łowienia ryb to jest scena, która się odbywać w pełnej ekspozycji światła wręcz za dużej takiej nadmiernej ekspozycji światła i jedyny dźwięk, który miasto jest ten głos właśnie tego chłopca oraz muzyka, która wchodzi właśnie jako taki Kontrapunkt dla tej takiej przerażającej sceny tutaj przy muzykach i odgrywa taką rolę Kontrapunktu, który pojawia się tylko miejscami no na pewno nie jesteśmy skąpana w muzyce tak powinno teraz, kiedy one już się pojawia to odgrywa bardzo istotną rolę dramaturgiczną dzisiaj Szanowni Państwo rozmawiamy o filmie Bergmana godzina Wilka Max von Sydow i lew Ulman w rolach głównych film wciąż fascynujący wciąż ogląda się go tak jak pan Tomasz Kolankiewicz powiedział trochę dziwnie, ale proszę się nie przerażać sięgnąć po części, jeżeli jeszcze państwo nie znają, że już go państwo znają to myślę, że spokojnie można obejrzeć go co najmniej raz jeszcze do godziny Wilka powrócimy po informacjach Radia TOK FM pan Tomasz Kolankiewicz dyrektor artystyczny festiwalu polskich filmów fabularnych z państwa i moim gościem po wcale tak państwa moim gościem jest pan Tomasz Kolankiewicz dyrektor artystyczny festiwalu polskich filmów fabularnych dzisiaj rozmawiamy o filmie z 1968 roku prerii i Ingmara Bergmana film zatytułowany godzina Wilka ze świetnymi rolami w Ulman i Maxa von Sydowa horror psychologiczny jeszcze do tego, chociaż myślę, że ten doskonale wpisujący się taką stylistykę Bergmana szklą skoro tej stylistyce mówimy albo chce by mówić to chyba warto porozmawiać o pracy operatora Svena cyklista, który stworzył niezapomniany w niezapomniany obraz tak można wytworzyć w taki tutaj Quest czy ten operator, który pracował Berman wielokrotnie to jest jedno 1 takich najbardziej chyba rozpoznawalnych duetów reżyserską operatorskich Bergmann quizy zresztą powstał nowy szereg filmów dokumentalnych tej relacji i tutaj rzeczywiście w jeden z ciekawszych swoich filmów taki film, który z innymi, który właśnie wydobywa to potęga obrazu właśnie operowania światłocieniem też co co ciekawe do takich zdjęć rynkowych tutaj pojawiają się na świat bardzo nieciekawe takie zdjęcia trikowe gdzie, gdzie postać chodzi po suficie prawda im to jest oczywiście to jest jeden z tych dręczących Bernhard samego Bergmana obrazów właśnie osoby chodzące po suficie tutaj w tyle tylko sposób nakręcone teraz to było zrobione oczywiście wizja wtedy jeszcze zupełnie analogowo dzięki zdjęciom dzięki językowym są takie to takie elementy, które potem wiele osób mówiło, że liczy właśnie z tego czerpał właśnie z tego z tego filmu, ale przede wszystkim danych jest tutaj mistrzowsko operuje nastrojem budowanym właśnie przez zdjęcia tym razem taką niepewnością co jest prawdą co nie jest prawdą na pewno tutaj bardzo dużo i dołożył do tego Hermanna montażu podobnie jak widać świat, jaki w Polsce wtedy głównie do czynienia mieliśmy montażystka ami ma eksponowany zawód, który bardzo trudny Enei w cieniu, więc w tym taką jak widać nie zaangażowania kobiet Ula rygę montowała ten film rzeczywiście tutaj to zdjęcia plus ten montaż tworzą właśnie do atmosfery niepokoju myślę, bo to jest tym poza oczywiście tymi widłami wizja wami wydaje się tutaj, jeżeli ktoś z państwa horror kojarzy głównie z Amkarem czystym takim nagłym uderzeniem muzyki czymś co szybko przez przemysł przed ekranem to nas przestraszyć zawsze straszy tak jest, że nasz mechanizm w naszego organizmu co tutaj raczej tego nie ma raczej tutaj właśnie mamy do czynienia z budowaniem nastroju niepokoju niecodzienności właśnie z tego wynika groza tego filmu z tego oczywiście z tego takiego bardzo głębokiego zanurzenia się reżysera we własne demony powstaje dziesiątym roku taki bardzo ciekawy okres dla nie dla samego Bergmana, który się w latach pięćdziesiątych no wielkie sukcesy Cannes Berlin potem w latach sześćdziesiątych po polegli takiej lekkiej takim obniżeniu tego zainteresowania i Międzynarodowego on w latach sześćdziesiątych tworzy takie dzieła, które przynoszą olbrzymi sukces w stanach Zjednoczonych tam głównie przez Janów, więc stał się takim reżyserem, którego oglądano, który ogląda intelektualiści oglądanych na uniwersytetach czy ta przyczyni się właśnie do tego rozwoju filmoznawstwa w stanach Zjednoczonych właśnie, dlatego że film był wielopoziomowy i bardzo intelektualnie misternie zbudowanej pozwalały na budowanie takiego kontekstu też naukowego przystał na lata 60 tak można być gwiazdorem także przyjeżdżali do niego dziennikarze dziennikarki ze Stanów nie mieli o czym pisać egzamin do Due poza tym, że wybitnych twórców jeszcze nie dosyć bogate życie i uczuciowe tak to nazwijmy i więc się tylko takim celebrytą intelektualnym po objęciu właśnie na początku lat sześćdziesiątych Dyrekcji i teatru w Sztokholmie najważniejsze narodowej sceny teatralnej, czyli Królewskiego teatrów w Sztokholmie, gdzie dyrektorem przez kilka lat i on właśnie postanowił wycofać z tej pracy teatralnym życiu to stanowisko zjechał na forum właśnie na tę wyspę, na której mieszkał i wynosi właśnie taką swoją wizję takiej samotni swoje można powiedzieć, że właśnie skoro swą własną psychikę tak było persony tak właśnie było w godzinie Wilka takim filmie, który jest uznawany za persona jest powszechnie uznana za wybitne dzieło arcydzieło Bergmana to z tego, że nie tylko zresztą traktowany jako taki stopniu taki krok w z takich firm, które uznawane za słabszy właśnie w Poznaniu personą moim zdaniem bardzo ciekawe dlatego właśnie się, gdy jest on po prostu pójść jeszcze dalej tak znaczy dalsze eksploatowanie własnej psychiki próbę takiej przepisanie go właśnie wszystko mimo wszystko motyw grozy w bardzo bardzo kulturowa rzeczy z własnych jakiś takich lęków czy no to przerażająca historia tutaj tego chłopca, który zamykamy się w szafie prawdę za karę i jest zamykanych szafek, gdzie rodzice mówią, że tam uważać, bo tam w tej ciemnej szafie siedzi karzeł, który odgryza grzecznym dzieciom palce stóp, bo to jest historia lubi słuchać swojego dzieciństwa, więc u proszę państwa, jeżeli ktoś chce państwa karać dzieci poprzez zamykanie jeszcze mniejsza jest też, że tam jest każdy, kto może też skończyć potem kilkoma Oscarami tak to prawda, chociaż nic tego nie zapowiadało, bo ten film został dość chłodno przyjęty, kiedy się nie pojawił, kiedy wszedł na ekrany i jakiś czas, gdyby zajęło, zanim krytycy można powiedzieć po poznali się na nim dzisiaj uważa jeden z najlepszych filmów na świecie Esch no tak to jest dosyć często ten film rzeczywiście, bo bez bardzo wysoko zawiesił poprzeczkę to jest oczywiście także, jeżeli jakiś film, który trafi w sumie no proszę państwa mamy arcydzieło tak właśnie są nagrody Oskary powszechne uznanie krytyków wtedy jeszcze proszę pamiętać to są lata sześćdziesiąte to są takie czasy, kiedy krytyka filmowa no, gdyby liczono się z nią ona też przykładała rzeczywiście na inne sukcesy kasowe itd. teraz wiemy i krytyka filmowa troszkę inną funkcję pełni i jest jak w takim momencie zwrotnym coraz mniejsze przełożenie na rzeczywistą natomiast wtedy czas, kiedy ta krytyka była bardzo istotne i im początkowo ten film był chłodno przyjęty właśnie delikatnie mówili ci, którzy wino taki słabszy Bergmana, ale za to wybitne kreacje budowa Ulman świata związanych z PiS, ale Bergmana im słabszy i natomiast oczywiście czasem, kiedy zaczęto się zgrywać ten film analizować go to zaczęły wychodzić wtedy, gdy kolejne poziomy, które tam zawarte w tym filmie kolejny płaszczyzny i aby do tego piętrowo jak gdyby tej analizy, które tutaj Bergman przeprowadza ona ten może być analizowane bardzo już różnych poziomach właśnie wychodząc od takiej górskiej psychoanalizy, koncentrując się właśnie na wątkach chociażby seksualnych, które tutaj są tutaj to morderstwo jak gdyby na rybach to jest inny to jest taka scena niesłychanie symboliczna ryby, które Bergmana właśnie symbolizują w jaki sposób seksualności ich powiązanie z tym z tym młodym chłopcu, który tam pojawić już w domyśle w samym barmanem który, gdyby morduje samego, jakby rodzącą się w samym w sobie seksualność i jako chłopców także zaczęto analizować okazało się jednak nie tylko jest ciekawy poprzez maestrię aktorów i operatora, ale rzeczywiście zawiera też bardzo wiele takich i lot ciekawe do analizy wątku jako taki rzeczywiście został doceniony do tego stopnia, że pojawił się na liście miesięcznika wydawanego przez Wiecha pierwszy Instytut zatem sąd pojawi się w jednym z takich ich corocznych i corocznych listy najlepszych życiu pojawi się 50 w ogóle najlepszy film stoliki, a także w no jest na pewno teraz bardziej uznano, iż był, kiedy wchodzi doki dobrze jak ja go dzisiaj oglądać właśnie jako film trochę autobiograficzny czy można sobie jak pan sądzi po prostu obejrzeć i trochę spojrzeć w głąb samego siebie ja myślę, że ty w ogóle ze sztuką jest tak w tej i zawsze lubi się posługiwać tym to ETO o taką analizę zaproponowanych przez Umberta Eco czy zapisać na marginesie imienia róży, żeby jak dobre dzieło kultury można oglądać tak jak chce to znaczy można oglądać na prostym poziomie to znaczy proszę państwa państwo też zobaczą to przede wszystkim z tym Państwowa straż wszystkim grozi także można czerpać przyjemność z tego jak jeden z oglądania horrorów można też po prostu oglądać jako jako film grozy, które rzeczywiście jest filmem dziwny jest filmem odjechał nadal jestem bardzo ciekawe formalnie się, które nadal straszy muszę powiedzieć natomiast można rzeczywiście zaczął się zagłębiać się tutaj takie właśnie pisał Eco, ale właśnie kolejnych poziomach to znaczy on oczywiście są w kontekście imienia róży może tam możemy być po prostu na poziomie 3 prostego czytelnika, który interesuje się intryga potem możemy wchodzić głębiej dostrzegać różne kody zaznaczyli tropy pozostawione przez przez przez artystę, a jeszcze głębiej, gdyby zagłębiając się już w ten w ten stoją jak samego filmu tutaj na pewno ją i Odrą Karkonoskiego filmu jest to jest właśnie wydają się na to kluczy autobiograficzny ten klucz psychoanalityczne tak jak już jest kluczami psychoanalitycznym i że ich autobiografią nie jest tak istotne, dlatego że tak naprawdę koniec końców no ego superego i i popędy tak dalej życie śmierć prawda miłość nienawiść są takie rzeczy, z którymi wszyscy się borykamy w ten lub inny sposób, więc wydaje się, że można ten film miał oglądać, gdyby auto terapeutycznych w ramach takiego sensu przyglądamy się właśnie swoim też, jakim zachowaniu psychologicznym nie czytając książek biografii samego reżysera coś się też poczty polecam jest kilka prof. Tadeusz Szczepański jest najwybitniejszym polskim zaś barmana ją kilka książek twórczości tego tego reżysera napisał to pana ulubiony film Bergmana tak jak mu będzie z barmanem mam takie i takie podejście dosyć specyficzne to znaczy to jest także jest zapoznawany z twórczością oraz będzie Niciński 40 filmów, którą nakręcił, ale widziałem rzeczywiście większość filmów zapoznawał się z nimi troszeczkę także to są dyskami to są arcydzieła i no jak to czasami bywa zapoznawania się arcydziełami kanonu też chyba złym momencie oglądałem oznaczeń co oglądać w liceum to potraktowane za wcześnie dla mnie trochę tak, że i żony nie pozostawiały też filmem jest za szybą w ogóle to nie przekonywał nie czułem tego arcydzieła tak mocno natomiast takich, które od razu się strasznie spodobał, kiedy zobaczyłem pierwszy raz na lata temu i będzie miał okazję też puszczać w telewizji nadal na mnie działa i jest takim moim prowadzeniu i liście filmów Bergmana, które rzeczywiście bardzo lubię i jeśli wcale nie sąsiaduje z wszystkimi największymi arcydziełami tylko tylko taki troszeczkę mniej znanymi mniej znanymi tytułami, które ja lubię właśnie dla nastroju Lubie dla takiej bezkompromisowości artystycznych i może nawet trochę bardziej niż te nie są uznawane za te największe najważniejsze dzieła bardzo panu dziękuję za rozmowę godzina Wilka w reżyserii Ingmara Bergmana ze świetną rolą w Ulman Maxa von Sydowa to film, który dzisiaj rozmawialiśmy państwa moim gościem był pan Tomasz Kolankiewicz dyrektor artystyczny festiwalu polskich filmów fabularnych informacje Radia TOK FM już za kilka minut o godzinie jedenastej 40 dzisiejszy program przygotował Paweł Ziętara nad jakością naszych połączeń czuwał Krzysztof Woźniak Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: OFF CZAREK

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Podcasty TOK FM oraz radio TOK+Muzyka bez reklam - teraz 40% taniej w zimowej promocji!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA