REKLAMA

Wszystko zaczęło się od Sylvii Plath! Doskonałość to pułapka?

Kultura Osobista
Data emisji:
2022-06-06 11:40
Audycja:
Czas trwania:
14:21 min.
Udostępnij:

Katarzyna Kalwat - reżyserka teatralna opowiada o spektaklu ''Plath'', który inspirowany jest biografią i twórczością Sylvii Plath, oparty na tekście Bożeny Keff oraz aktorskich improwizacjach.

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
dzień dobry przed mikrofonem Marta Perchuć-Burzyńska jesteśmy tuż po premierze plac spektaklu warszawskim teatrze studio w reżyserii Katarzyny Kalwat spektaklu inspirowanego biografią twórczością Sylwii klasy opartego na tekście Bożeny Keff oraz aktorskich improwizacjach stworzonego dzięki dramaturgicznym zaangażowaniu Agaty Adamiec jeśli tak Katarzyna Kalwat reżyserka dzisiaj gościnią kultury osobistej Witaj dzień wręczenia państwu wszystko zaczęło się od plac tak Rozwiń » wszystko zaczęło się od placu po rzeczywiście plac jest taką naszą gramatyką taką naszą prekursorką odzyskiwania siebie poprzez poprzez akt mówienia wypowiadania tego co woli tego co ukryte tego co niewypowiedziane albo nie wy jak niemożliwe do wypowiedzenia w doskonała kobieta doskonała poetka i doskonała samobójczą nie ma wątpliwości, że doskonałość to pułapka tak istotnie punktem wyjścia do naszej pracy była idea związana z dążeniem do doskonałości, która nie jest bardzo silną tendencją zarówno życia, ale też twórczości Sylwii praw i w spektaklu to co chcieliśmy pokazać to przede wszystkim ten rodzaj bezwzględnego dążenia do perfekcjonizmu doskonałości, ale też jednocześnie niemoc sprostania tak wytyczonym celom jej ideałom to wydało nam się istotne to znaczy ta przestrzeń ta data ta sfera pomiędzy tym dążeniem, a jednocześnie punktem, w którym osiągnięcie tej doskonałości jest niemożliwe, bo w osiągnięcie oczywiście jest utopią w powiedzmy jak powstawał tekst sztuki odezwały się podobno z Agatą Adamską Siczek wespół zespół do Bożeny Keff, żeby napisała Plath zgodziła się od razu tak bez marży, czyli dla Bożeny Keff też Sylwia praw była bardzo istotną inspiracją i właśnie od razu przystała na na ten rodzaj współpracy tekst powstawał przez kilka miesięcy właściwy do ostatnich momentów, a natomiast warto tutaj dodać, że poza samym tekstem Bożeny Keff jest spektakl składa się w dużej mierze też z improwizacji aktorów teatru studio i często sceny napisany przez ożenek były dodatkowo jeszcze na próbach improwizowane poszerzały swoją przestrzeń swoje pole ten potencjał aktorski co jest istotne, bo rzeczywiście my w spektaklu mierzymy się z ideą doskonałości w kontekście naszej obecności na scenie teatr jest właśnie taką przestrzenią tak takim polem tego bezwzględnego dążenia do perfekcji, a zatem, a zatem istotne wydawało nam się to co w nas samych uruchamia ta idea w powiedzmy o tym drugim poziomie spektaklu filmowym historiom plac, gdzie lokuje doświadczenie studentek Akademii teatralnej w Warszawie czytanie plac jest wymieszane z ich doświadczeniem bycia kobietą tak to odebrałam poddawaną dosłownie próbie tak tak tak rzeczywiście, zanim powstał pełny scenariusz spektaklu powstała już do samego samego castingu na początku jeszcze niezwykle enigmatyczna tak naprawdę dopiero w trakcie castingu, który zdecydował się Zagato Adam jest przeprowadzić na Akademii teatralnej na wydziale aktorskim podczas tego castingu weźmy sprawę z tego jak bardzo są informacyjne jak bardzo wyznacza one horyzont naszych działań jak właśnie bardzo podczas podczas tych wszystkich prób powtórzeń związanych z samym aktem castingu uruchamia się ta tendencja ciągłego dążenia do potwierdzenia siebie do robienia czegoś lepiej i na poprawianie sobie obijania się też bezzębne obszar sztuki też podjęliśmy dosyć szybko decyzję, że zarówno firm, ale też wszyscy uczestniczy uczestnicy uczestniczki i chcę wiedzieć 1 uczestnicy, na które zawodniczki castingu zagrają w spektaklu plac zatem struktura samego przedstawienia składa się zarówno z tekstu Bożeny Keff improwizacji aktorskich bardzo szeroko rozumianych one mają rzeczywiście bardzo pro forma pewnym wymiar i aktorzy grają ze świadomością tego, że nie wiadomo co zrobi partner, więc jest to bardzo grane tu i teraz i wiele scen przybiera nowe formy znaczenia i w pewnym sensie wykluwa się na oczach widza oprócz tego jest rzeczywiście ten film, który bardzo kocha chętnie pracuje ze strukturą przedstawienia, bo sam spektakl posiada w sobie momenty punkty, w którym Sylvie 3 Serie tematy żyją swoje doświadczenia egzystencjalne twórcze poprzez wiersze Sylvii Plath i rzeczywiście te wiersze Sylvii Plath są zarówno mówiony przez aktorki teatru studio i przez debiutantkę ze szkoły teatralnej i one są również powielane replikował ne w tym filmie, o którym wspomniałaś, gdzie rzeczywiście aktorki wielokrotnie wypowiadają słowa kwestie 3 pierwszych, które wydały nam się bardzo konstytutywnych dla takich głównych tendencji twórczych serii prawda jest Ariel to jest kraj będzie test kolos to są 3 pierwsze, które które, które mocno istnieją rzeczywiście w tym wymiarze wideo, ale też oczywiście sam finał przedstawienia kończyć się dużym wywiadem, w którym aktorki aktorzy Akademii teatralnej wypowiadają się na temat tego czym jest dla nich właśnie przestrzeń dążenia do doskonałości w wróćmy do tych dzielą górujący za sobą 3 Sylwii klas, które widzimy na scenie każda z nich reprezentuje inną odmienną twarz poetki Emily myślę, że życie na pewno tak, dlatego że teren biografia życiorys siebie serwis praw jest bardzo mocno prześwietlane biograf jest bardzo mocno prześwietlana przez no bardzo indywidualny potencjał aktorek przez wrażliwość przez ich talent przez ich światopogląd dlatego mamy 3 różne Sylvii Plath i oczywiście każda z nich gra też różne sceny, ale właściwie wszystkie 3 są obserwator kami pewnych doświadczeń które, które istnieją mocno na scenie, które są bardzo formację inne związane na pewno z egzystencją Sevilla i które są właśnie tematy Giovanni i odzyskiwane poprzez sam akt mówienia poezji na scenie to znaczy mówienie tych 3 pierwszych, który powiedział też innych wierszy napisanych przez przez Bożeny Keff to jest właśnie ten wymiar walki o siebie to jest właśnie próba zachowania swojej wrażliwości to jest właśnie ten moment, kiedy można odzyskać siebie poprzez poprzez słowo oczywiście w tym wszystkim istotne istotne jest mechanizmem bardzo mocno związany też samym aktem kreacji w teatrze, że oczywiście odzyskujemy siebie, ale rozpytania jak, odzyskując siebie ochronić się od tego bezwzględnego dążenia do doskonałości to znaczy jest pewna pułapka, którą się też zajmujemy też jest taki ciągły bieg do przodu biegł do tyłu to znaczy w pewnym sensie wypowiadam konkretne słowa ze sceny komunikuje swój swój ból spór kryzys, ale jednocześnie muszę to zrobić jak najlepiej jak najbardziej sugestywnie jak najbardziej perfekcyjnie, bo przecież jesteśmy w przestrzeni teatru czy jesteśmy w miejscu, które ciągle poddawane audytowi zarówno przez krytyków, ale też przez przez widzów i właśnie tym punktem tym miejscem zajmujemy się w tym spektaklu najwyższym stopniu stąd też nie bez powodu elementem scenicznym przestrzeni gry jest właśnie podest, z którego są te pierwsze wypowiadane w spektaklu śledzimy życie Sylvii Plath, zachowując chronologię to jest dosłownie nazwane na scenie dzieciństwo małżeństwo tak gra wcale tak tak tak tak rzeczywiście bardzo zależało nam na tym i toteż była taka decyzja, którą wspólnie z Bożeną Keff Zagato oddam dziecko podjęliśmy na samym starcie naszej pracy, że chcemy, żeby jednak struktura tego przedstawienia była bardzo co klasyczna i żeby podzielić ten spektakl na taki najbardziej konstytutywne formacyjne momenty sceny w życiu Sylwii Plath właściwie też, dlatego że jest to bardzo taki uniwersalny wymiar życia każdego z nas, ale też dlatego, żeby pokazać powiązania połączenia pewnych tematów wątków i i właśnie tą RO erupcje twórczości Sylvii Plath, która jest tak istnienie mocno związana z samym aktem doświadczania życia w ważnym wątkiem spektaklu jest oczywiście małżeństwo Sylwii Plath z wybitnym uznanym amerykańskim poetą Tedem kiksem spektaklu słowo depresja wypowiadane w pewnym momencie przez te Higgsa zaczyna w pewnym momencie brzmieć jak delicje i tak sobie pomyślałam czy chodziło o to, żeby też pokazać, że w tym małżeństwie swoim Plath spotkała się totalnym niezrozumieniem czy czy jeszcze mocniejszych słów powinniśmy użyć myślę, że się na pewno związek z myślę, że tak, że na pewno to doświadczenie nawiązało się z jakimi się nie niezrozumieniem, ale też jest to bardzo złożone, bo jednak Tetych Lux poeta i towarzysz życia Sylvii Plath na bardzo miał bardzo silną tendencję pójścia w użyciu i rzeczywiście ten moment śmierci ten moment depresji ten śmierci metaforycznie rozumiane, ale też ten moment, kiedy z wypraw naprawdę urzeczywistnia się to doświadczenie końca był takim momentem u niego, kiedy on postanowił pójść po to, co jest źródłem życiodajnej siły stąd ta koalicja, która brzmi przecież tak okrutnie tak złowrogą dlatego w tym punkcie styka jest w tym punkcie mamy zarówno dążenie do do ocalenia siebie, ale też oczywiście pewną bezwzględność patriarchalną te jak Lux w spektaklu anonsuje plakat Teresy Tyszkiewicz jednej z jej prac, które ustawa zresztą niedawno zakończyła się w galerii w Państwowej galerii sztuki w Sopocie też szpilki wbite w twarz metafora kobiecego losu płacowego Lecha istotnie na samym początku rozmawiając z działem komunikacji zapragnęłam właśnie użyć jednej z prac Teresy Tyszkiewicz, ponieważ bardzo mocno pracowaliśmy gdzieś na takim doświadczeniu autoagresji tak mocno związany z życiem plac właśnie te szpilki też szpilki to są właśnie tę granicę bullą bólu to są takie punkty progu owego doświadczania siebie też obok Teresy Tyszkiewicz bardzo mocno skupiamy się też na ideach rozebrani do, która przecież dokładnie w swoich tekstach swoich pismach traktatach mówi o tym w jaki sposób przewartościować doświadczenie traumy Bór bólu klęski jak właśnie poprzez poczucie zniewolenia można odzyskiwać siebie i że to poczucie właśnie zniewolenia, którego doświadcza plac może być punktem wyjścia do ciągłego ruchu strukturyzowane podmiotu to znaczy ciągłego stawania się podmiotu to znaczy, że to jest punkt wyjścia do tego, żeby budować ty ciągle swoje ja czy to swoją podmiotowość to swoją autonomię właśnie, której konsekwencją tego właśnie zniewolenia tego doświadczenia zniewolenia tego doświadczenia traumy tego doświadczenia bólu w związku z tym od samego początku miałyśmy też takie pragnienie Zagato Adamiec, żeby właśnie spektakl finale przychylił się w tym kierunku w kolejne spektakle plac w kolejnym sezonie, ale już państwa zapraszam do teatru studio polecam polecam bardzo mocno spektakle plac w reżyserii Katarzyny Kalwat Katarzyna Kalwat była gościnią kultury osobistej bardzo dziękuję bardzo, dziękuję Tomaszowi kopce za pomoc w przygotowaniu programu Marta Perchuć-Burzyńska do usłyszenia Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: KULTURA OSOBISTA

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Posłuchaj o tym, co ważne w TOK FM Premium. Teraz podcastowe produkcje oryginalne, podcasty z audycji TOK FM oraz Radio TOK FM bez reklam 40% taniej! Bądź na bieżąco.

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA