REKLAMA

Gdynia mierzy temperaturę polskiego kina

Magazyn Filmowy „Do zobaczenia”
Data emisji:
2022-09-17 10:00
Prowadzący:
Czas trwania:
22:22 min.
Udostępnij:

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
magazyn filmowy Patrycja Wanat dzień dobry bardzo gorąco państwa witam dzisiaj wyjątkowo magazynu filmowego nie nie nie rozpoczynam od moich kilku słów wprowadzenia powiedzenia tego co na duszy leży od razu zaczynam rozmowę, dlatego że tematów dużo czasu mało jesteśmy na czterdziestym siódmym festiwalu filmowym w Gdyni dzisiaj w programie m.in. Dawid ogrodnik i Ireneusz Czop, ale przede wszystkim zemną jest teraz Adriana Prodeus dzień dobry cześć, ale Chess będziemy państwu Rozwiń » w kilku słowach opowiadać o tym co w Gdyni, bo festiwal filmowy w Gdyni jest oczywiście kimś takim wyznacznikiem w jakiej kondycji jest polskie kino, więc troszkę spróbujemy kilku minutach jakoś tutaj diagnozę skonstruować zobaczymy czy nam się to uda, ale również chciałabym, żebyśmy powiedziały parę słów o bardziej, które od nas odszedł w tym tygodniu jak również o filmie Vortex Gaspara noe, bo to z kolei jedna z premier kinowych tego tygodnia film, który musi warto przyjrzeć chociażby dlatego, że to zupełnie taki trochę inny film Gaspara noe od tych, które do, których nas przyzwyczaił, ale zaczniemy od tej, gdy nie jesteśmy proszę państwa w teatrze muzycznym w Gdyni stąd te odgłosy być może Echo, które państwo słyszycie to jest właśnie życie festiwalu i festiwal w tym roku niezwykle bogaty, bo z 1 strony to konkurs główny, w którym jest aż 20 produkcji w ciągu 5 dni proszę państwa proszę to wyobrazić to są 4 ważne premiery każdego dnia 4 spotkania, ale widzą również jest sporo, ale do tego również i mikro budżety, czyli firmy z takim trochę mniejszym budżetem to również krótkie metraże również filmy starsze, czyli te nie były festiwal filmów fabularnych, o którym państwo opowiadałam, więc tych wydarzeń nie jest faktycznie bardzo bardzo dużo, ale ja chciałam przede wszystkim od ciebie usłyszeć co myślisz o tym polskim kinie patrząc na to co, gdy się dzieje moja opinia nie będzie tutaj bezstronna, dlatego że po raz trzeci w tym roku byłem w zespole selekcyjny festiwalu, więc oglądałam nie tylko te filmy, które oglądamy teraz w Gdyni wszyscy z publicznością, ale również te, które w, których nie oglądamy prawda to jest myślę bardzo ważny kontekst, dlatego że filmów w tym roku w ogóle nie tylko tych w Gdyni było bardzo dużo, a tak bardzo wiele położony bardzo wiele firm w ogóle nie zostało zgłoszonych ku naszemu myślę o żywieniu i sądzący po takim średnim poziomie w tym roku notowały kino Polska ma się bardzo dobrze i wydaje się, że to wynika z kilku spraw po pierwsze, wynika z tego, że niektóre produkcje no były realizowane latami myśleliśmy, że będą gotowe już rok temu 2 lata temu pandemia prawda, więc właściwie w tym roku takim pierwszym normalnym roku po pandemicznym wydaje się wciąż jednak przecież pandemicznym mamy ogrom filmów, które czekały na swoją premier i i właściwie trudno jest mi znaleźć faworytów, dlatego że bardzo dłużyła dobra ilość nie zmieściło tak dużo filmów nie zmieściło potem były kontrowersje związane z tym, że filmy, jakie były dodawane itd. ale naprawdę proszę mi wierzyć ta pierwsza lista filmów k wszystkim wydawało się niekompletne, dlatego że festiwal w Gdyni no ma takie ambicje, żeby pokazać różnorodność polskiego kina, żeby pokazywać różne perspektywy różne kąty widzenia i są tutaj filmy nie tylko mikro budżetowe, które z automatu, uczestnicząc w programie PiS znajduje się w tym konkursie, ale istnieją tutaj filmy kameralne jak choćby lepiej sól nagrodzony niedawno nagrodą żyli w konkursie horyzont Wenecji film bardzo kameralny bardzo nisko budżetowy ze studia Munka jak i są tutaj filmy imam ogromne wielkiej skali firmy takie jak np. Orzeł Jacka Bławuta wielkie filmy historyczne zrealizowane z niebywałą pieczołowitością jeśli chodzi o dźwięk i stronę wizualną ja przyznam szczerze, że jestem dużym wrażeniem takich aspektów w Polskim kinie, które na, który tyle lat narzekaliśmy tyle lat mówili mówiliśmy, że nie wie dialogów nie słychać, a teraz mamy filmy, które poprzez dźwięk zabierają nas w ogóle inny świat choćby i Jerzego Skolimowskiego nagrodą w Cannes czy film Agnieszki Smoczyńskiej sale sale tu nic tutaj też przecież ofertę legary, więc mamy tutaj tak dużo dobrych nagrodzonych filmów świetnie zrealizowanych na wysokim poziomie artystycznym właściwie w tym roku uczestnicząc, w jakich zakładach sportowych, kto wygra naprawdę można bardzo dużo wygrać może też bardzo dużo przegrać i to to przede wszystkim się podoba trochę się boję, że skoro w tym roku mamy taki wysyp to za rok będzie posłucha nie wiem czy dalej takie duże ważne filmy są gdzieś tam chowane przez producentów ziołach montaż na stołach montażowych wciąż dopieszczone ciekawa jest warstwa tego co widać, jakie wątki przewijają jest bardzo dużo moją uwagę zwraca np. wątek opiekuńczy, czyli to jak wielu filmach kamera zwrócona na bohaterów, którzy są zmuszeni, żeby kimś opiekować się kimś zająć to nie był temat nigdy w Polskim kinie jakoś szczególnie popularne tutaj nagle mamy sił WK Jacka Duszyńskiego, który portretuje matkę i inne matki walczące o niepełnosprawne dzieci to jest bardzo przejmujące dla mnie obraz mamy bohaterów ostrzem strzępów Beaty Dzianowicz to świetny film jest jego wielką orędowniczką pokazujący rodzinę, która zajmuje się chorym na Alzheimera i ta rodzina wraz z chorym odkrywa co ta choroba w ogóle znaczy prawda myśmy mnóstwo wielkich firm amerykańskich na ten temat, ale jednak w Polskim kinie coś takiego oglądamy chyba po raz pierwszy mamy zarówno perspektywę chorego tego jak mu się zaburza ta optyka i jego bliskich, którzy muszą z tą chorobą żyć mamy głupców Tomasza Wasilewskiego film na wiele różnych tematów, ale również jednym z tych tematów jest opiekowanie się sparaliżowanym będącym w śpiączce bliskim i to jak to niszczy więzi, jakim jest ogromnym ciężarem także pod tym względem można powiedzieć, że filmy tegorocznego festiwalu są jakoś przygnębiające dużo w nich smutku dusza w nich dramatu pokazują ciężar takiego codziennego funkcjonowania, ale też są filmy, które próbują tak by przeważyć i trochę NIK no przecież demonizować takim filmem terapeutycznym moim zdaniem apokalipsa Xawerego Żuławskiego film, który po raz pierwszy pozwala śmiać się świecie także brzuch boli z pandemii w to, że ten film pozwala, jakby nie wiem odreagować i ubrać w kostium właśnie takiego horroru za ich pandemię co oni zresztą też trochę przypadkiem w realizacji tego filmu bon też był tworzony, zanim jeszcze pandemia nagle wybuchła to jest jakaś naprawdę dla mnie nadzwyczaj leczące ja absolutnie na tej fali śmiechu się unosiła i myślę, że każdemu ten film może dziś nam pomóc ale, ale generalnie większość filmów na pewno pokazuje taką ciemniejszą stronę życia ciężko jest wiele rzeczy, które właśnie jak wspomniałam nie widać tak to znaczy firmy mówią o jakimś temacie, ale wiele też między wierszami i to dla mnie bardzo ciekawe czy twórcy, jakby świadomie umieszczają pewne rzeczy między wierszami czy można czy nie jeśli możemy więc, że trudno skonkretyzowane rzeczy, które są między piersiami może nie powinno się ich ujawniać, ale to ciekawe co powiedziałem co masz na myśli może 2 przypadki ja nie jestem tego, żeby robić, choć psychoanaliza filmowcom, ale może ich filmom trochę tak i zastanawia mnie czy np. FIM brał szpik Leszka Dawida to nie jest tak naprawdę po tym wszystkim pod opowiada nie ma tej wyprawie nie nie niesłychanej jednak film kryzysem MEN wieku średniego o kryzysie męskości o tym, że prawdziwy mężczyzna musi znaleźć apteki właśnie brał doping tak musi sobie na swój bramki Kuyt, który mu udowodnić, że mężczyzna albo zginie prawda to nie jest jakiś dramat dramatyzowania męskości podobnie myślę o filmie Orzeł Jacka Bławuta jak mówię wszystkie firmy bardzo cenię uważam, że są bardzo dobry film dla mnie film Orzeł, jakim takim drugim głębszym poziomie to jest film o jakieś nieuświadomione homoseksualnej więzi pomiędzy mężczyznami na Łodzi podwodnej myślę tutaj Jungowska symbole wieś otchłań, którą się zapada ten statek w tym te, jakby nie wyrażone nie skonsumowane tęsknoty do bliskości są nie będziesz wyrażone w bardzo mnie rozbawił na tym na tym poziomie prawda, że mamy z Łódź podwodną pełną pięknych młodych mężczyzn sami naprawdę najprzystojniejszy polscy aktorzy grają w tym filmie są pokazani tak, że naprawdę trudne nie docencie urody nigdy nie wyglądali tak dobrze, a jednocześnie nie jakaś powstrzymana energia prawda przyciągania między nimi, więc to podaj tylko 2 takie powiedział najważniejsze przykłady, ale wiele treści w tych firmach jest wyczuwalnych jest odbierany Lone nie są powiedziane wprost i pytanie czy widzowie lubią i to lubią sobie jak film analizować odkrywać pewne warstwy czy wolą jak reżyser twórcy w ogóle rozmawiają z nimi wprost tak jak nie wiem Wojciech Smarzowski weselu prawda, gdzie wszystko jest po prostu na ekranie pokazane podane i my jako widzowie musimy się konfrontować z tym obrazem to są dla mnie jakieś takie otwarte pytania czy gdzie gdzie w ogóle twórcy widzą rolę widzów jako rozbrajający te zagadki Lema, który poziom tutaj zostaje odczytany, który powinien być odczytany to są wszystko bardzo interesujące sprawy do nich będzie jeszcze wracać przy konkretnych tytułach na razie robimy małą mały przecinek 5 firma Radia TOK FM, a po informacjach Radia TOK FM jeszcze wrócimy na kilka minut, żeby troszkę od Gdyni może się oderwać spojrzeć w stronę Francji Adriana Prodeus krytyczka filmowa jest wciąż ze mną rozmawiałyśmy o tym co ogląda my tutaj w Gdyni na czterdziestym siódmym festiwalu filmowym w Gdyni za chwilę dołączy do mnie Ireneusz Czop będziemy rozmawiać obrót piku, którym wspomniała troszkę brod Peek i w kinach i internecie już jest później Dawid ogrodnik, ale chciałam jeździe, zanim wrócimy do tych polskich filmów powiedzieć o 2 ważnych wydarzeniach z Francji właśnie, bo po pierwsze, Vortex wreszcie trafia na ekrany polskich kin nowy zimy nowy właśnie nowy-stary trochę film Gaspara noe w kilku słowach, bo też troszkę film, który zahacza o to, o czym mówiliśmy przed informacjami, czyli ten temat opieki i też temat rodziców, który w jakimś ostatnio zaczął się w kinie często pojawia no właśnie Gaspar noe, który nie oszukujmy się do trochę innych obrazów nas przyzwyczaja takie bardzo cieszę, że akurat on zrobił ten film, ponieważ jest bardzo wiarygodnym twórcą który, który przez lata przyzwyczaił nas do takich bardzo nie wiem zmysłowych hedonistyczny przebieżek nie wiem wręcz jakaś taka nowym straceńczej energia w jego filmach też wybrzmi mała jak wielką fanką jego kina miał okazję z nim rozmawiać z rozmowy z nim są świetne, dlatego że on jest wielkim kino filarem i każdy jego film jest właściwie hołdem dla dla po prostu pasji robienia kina to rzadko, który reżyser, jakby jest świadomy tego co robi jak gaz pewne no ale mimo wszystko zawsze w jego filmach była taka warstwa, gdzie nawet widz nieprzygotowany nie nie oczytany erudyta mógł się po prostu, jakby sycić tym co Klein Max czy, wkraczając w pustkę oferował na takim poziomie jakiegoś pobudzenia zmysłowego i te firmy przede wszystkim są przepiękne formalnie prawda są uwodzą widza trudno jest im się oprzeć Atu nagle Vortex w i przyznam, że dla mnie było pewne wyzwanie po pierwsze, było to pytanie, dlaczego Gaspar noe w ogóle taki film realizuje, który tym razem nie ma olśniewa nie ma uwodzić tylko ma pokazywać no taki wir ten tytułowy Vortex, czyli wir wciągający wszystko wciągający życie wciągający pasję jak niszczący samym środku tego żywiołu życia portretowanego przez Gaspara noe, czyli tych wszystkich imprez tych wszystkich nie wiem szaleństw stosunków seksualnych jest przecież śmierć i wydaje się, że ten temat był obecny w jego twórczości zawsze, ale teraz, jakby przyłożył do niego soczewkę to też po części, aby się zbiegły z jego życiowymi sprawami ze śmiercią jego matki w tym, że sam miał udar i jakoś ledwo uszedł życiem no i on nie byłby sobą, gdyby znowu nie postawił na no właśnie formę przede wszystkim, która jest tak ciekawa i która może na początku nie wiem dziwi zaskakiwać odwracać uwagę od tego dramatu, który się dzieje, ale finalnie ma bardzo dużo wspólnego z tym, o czym ten film jest ekran jest podzielony na 2 połówki, na których oglądamy starszą parę starszych ludzi granych oczywiście przez wielkie legendy kina też Gaspar noe dał tutaj upust swojej właśnie miłości aleja przyjaźni tak tak Daria Argento i tutaj bardzo dużo i tutaj bardzo dużo prawdy to znaczy prawdziwych mieszkań prawdziwych rozmów prawdziwych słów, które ci ludzie mówią w życiu no i z tego wszystkiego on tworzy taką bardzo uniwersalny uniwersalną historię o odchodzeniu i o tym jak wszystko to co sprawia, że chce się żyć i tak musi ulec destrukcji i ja mówię to tak brzmi to może trochę przygnębiająco, ale równocześnie jest jakaś wielka pochwała życia, że póki żyje trzeba to wszystko gromadzić trzeba dyskutować trzeba się kłócić trzeba dawać upust upust namiętnością, jakby to za za tą historią stoi tam w centrum tych 2 po zielonych ekranów jest syn tej dwójki ludzi syn, który sam jest proces jakiegoś wyniszczenia, który próbuje sobie dać radę z tym że, że noszą oni chorują oni zapominają, że właściwie to życie się, jakby im rozpada w rękach jakiś pył i bardzo ten film jakoś przejmujący i dla mnie jest przeciwieństwem filmu miłość Michaela Hanekego, który tak był celebrowane tak był nagradzany, ale był jednak jakąś taką jak ten film szczerze mówiąc krytykowała, dlatego że dla mnie on jakąś taką tęsknotą za taką śmiercią idealną za jakimś wymyślonym odchodzeniem z tego świata dużo prawdziwszy filmem o śmierci był dla mnie happy end Majkel Hanekego natomiast Gaspar noe tworzy film o odchodzeniu o umieraniu, a jednak, jakby znajduje tam takie nie wiem mu jądro gdzieś po stronie życia pokazuje jednak ciężar życia tak ogromne choćby nie wiem, jaka destrukcja nas otaczała jakaś choroba jak utrata pamięci to jednak ten żywioł życia zawsze zwycięża, więc ja wyszłam po piętnastego sensu mimo wszystko, mimo że nie skonfrontował jednak tak przykre jakimś bolesnym tematem, więc jestem jestem wdzięczna sporą winę za ten film i myślę, że to jest jakiś uczciwe bardzo mówienie mówienie o śmierci no i w ten sposób doszłyśmy bardzo naturalnie do żony Godarda i do tego, że reżyser właśnie używam tego eufemizm trochę odszedł od nas w zeszłym tygodniu, bo pojawiła się taka kwestia, że 1 zdecydował się na coś co jest samobójstwem wspomaganym, że chciał, żeby właśnie ten przekaz jest ludzi przedostał się tak Czyż to nie jest na niewinnej najbardziej typowe dla Godarda wspomniał tutaj filmie happy end Michaela Hanekego to jest trochę taki bohater można sobie wyobrazić Godard do końca robił filmy były obecne z tymi filmami na festiwalach dostał nawet nagrodę w Cannes przed tuż przed pandemią prawda za swój ostatni film był jakiś nie spożywczym autorem kina i komentatorem tego kina, bo on jednak krytykiem filmowym, więc właściwie od pewnego momentu uprawia tę krytykę filmową za pomocą filmów to też było niezwykłe i i wydaje się że, że to, że on chciał, żeby upublicznić tę jego ostatnią wolę, czyli to, że jednak, bo po prostu wybrał już śmierć no trudno o jakiś lepszy dopełnienie tej narracji, którą on nam przez lata serwował trudno o podobną ścieżkę artystyczną jak ta, którą miał Godard tak nie wiem cokolwiek nie powie nie da się przecenić jego roli w historii kina trudno jest być jego oddanym miłośnikiem, dlatego że zrobił tak dużo filmów tak różnych, że wydaje się, że można być miłośnikiem Godarda oceni zupełnie inne kino ja mogę powiedzieć za siebie ja jestem fanką takiego kina popularnego, które on uprawia bardzo się podobało w jego wydaniu jak on w ogóle rozumie kino popularne jak używa plastiku Krobi komedie kocham film amatorski gang widziałam go nie 1000000× jeden z moich naprawę ukochanych filmu, ale jest on zupełnie inne od nie wiem Chinki, tak więc tyle go bardów ilu właściwie widzów on stawiał nam ogromne wyzwania odbiorcze i często tworzył filmy, zwłaszcza pod koniec swego życia, które były bardzo trudne w oglądaniu ja przyznam szczerze, że jakby sprzeciwiają się temu nie mam cierpliwości dlatego uważam, że no jakoś podążanie takie ślepe za za mistrzem choćby on błądził może nie jest moją rolą tak, ale na pewno w tym jego kinie widział bardzo wiele i przede wszystkim jego filmy bardzo zwiększają świadomość widza więc, jakby ktoś, kto obejrzał nie wiem Alfa WIL czy nawet obejrzał jego debiut tak do utraty tchu to po prostu inaczej patrzył na kino to to jest niezwykłe prawda, że te filmy tak zmieniają nasze postrzeganie w dniu, kiedy Godard zmarł wieczorem obejrzałam sobie jego filmy, żeby tak nie nawiązać z nim jakieś kontakty wcale nie mój ulubiony film, ale tak po prostu, żeby sobie przypomnieć ma School in mini męski żeński no to jest film, w którym zawsze mnie uderza taka scena 34 sensu, gdzie bohaterowie idą do kina oczywiście muszą do nawet film kino Phila i tam oglądają film świecki świat jako występuje w tym filmie jako taka oaza wyzwolenia obyczajowego seksualnego i właściwie oglądają nie bohaterów tego filmu, bo to nie jest film w filmie tylko te równoległe firm na coś takiego, żeby sobie pozwolić trzeba naprawdę być pewnym swego Godard nie bał się błądzić też był bardzo pewny tego, czego poszukuje i no i mam nadzieję, że jakieś będą też nowe odczytania jego kina, bo wiadomo, że w Polsce było od samego początku nowej fali zawsze obecne czytane kino ukazały się liczne książki na temat Godarda, ale wydaje się, że to wciąż jest jakiś takie kino nie wiem elitarne dla intelektualistów dla filozofów, którzy lubią sobie tam analizować filmy znawcy dla filmoznawców, a przecież są też filmy popularne, które dają właśnie taki i nie wiem odbiorcy no i entuzjazm taką radość po prostu odbioru choćby właśnie ten amatorski gang czy Alphaville prawda to są filmy, na których czy nie wie pogarda tak zbliżyć Bardo to są filmy, na których naprawdę nawet widz nieprzygotowany może się bawić może zacząć przez kina trochę, jakby się zastanawiać nad swoim spojrzeniem na swoją obecnością nad polityką, bo film Godarda zawsze były bardzo oraz polityka zwane on był pospolitym chowane, dlatego że wychowywał się bardzo prawicowej bardzo zamożnej burżuazyjnej rodzinie ich watę nie wiem ten bunt przeciwko tej rodzinie i chęć jakiegoś nie wiem wg wania się zawsze nim kierowała jego bohaterowie zawsze są świadomi politycznie to jest też nie myślę nawet nadzwyczajna, że nie dyskutują w kawiarni o niewielką unijnej klasie Robotniczej itd. że to jest normalnie naturalną częścią częścią Francja też on jednak żył tam, gdzie żył też w tym czasie niewinnym prawda tak, ale zawsze pokazywał się jako osobę taką trochę na przecięciu Francji i Szwajcarii naj wydaje się, że to, że jednak swoje życie zakończył w Szwajcarii, gdzie jest legalne to wspomagane samobójstwo, czyli rząd sam sobie podaję ten środek, który go uśmierca to to też jakoś okazały się pasować do tego życiorysu Adriana Prodeus krytyczka filmowa bardzo dziękuję za rozmowę dzięki Patrycji proszę państwa proszę zostać z nami my również no wracamy za chwilę do rozmów i Gdyni oknie polskim Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: MAGAZYN FILMOWY „DO ZOBACZENIA”

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Aż 60% taniej! Największa obniżka cen TOK FM Premium. Teraz podcastowe produkcje oryginalne, podcasty z audycji TOK FM oraz Radio TOK FM bez reklam z 60% zniżką!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA