REKLAMA

Wojenne traumy będą przepracowywane przez pokolenia - Elwira Niewiera i Piotr Rosołowski o "Syndromie Hamleta"

Magazyn Filmowy „Do zobaczenia”
Data emisji:
2022-06-04 10:20
Prowadzący:
Czas trwania:
15:03 min.
Udostępnij:

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
naszymi kolejnymi gośćmi są Elwira niewiele i Piotr Rosołowski twórcy filmu syndrom Hamleta, który otworzył w tym roku 60 drugi krakowski festiwal filmowy dzień dobry cześć witany część bohaterowie waszego filmu to grupa młodych Ukraińców, którzy biorą w przygotowaniach do takiego spektaklu teatralnego właśnie pt. syndrom Hamleta i podczas tych prób opowiadają o swoich traumach związanych z wojną w Donbasie film powstawał co ważne jeszcze przed inwazją Rosji powtórna Rozwiń » inwazją Rosji 2004. i lutego i podczas tego seansu w zasadzie nie mogę przestać myśleć o tym, że wojna w Ukrainie trwa już przecież od wielu lat od 8 lat nawet jeśli świat o niej zapomniał też nie chciał o niej wiedzieć to ona jednak przez cały czas łamała życia ludzi za naszą wschodnią granicą zastanawiam się z jakimi emocjami wy zaczynaliśmy prace nad tym filmem i w zasadzie, dlaczego chcieliście go właśnie zrobić no my, realizując ten film tak naprawdę chcieliśmy zwrócić uwagę na konflikt na wojnę, która się toczy od 2 tysięcznego czternastego roku, którą świat zignorował, bo i rosyjską aneksję Krymu i wojny w Donbasie i przypuszczam żeby, gdyby wtedy świat zareagował inaczej może nie byłoby dzisiaj tej barbarzyńskiej agresji Rosji chcieliśmy szczególnie zwrócić uwagę na młode pokolenie to pokolenie tzw. zwane też pokoleniem Majdanu, które przeżyło takie polityczne przebudzenie na Majdanie to są osoby, które urodziły się już wolnej Ukrainie po dziewięćdziesiątym pierwszym roku, dla których też wartości jak wolność demokracja są są ogromnie ważny to o to walczyli na Majdanie i po Majdanie wielu z nich poszło walczyć o wolność Ukrainy właśnie w Donbasie i z stanęli przed ogromnymi trudnymi wyborami musieli podejmować bardzo trudne decyzje i zapłacili wysoką cenę za swoje zaangażowanie i to właśnie im chcieliśmy dać głos w tym tymi ja dopowiem cele jeszcze, że nie miał okazji być w Ukrainie w 2015 roku, jakby przy okazji czegoś zupełnie innego, ale właśnie jak rok po aneksji Krymu rok po rozpoczęciu wojny na Donbasie i miałem taką wtedy refleksję, że że, gdy ci ludzie chcą opowiadać o tym całe dzieje się tym tym co się dzieje w kraju co się dzieje z nimi co się dzieje z ich emocjami i je i wydaje mi, że to był taki jeden z pierwszych impulsów w dlaczego, dlaczego dzielimy się tym tematem zajmować usłyszeliśmy, jakby dać się tym firmy taką możliwość no podzielenia się z tymi historiami, które wydarzyły się w UKIE w ostatnich latach sami zainicjowali Che powstanie prace nad tym nad tym spektaklem właśnie takim założeniem, że będziecie obserwować próby wyszliście bardzo głęboko w tę intymną atmosferę w tych prób tych tych rozmów i tak się zastanawiałam czy to otwarcie się waszych bohaterów umożliwiły właśnie te narzędzia teatralne, które pozwoliły z 1 strony na jakiś rodzaj dystansu, a z drugiej strony zadziałały nie ma jak jak terapia z 1 strony w każdych każdym naszym filmie bardzo długo budujemy relacje z bohaterem bez kamery w tym przypadku to było na przestrzeni 2 lat i to oczywiście też bardzo mocno wpłynęło na to jak jak głęboko nam zaufali bohaterowie chcieli, jakby się podzielić swoimi historiami z drugiej strony rzeczywiście szukaliśmy takiego klucza czy takiej przestrzeni, która mogłaby pozwolić wspólnie na refleksję na przemyślenia na to, żeby wykrzyczeć swoje żale opowiedzieć o swoich problemach i wydawała nam się scena teatralna bardzo fajnym elementem też, dzięki któremu bo my używamy Hamleta trochę jak takiego filtru przykładamy taki filtr na ich przeżycia, które im też pomogły nabrać trochę dystansu podczas prób do ich własnych doświadczeń i wiedzieliśmy od samego początku, że te ważne historie, do których chcemy wrócić one już wydarzyły i ta scena teatralna pozwala nam też jakiś sposób artystyczny dać taką przestrzeń i nie nie wspominać tylko, bo moglibyśmy rzeczywiście usiąść z nimi w kuchni przy stole przy herbacie i powspominać, ale my nie chcieliśmy właśnie tego rodzaju tego rodzaju wspomnień tylko chcieliśmy, żeby jeszcze raz to w nich od żyło, żeby grupie też mogli poczuć jak jak to rezonuje dzisiaj wielu z nich tak naprawdę bardzo chciało, żeby świat usłyszał o historiach te historie w ostatnich latach tak jak ten konflikt został zapomniany tak też ich historię ich zmagania zarówno w Ukrainie jak i poza te wypowiedzi waszych bohaterów są są bardzo szczera bardzo poruszające te wybory Hamlet Polski, których mówicie one dotyczą takich wyborów nieraz takich wyborów ostatecznych wyborów życia i śmierci, ale z drugiej strony też słuchamy o sytuacji w Ukrainie słuchamy też o patriotyzmie bohaterstwie, czyli takich no bardzo uniwersalnych wartościach i przez to wydaje się, że ten, że ten film, mimo że opowiada o wojnie w konkretnym kraju to jednak dotyka nas tak bardzo bo, bo opowiada właśnie o tych uniwersalnych ideach te jak gdzieś tam wieszczy twoim pytaniem, jakby tak porusza to co było co leżało jak było podstaw tego konceptu, że jakby nas wokół w naszej pracy jest zawsze związany z Europą wschodnią i a z drugiej strony zawsze zależy na tym, żeby te filmy były zrozumiałe, jakby na całym świecie i je i bardzo serdecznie z tym uznaliśmy że, że Europa wschodnia z całą taką swoją kompleksowością zawsze wymaga od od widzów szczególnie filmów dokumentalnych no jakieś takiego większego wysiłku jakiegoś ustalenia jakiś kontekstów i nam się wydało figura Hamleta jest czymś takim uniwersalnym, że właściwie każdy mniej więcej przynajmniej kimś takim podstawowym poziomie jest w stanie sobie tę postać wyobrazić czy jakoś przynajmniej zrozumieć ten dylemat, jakby taki taki, jakim się ten bohater, jakby konfrontuje w sytuacji, którego przerasta i ten się wydało takim takim właściwym kluczem do tego ja pamiętam jak jak ten jak byliśmy takim liczymy na takich targach filmowych w Monachium i tam jakby do nas podszedł jeden z redaktorów telewizji z Kenii, który powiedział, że niewiele wie Ukrainie tak naprawdę ale jakby te doświadczenia jak jego pokolenia w takiego politycznego przełomu w sieni, w którym dorastał i takiego przebudzenia właściwie pokrywają z tym jak myśmy wtedy o tym projekcie opowiadali jak byśmy opowiadali o figurze figurze Hamleta, którą staramy się przyłożyć do le współczesnej generacji oczywiście prawda jest też taka, że jak życie dopisało taki dosyć zaskakujący i smutny epilog do tego tę wojnę, jakby przyjęła takiej wojny, która była wojną zapomniano, o czym mówiliśmy takimi nie zagoi innymi ranami, których mało, kto chciał pamiętać ona przyjęła teraz taką dosyć przerażającą formy i której ja tej wojnie się bardzo dużo mówi też nikt nie wie jak nasi skończy ci ludzie są też zupełnie nowej rzeczywistości teraz i w wielu wypadkach już niema, jakby takich dylematów czy pójść tam czy nie czy właściwie wszyscy są skonfrontowane z tym wszyscy muszą działać także się też tak trochę kontekst tego się zmienił teraz nie tego tego filmu odbioru jego tak tak, bo z 1 strony jest, gdyby właśnie tej inwazji 2004. nie było to moglibyśmy rozmawiać o sytuacji kobiet o właśnie o patriotyzmie o sytuacji osób LGBT w Ukrainie, ponieważ też bardzo mocno ten wątek na waszym filmie wybrzmiewa zresztą wasi bohaterowie krzyczą na scenie, że jestem Hamleta, bo jestem kobietą jestem Hamleta, bo jestem feministką jestem tam latem jestem gejem nie tylko chodziło o wojnę, ale ten kolejny atak Rosji i wybuch wojny na skalę całego kraju przenosi ten ciężar Anne wymowy tego filmu w winną stronę, jakby ten TEN-T ta wymowa jeszcze bardziej nabiera na sile zmienia się i właśnie dotyczy przede wszystkim my zwracamy uwagę przede wszystkim na te wybory wybory wojenne i te i te traumy, które wasi bohaterowie próbują przepracować rozumiem, że oczywiście macie z nimi kontakt oni teraz wszyscy jeszcze bardziej są zaangażowani w to co się dzieje tak Katia Roman Sławik walczą w szeregach armii ukraińskiej jesteśmy z nimi w kontakcie od pierwszych dni wojny wysłaliśmy raz w tygodniu transporty, bo rzeczywiście początkowo wyglądało to tak, że ta wojna zaskoczyła wszystkich Katia, która jechała do bazy wojskowej, żeby się w ogóle zarejestrować na własnych oczach zobaczył jak spada bomba na tą bazę i wysłała nam listę rzeczy, która jest potrzebna w ogóle rozmiarami konkretny rozmiarami butów wojskowych które, które tutaj kupowaliśmy zbiera biliśmy zbiórki i wysyłaliśmy im w tej chwili sytuacja wojna weszła w taką bardzo trudną fazy w Donbasie naprawdę dochodzi do unicestwienia armii ukraińskiej niestety się o tym nie mówi rząd Ukrainy nie podaje liczb żołnierzy które, którzy giną Rosja jest szczególnie brutalna Sławik, którego żołnierze są w okolicach popas Ney, która naprawdę tam nie ma już 1 domu, który wystał obstrzał artyleryjski je są po prostu prowadzone dzień noc jak również co nam w ogóle pokazywał to Rosja używa tam broni fosforu owej, której zresztą zakazana minister świat milczy te obietnice dostaw broni z pozostają na etapie obietnic do Batalionów naszych bohaterów nie dotarło nic, a musimy sobie wyobrazić, że codziennie ich technika jest niszczona przepraszam, że tak zupełnie zeszłam z tematu filmu, ale jest nam ogromnie ważne żeby, żeby też przekazywać te informacje dalej za, czyli Elwira wspominała tych bohaterach którzy, którzy są na froncie, którzy walczą, którzy jak są na pierwszym miejscu konfrontowanie, jakby no nas z tym co jest najgorsze na wojnie z z tymi samymi okropność ciałami jej nie mogliby powiedzieć, tyle że każdy z nich zasmakował tego już wtedy 14 piętnastym roku nikt nie miał takiego romantycznego podejścia do wojny jakie, jakie czasami można mieć właściwie nie nikt nie chciał misja miał poczucie że, że musi to zrobić tak czy owak nie jest jeszcze dwójka bohaterów, w które nie jest bezpośrednio na froncie, czyli Oksana i radio one robią, który jest stylistą i tras we Lwowie i szyje mundury przygotowuje siatki maskujące dla armii czyli jakby nie bezpośrednio, ale wspiera wspiera tt na te wyzwania, jakie stoją przed przed ukraińskimi żołnierzami tak jak może, a Oksana już od pewnego czasu mieszka w Warszawie pracuje w teatrze powszechnym tutaj w Polsce zajmuje się jakąś pomoc humanitarną tym co można wysyłać na Ukrainę z zagranicy także właściwie każdy z nich jest znowu, jakby zaangażowany w ten konflikt w jakimś sensie z drugiej strony prawda jest taka, że to duża większość społeczeństwa ukraińskiego będzie dotknięta tym co widzieliśmy co widzimy w naszym filmie, czyli takimi traumami takimi historiami będą wracać związanymi z tras z tą, jakby wojną, która postu obejmuje właściwie swoim obszarem w taki czy inny sposób cały noc całe ukraińskie terytorium, a ja tylko dodam, że skala tych działań wojennych dzisiaj jest tak duża, że potrzebna będzie kilka pokoleń, żeby przepracować traumy tak tak wielu milionów osób, które są teraz naznaczone wojną bardzo dziękuję Elwira niewiara Piotr Rosołowski byli z nami twórcy filmu syndrom Hamleta, który oglądaliśmy na krakowskim festiwalu filmowym bardzo dziękuję dziękujemy dziękuję bardzo Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: MAGAZYN FILMOWY „DO ZOBACZENIA”

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

TOK FM Premium - Radio TOK FM bez reklam: czyli TOK + Muzyka, podcasty z audycji Radia TOK FM oraz podcastowe produkcje oryginalne TOK FM. Tylko teraz w cenie 15 zł za miesiąc. Na zawsze!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA