REKLAMA

Anna Nehrebecka czyta reportaż o Ukraińcach, którzy porównują dwie wojny

Gościnnie: Mistrzowie Słowa Gazety Wyborczej
Data emisji:
2022-06-15 20:00
Prowadzący:
Czas trwania:
27:56 min.
Udostępnij:

Ukraińcy, którzy przeżyli II wojnę, nie sądzili, że będą musieli ponownie przeżyć okropności wojny. Mieszkają w dawnym covidarium w Kiszyniowie, na terenie kompleksu wystawowego Moldexpo, w pandemii przekształconego w szpital tymczasowy. Ich nowy dom to plastikowe boksy bez sufitów i drzwi, ale nie narzekają, wręcz przeciwnie - są wdzięczni za przyjęcie. Rozwiń »
W 67. odcinku podcastu "Mistrzowie Słowa" Anna Nehrebecka czyta reportaż Siergieja Stroitielewa "Dwie wojny".
Co tydzień w sobotę publikujemy dla klubowiczów "Wyborczej" jeden tekst czytany przez wybitne aktorki i wybitnych aktorów. Dołącz do Klubu "Wyborczej", kupując najwyższy, klubowy pakiet prenumeraty cyfrowej na Wyborcza.pl/prenumerata. Specjalny numer "Gazety Uchodźców" do czytania: http://wyborcza.pl/gazetauchodzcow Zwiń «

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
dzień dobry witam państwa mistrza słowa nazywam się Julia Radziwiłł fido i wydaje podcasty w Gazecie wyborczej mistrzowie słowa podcast, w którym mistrzowie sceny czytają Mistrzów biur co tydzień w sobotę publikujemy nasze teksty czytane przez wybitne aktorki i wybitnych aktorów UE w poniedziałek 20czerwca obchodzimy światowy dzień uchodźcy z tej okazji przedstawiamy reportaż, który ukazał się wolnym rosyjskim portalu Meduza, a jego bohaterowie to Ukraińcy, którzy Rozwiń » pamiętają dzień zwycięstwa w 1945 roku i dzisiaj, porównując 2 wojny przed państwem Anna Nehrebecka 2 wojny w Syrii strajkiem w od początku wojny Ukrainę opuściło już 5 000 000 osób jednym z krajów, w których ludzie szukali schronienia byłemu daje granicę przekroczyło prawie 500 000 Ukraińców wśród nich są osoby, które przeżyły drugą wojnę światową Ukraińcy, którzy przeżyli drugą wojny nie sądzili, że będą musieli ponownie przeżyć okropności wojny mieszkają w dawnym covid Dariusz w Kiszyniowie na terenie kompleksu wystawowego Molik Expo w pandemii przekształconego szpitala tymczasem nowy dom to plastikowe boksy bez sufitów drzwi, ale nie narzekają wręcz przeciwnie są wdzięczni za przyjęci pewnego dnia przewidziane do covid Daria człowieka, który już nie chodził nie mówił, a pić mógł tylko wody jego córka powiedziała, że miał 94 lata walczył w Charkowie w czasie wojny Ojczyźnianej nie wiem tężni człowiek, który zasłużył na spokojną starość stracił dom musi pokonywać wiele kilometrów i używać swoich dni tymczasowym w pudełku historie ludzi, których spotkałem publikujemy 9maja w związku Radzieckim w tym dniu obchodzony jest dzień zwycięstwa nad faszyzmem ten rok i spełni in Władimir 92 lata Mikołajów wielka wojna Ojczyźniana rozpoczęła się, gdy miałem 12 lat w sierpniu 1941 roku Niemcy byli już w naszej wsi w kolejnym 2 starsi bracia poszli walczyć, a mój beztroski czas się skończył w Bugu, gdzie łowiliśmy ryby kąpaliśmy się Niemcy prali mundury i myli sprzęt nie skrzywdzili nas rok później przybyli Rumunii, którym Niemcy obiecali tereny po wojnie okupacja trwała 3 lata psychicznie było trudne rodzice dostali wiadomość z frontu, że starszy brak zginę średni ze sterem przez pewien czas rozmawiałem przez sen z moim starszym bratem, ale pod rządami Rumunów nie chodziliśmy głodni chcę podkreślić od czasu do czasu obdarowywali wszystkie dzieci związki słodyczami i z organizowania nawet kilka imprez w miejscowym klubie charakteru byli podobni do nas Ukraińcy w 1944 roku przyszli do nas w USA owcy, wycofując się zrobili z tego niezły bałagan bili ludzi strzelali wrócili musieliśmy zakopać moją siostrę słomie, żeby nie znaleźli dobrze się stało, że w wiosce zostali tylko 2 dni po wojnie w 1945 rozpoczął się wód nie było planów pola były palone ojciec długo leżało brzmiały, a potem zmarł pracowałem jako orek miałem 15 lat, ale pracował na równi z dorosłymi utrzymywałem rodzinę, bo średni brat nie mógł pracować po tym, gdy został ranny w 1946 roku zaczęto rozbudowywać przemysł ciężki w całym obwodzie mnie przeniesiona kolektywnego gospodarstwa rolnego do stoczni, gdzie pracowałem jako Kowel tak pracowałem przez całe życie 51 lat służby bez opuszczenie regionu doczekałem się córki byłem dwukrotnie członkiem rady miejski w moim rodzinnym mieście teraz jestem uchodźcą w marcu rozpoczął się ostrzał Mikołajek nie bałem się o siebie, ale córkę, kiedy bombardują ja siedzę cicho i pije yerba po prostu problemy ze słuchem prawie nie słyszy się zorientowałem się, gdy Katie zadrżała schowaliśmy się w piwnicy córka sąsiedzi pomogli mi zejść nad, a w piwnicy spaliśmy na materacach pewnego dnia zobaczyłem przez okno pomarańczowy jasny błysk w pokoju zrobiło się jasno tuż nad domem przeleciał raki w końcu postanowiliśmy uciec nie chciałem, ale córka miną mówiła wciągu 20 minut byliśmy gotowi Katia nie zdążyła nawet ugotować barszcz dotarliśmy do desy, a następnie do Kiszyniowa byłem wnuk David 1980 roku, więc wiedziałem, dokąd idziemy pojechałem tam wtedy jako turysta kupiłem kuchenkę gazową u siebie nie śmiej dostęp mniej wszystko jest w porządku, ale bardzo martwi się wnuka uciekł z Marią pole wkroczyliśmy 6, ale jest bezpieczny teściowa zginęła od Ułamka szła powody skarg ministrem przeszła kilka kroków pochowali tam dziś w ogrodzie niektórzy krewni zostali wywiezieni do Rosji zabrano im dokumenty Teresą osiągania czegoś takiego nie widzieliśmy nawet 1941 roku winne 88 lat z Odessy w czasie wielkiej wojny Ojczyźnianej mieszkałyśmy z babcią we wsi niedaleko w maju w obwodzie odeskim Niemcy wyszli bardzo szybko nikt nas nie uprzedził życie toczyło się w piwnicach ciągle się ukrywaliśmy głosowaliśmy ludzie umierali Niemcy zajmowali domy zawiera inwentarz żywy czołgi stały tuż przy ogródkach warzywnych trupy leżały na drogach byliśmy źli rodzice, bo nie pozwalali nam się bawić na ulicy, ale teraz jestem bardzo wdzięczne niż wtedy dziećmi myśleli tylko o bezpieczeństwie moich sióstr i brać oni przyszli w 1942 roku miałam 8 lat wyszliśmy z piwnic, ale nadal żyliśmy w strachu, kiedy najeść opuścili te ziemie nie pozostało nic zabrali ze sobą wiele rzeczy w tym ludzi w większości młode kobiety przybyli żołnierze rosyjscy wspólnie zaczęliśmy odbudowywać gospodarstwa po pierwszych zbiorach sytuacja poprawia osi, gdzie mogli kupować żywy inwentarz Dziedzice sami uprawiali ziemię sami Jim zbierali plany mieliśmy nawet mój byłam małą dziewczynką, ale musiałam chodzić do szkoły i pomagać rodzicom w obowiązkach nie było czasu gryzie oba wyszłam za mąż wcześnie w wieku 18 lat pojechałam z mężem do desy, gdzie pracowałam jako dozorczyni w fabryce, ale zarabiałam przyzwoite pieniądze około trzydziestego roku życia zaczęła mieć poważne problemy z nerwami z pamięcią o wojnie z tym co widziałam urodził się nam się rodzi dzieci w wieku 50 lat zostałam wdową mąż zmarł na raka moje problemy ze zdrowiem psychicznym pogorszyły się musiałem trafić do szpitala dzieci odeszły jednak po drugim z różnych powodów, których nie chce pamiętać zostały tylko 1 na teraz 68 lat i zmusił mnie do opuszczenia ODS wsadził do autobusu wzięłam tylko chusteczkę do nosa i wszystkie lekarstwa całą aptekę najdroższe leki niezbędne życie syn zatrzymał się w Desie powiedział, że pójdzie na wojny, mimo że jest emerytem wyśle swoje dzieci z kraju w sensie zgłosi mam stopień byłem w wojsku jeśli wyjadę będę się tu winny powiedział pójdą wszyscy nasi chłopcy nie sądziłam, że to się powtórzy Rosjanie byli naszymi ludzi byliśmy Zjednoczeni córka wyszła za Rosjanin wszystko było wniesienie pokaż mi kto nie ma krewnych w Rosji wszyscy mają okazuje się, że brat atakuje brata nic wnieść c będzie jutro jak Bóg da wrócę lata tam lega, a 81 lat Mikołaj pamiętam, że kiedy miałem 2 lata biegłym sam z podwórka na ziemi był lód poślizgnąłem się przestraszyłem krzyknąłem babcie, które wtedy młodą kobietę przy jego zebrała mnie, ale wyraźnie zapamiętałem jak Niemcy maszerowali ulicą szyku buty uderzające lub jakiegoś powodu utkwiło mi w pamięci, że ich kroki jak stukot kół pociągu pamiętam też pożary płonęły wszystkie wioski w pobliżu Nikołajewa i drzewa akacjowy pod nimi mały rowy chowaliśmy się tam przed bombami w bawiąc się w chowanego po wojnie ojciec wrócił z frontu był pilotem został wysłany do Leningradu, aby ukończyć szkołę partyjną, więc razem mamy pojechaliśmy z nim poszedłem tam pierwszej klasy w tym czasie Niemcy kończyli odbudowę naszej zniszczonej szkoły i ja i inne dzieci testowaliśmy ich pan puszkami potem wróciliśmy do rodzinnych bielski rodzice z operacji mama była pielęgniarką ojciec zajmował wysokie stanowisko musiał mieć kobietę swojej rangi mama ubierała mnie białe spodnie koszule i płócienne buty raz chłopcy związki spotkali inni krzyknęli zdejmij majtki i wysmarowali zielonym gnojem takie wiejskie dzieciństwo, ale wspominam z rozbawieniem jako nastolatek przeniosłem się w Nikołajewie i mama pracowała w szpitalu obwodowym i zebrała mniej od babci wstąpiłem do szkoły morskiej po tym, wojska poznałem kobietę Lenę potem nastąpił czarny okres w moim życiu Afganistan najgorszy okres w moim życiu, którego żałuję oko 1,5 miesiąca temu zaczęły się te cholerne bombardowanie wycie syren eksplozji córka ma znajomego w Mołdawii zadzwoniła do niego on zaoferował, że przyjedzie do nas wszystkich za 1,5 godziny przyjechał zabrane i pędzi 150 km autostradą wtedy się serio przestraszyły moja żona ja mieszkam w tym covid dary od miesiąca mam dość tej wojny i tych okropności wiadomościach, ale nadal szczytem nie mogę przestać czytać ręka sięga po telefon to jest ciągły stres jedyną dobrą wiadomością jest ta kolejnej zniszczonej kolumnie Rosję jest w młodości uwielbiałem podróżować samochodem zwiedziłem wiele miejsc w Rosji zobaczyłem jak żyją Rosjanin zobaczyłem ich wioski powinni byli sami posprzątać swój bałagan, ale przyszli do nas nie wiadomo, gdzie będziemy mieszkać jeśli tak dalej pójdzie chcę wrócić do mam tam warsztat zajmowałem się rynku dzieł lubiłem robić różne rzeczy dla kolegów serwerów tak dla zabaw Wiktorię 81 Charków, mimo że byłam malutka, gdy wybuchła wojna trafniej byłoby powiedzieć, że urodziłem się wraz z pierwszymi bombami jestem przekonana, że wchłonęła cały smutek tego co się stało dzieci w tym wieku bardzo wszystko chłoną tło psychiczny emocjonalny jest bardzo ważny, kiedy miałam 1,5 miesiąca zostałam ewakuowana na cie nalegał wyruszyliśmy z rodzicami spędziliśmy 1,5 miesiąca w pociągu towarowym morze Kaspijskie pokonaliśmy na bombardowanie Barcę, a potem pojechaliśmy na Syberii mama tata byli studentami czwartego roku też jeszcze dzieci nie mogę sobie wyobrazić jak oni i tak wszystko przeżyli, kiedy dotarliśmy na koło podbiegunowe zostaliśmy przyjęci przez miejscowych na peronie mama była kompletnie wyczerpana nie mogła normalnie myśleć ja miałam tyfus zauważyła nas duża syberyjska dziewczyna Katia położyła mnie na łono mamy wzięła pod ramie i zabrała do siebie, choć miała 11 własnych dzieci podawała mi dużo ludowych leków z drzew iglastych, a mój ojciec nauczył wszystkich jej dzieci czytać pisać w dowód wdzięczność ich ojciec zginął na Francji Charków został wyzwolony w 1943 wróciliśmy rok później naszego domu nie było babcia miała chatkę pod Charkowem, więc tam pojechaliśmy kilka lat później ojciec dostał mieszkanie w mieście poszły do szkoły, a potem za namową ojca na fizykę i matematyk uważał, że nic tak nie rozwija człowieka jak te nauki, a ja uwielbiałam śpiewać podczas 1 wieczoru w miejscowym klubie rodzice, którzy byli na widowni i dostali karteczkę chcą przesłuchać pani córkę w konserwatorium w szczególnie uzdolnionych dostałam roczny okres próbny i już system w konserwatorium stały, kiedy skończyłem studia od razu została wykładowczynią i pracowałam tam całe życie to był wspaniały czas pięknych najlepszym mieście Świć wiedziałam, że zbliża się wojny czytaliśmy wiadomości, ale trudno było w pełni uwierzyć córka też nie do końca wierzyła, dopóki nie usłyszeliśmy pierwszych wybuchów pobiegliśmy do metra stacje były przepełnione córka jest bardzo wrażliwe miała ataki paniki tak samo było moją matką wiele lat po wojnie nagle przestraszyła się fajerwerków zatkała uszy watą ukryła się w domu, gdy jaj tata poszliśmy zobaczyć moja córka straciłaby Rosja, gdybyśmy nie wyjechali miesięcy temu sama nigdy nie uciekła z rodzinnego miasta jestem twardym człowiekiem mina i 81 lat Mikołajów jestem dzieckiem wojny urodziłem się w 1941 roku w Mikołajewie rodzice opowiadali o tamtych czasach niewiele sama nie pytałem nie chciałem do tego wracać pewnego dnia mama przypomniała sobie ciekawy moment tuż przed wyzwoleniem uratowałam pewne kobiety wyobraża sobie w wieku 2,5 roku nasza rodzina prawie nie znała to była znajoma bezdzietna, a takie kobiety zabierano do ciężkich robót odeszła do mojej matki na ulicy i błagała o pomoc mówiła, że idą panią mama kazała mi wziąć te kobiety za rękę mówi do niej mamo Niemcy najwyraźniej nie mieli czasu na sprawdzenie dokumentów co zaś czekali już też po wojnie nastał głód i susza babcia zbierała okruchy jak mysz, żeby nakarmić mnie moich braci nie było nic nawet kawałka chleba w 1962 roku wyszłam zanurz miałam dwoje dzieci pracowałam na rynku obuwniczym po tym, dużym sklepie odzieżowym w 1973 podjąłem pracę w przedszkolu jako nauczycielka wychowania przedszkolnego i pracowałam tam bardzo długo 23 lata 1996 roku przeszłam emerytury teraz córka wróciła z Targu i powiedziała wprowadzono stan wojenny serce mi się krajało potem zaczął się ostrze z każdym dniem coraz gorszej bliższy pod bombami siedzieliśmy prawie miesięcy, ale wszystko na swojej granicy wyjechaliśmy z córką wnuczką 20marca administracja dała nam 5 darmowych autobusów mieliśmy szczęście, że udało nam się wcisnąć w domu jest mąż mojej wnuczki informuje nas co się dzieje mówi, żebyśmy zostaliśmy uderzy to była smutna starość nie dość, że moi bracia zginęli mój syn zginął w wypadku samochodowym teraz kolejne wojny urodziłam się w pierwszym roku wojny, a teraz musi łączyć tylko spokoju dziś chcę po prostu siedzieć i patrzeć przez rok przed naszym oknem rósł piękny klon patrzyłam na niego przez cały dzień mieści się w głowie, że ci ludzie walczą przeciwko nam presja jest coraz większa nie mogę się z tym pogodzić mimo to jest więcej nęci niż rozpad młodzi ludzie powinni żyć szczęśliwie w pokoju nie tylko moja córka wnuki nie tylko Ukraińcy wszyscy ich wszędzie tekst ukazał się w wolnym rosyjskim portalu Hindus w Rosji zamknięte wszystkie wolne media redakcja portalu Meduza wyrzucone z Rosji straciła wpływy subskrypcji, ale pracuje nadal z zagranicy dziennikarzy i redaktorzy portalu zwracają się z prośbą do polskich Czytelników o wsparcie Anna Nehrebecka tak dla państwa przeczytała reportaż Sergieja stroiciela, który ukazał się wolnym rosyjskim portalu Meduza polecamy się kolejnym odcinkiem Mistrzów słowa już kolejne soboty zapraszamy też do słuchania naszego nowego podcastu zdrowa rozmowa, a także zachęcamy do lektury specjalnego numeru gazety wyborczej i 20czerwca z z okazji światowego dnia uchodźcy wydanie przygotują uchodźcy uchodźczynie dziękujemy, że są państwo z nami w klubie wyborczej to usłyszenia Julia Radziwiłł fido Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: GOŚCINNIE: MISTRZOWIE SŁOWA GAZETY WYBORCZEJ

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

TOK FM Premium - Radio TOK FM bez reklam: czyli TOK + Muzyka, podcasty z audycji Radia TOK FM oraz podcastowe produkcje oryginalne TOK FM. Tylko teraz w cenie 15 zł za miesiąc. Na zawsze!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA