REKLAMA

Diana Dąbrowska o filmie "Vortex", reż. Gaspar Noé

OFF Czarek
Data emisji:
2022-09-28 11:00
Audycja:
Prowadzący:
Czas trwania:
25:28 min.
Udostępnij:

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
państwa moim gościem jest najlepsza zdaniem polskiego Instytutu sztuki filmowej film znawczyni pani Diana Dąbrowska dzień dobry dzień dobre w ten system zacząć jest ważnym aspektem myślę, że taki akcent przed firmami, które się zmierza jednak własne teraz za tych co są, a teraz za tych, których już niema w tak od 16września można w polskich kinach oglądać film Vortex w i w to jest film reżysera, który kojarzy nam się z trochę innym kinem, a może właśnie dlatego Rozwiń » lubimy tego reżysera, że poszukuje ciągle nowych środków wyrazu stara się nas zaskoczyć kiedyś nie można chyba bardziej zaskoczyć kategorii i przemocy to idzie zupełnie innym kierunku no tak trzeba przyznać, że Gaspar noe to jest taki ulubieniec szczególnie publiczności, która lubi takich festiwalach nowe Horyzonty chodzi raczej do kin studyjnych nigdy nie zaproponowano może zrobić filmów Hollywood myślę, że bacznie przyglądają wielkie studia, a jego twórczości, widząc z nimi skandali sta takiego, a funt triple on sam się nie zalicza, jakby próbuje stronić od wszelkich etykiet, ale był taki moment, jeżeli spojrzymy na francuskie kino, kiedy ekstremalnie twórcy tzw. francuska ekstrema, która szła w stronę baroku była gdzieś w takim, a brak najwyższym czy najciekawszym nurtem, a mam wrażenie, że no i można zaliczyć do różnych rzeczy potem i tak z tych szuflad lub wychodzić pokazywać może niektórym środkowy palec, a przede wszystkim dziś tam okazywać jak ci najwięksi twórcy, że pójść spójrzmy na twórczość danego artysty jako całość, która i z platformą znaczenie w nich poszczególne filmy tak naprawdę mogą tworzyć być takimi elementami jakiegoś takie takiej większej mozaiki i oznaczenia mogą przechodzić w ramach całej tej Platformy, żeby właśnie przy tym twórcy nie zatrzymywać się aktu tylko ten nieodpowiedni odwracalne to tylko ten co zrobi kraj Max tylko właśnie spróbować na to spojrzeć tak naprawdę nie wiem czym co mówi tym co robi tym jak kręci on stara się w ogóle jakoś tak szerzej pokazać jak jest nasza może kondycja ludzka w tym wieku, a czy na przełomie wieków patrząc też jak bardzo duże inspiracji jednak jest z twórców pochodzących z nowej hali chociażby wieku w jego kinie także tak z 1 strony taki skandalista chciałoby się powiedzieć modelowy, a drugi twórca, który właśnie, jeżeli naprawdę chce szokować naprawdę sobie tym skandalistą to potrafi nagle wyciszyć się co też nagle na niektórych też skandalem to chcę powiedzieć, że pokazuje nam tak naprawdę to spektrum, jakie cało to rozjechanie różnych emocji, które może dać efektów filmowych, które są powiązane z jego filmami może być tak różne spektrum od ciszy Pokrzyk to taki sposób będą ją tak to jest cisza, która krzyczy silnie Vortex te filmy, który z pewnością z pewnością osobom, które chodzą do kina na dzień dobry przywołuje inne Fin myślę to film miłość wojen, o ile filmów miłość w taki jak wiemy też Polska miłość jest jest przede wszystkim miłość Hanekego, która stała się gdzieś się wydaje mi się takim wyznacznikiem też opowiadania o bohaterach i już się no właśnie teraz powiem szczerze nie wiem jak dobrze określić, bo nasze mówi o tym, żeby nie stygmatyzować tak dalej bohaterach starszych, którzy może są bliżej tej drugiej strony życia teraz trudno używać właściwych słów, ale z pewnością pokazał Haneke taki moment powiedziałbym takiego rozkładu naszej tożsamości poprzez chorobę, która może dotykać umysł, która może dotykać serce może dotykać ciało i zrobił to w kluczu niemalże gatunkowym zawsze na miłość patrzyłam Hanekego jako tak naprawdę trójkąt, gdzie mamy jest mąż, gdzie jest żona i tym trzecim elementem jest tu można sobie podstawić śmierć choroba coś co ją zabiera coś co mu zabiera tak jak w takim kluczu kiedyś trójkątów miłosnych takich stał ukochana, którą ktoś może nam zabrać no tutaj okazuje się, że ostatecznie jest nią śmierć zabiera jej pamięć zabiera to wszystko co ten człowiek kochał za to mają za co co ją znał też te pamiętne role Emmanuelle riva Jolie kręci nią także film bardzo kameralne, ale też powiedziałabym, że ze piękne w tych w tych intymnych filmach, które tak czy tak mówi tak intymne taki właśnie tutaj cisza cisza, która krzyczy dobrze pan to pan określił, że właśnie trzymamy się czasami 2 może pokoi ów, a mamy wrażenie, jakbyśmy oglądali całe życie, że po prostu spektrum jest tak szeroki potem dociera uderza prosto w nasze serca, żeby już widzom dać znać, czego Fin dotyczy na samym początku filmu pojawiają się napisy końcowe, a taki klasyk i ta sama wciąga jak zawsze, a Łukasz paranoja oczywiście ten Mac, które gdzieś tam kojarzymy zresztą dziękuję bardzo, głośny bardzo brutalnym filmem nieodwracalne, który w ogóle narracyjne był dopiero przewrotką, kiedy ogląda się ten film rzeczywiście, a od tyłu no tutaj klasycznie noe jest sobie wierny, ale też mam takie poczucie, że po raz pierwszy w jego twórczości pojawia się ten chwyt, gdzie przy odtwórca głównych ról włącznie z nim jako reżyserem mamy podaną chociażby datę urodzenia i to się z takim zabieg, który powoduje taki rodzaj refleksji tak jest to pokolenie urodzone po roku czterdziestym czy wręcz jak wydaje się zresztą, gdyby sprawdzić rzeczywiście jak to, że oni mają tam swoje imię filmowe tak, ale jest blisko związane z tym, kiedy się de facto urodzili się tutaj nie ma zakłamywania rzeczywistości jest prawdziwa ta, która zresztą sześćdziesiąty trzeci 1963 to jest data urodzenia Gaspara noe, które w przyszłym roku skończy lat 60 miał też takie doświadczenie w swoim życiu no krańcowe powiedziałbym, kiedy zresztą obieg światy w momencie premiery Horteksu w okolicy Bartek psu Vortex przepraszam takie zdjęcie jego szpitalne, a okazało się, że przed jeszcze tak naprawdę zrealizowanie filmu miał wylew i no doświadczył, jakby tego spotkania, a z tym co jak on sam nazwał mu mogą wymazać sekundę o byciu życiu i wymazywanie o tym jak my siebie widzimy albo też, czego nie zauważymy, bo przecież czysta cała prawda życia spoilerów nie będzie momentu naszej śmierci nie zauważymy, ponieważ będziemy bohaterem białego tak jak kiedyś o tym rozmawialiśmy tak bohaterowie filmowi, którzy inspirują swoją śmierć czy bohaterowie nie może politycznie, ale rzecz w tym, że są takie chwile, które właśnie opatrzeniu jest ten film tego, czego my doświadczymy patrzymy i mam takie poczucie, że jest to w tym kontekście niesamowicie tak jak byś punkcie wyjścia tak delikatnie pokazane bardzo to jest intymne ważny film i też takie poczucie się zaczyna od takiej piosenki jest taka, a ja pamiętam, że słucham bardzo, że nastolatka gej hasła bardziej oczywiście to jest jej taki chyba jeden z większych hitów Mono Miller Ross nie pamięta ja chcę RFI to jest chyba jeszcze większe może być, ale to właśnie chwili nie okej Mahindra jest niezależnym u nas nawet tutaj mamy mona Mila Ross, która jest zupełnie w innym spektrum emocjonalnym, gdzie rzeczywiście człowiek sobie dziś tam doczytał historiach powstał ten tekst i komu dedykowany, kiedy Silva Lopes zmarła na białaczkę w 1959 roku 5 lat później powstała ta piosenka piosenka zresztą oparta na wpływ ma cie sesji kolei Żaka Coma to też miał takie poczucie, że to jest znów taki subtelny zabieg, który zostawia taką przepiękną zresztą czterdziesty czwarty rocznik tak jak pobawić się tym kluczem nowego Franz partii, która śpiewa o czymś odejściu śpiewa tak, o czym tak bardzo delikatnym tak kruchy przyjmującym, ale delikatnym jak Róża, a następnie i to trwa 2 minuty, a potem przez 2 godziny 20 minut my się mierzymy z tym jak bardzo to doświadczenie może być takim, że tak powiem trybem skończoności jak zupełnie innej to wrażenie i też sztuka może różnie pokazywać na zmierzyć z tematem śmierci skończoności, że to może być tak delikatne jak Róża i po prostu zmysłowa piosenka przy pięknej młodej Franz art, kiedy śpiewała, a z drugiej strony tak zainscenizowane firm z takimi aktorami i takim komunikatem o życiu, które daje wydaje się, że w tej subtelności po prostu tego zabiegu już kryje ogromny potencjał tego filmu na wstępie tak skoro mowa o aktorach to oczywiście aktor w roli ojca, bo tutaj można powiedzieć tak mamy ojca matkę i syna, a syn ma i wnuczką Olą taki jak sen ma imię matka ojciec nie mają, więc w roli ojca też interesujący wybór aktorski bardzo bardzo udany, ale też, gdyby mamy do czynienia z reżyserem, ale też z twórcą filmowym filmów horrorów po prostu Dario Argento no i toteż wydają się w sensie powiedzenie kurde, mamy tutaj do czynienia jednak z horrorem no tutaj ten poziom tego, że on jest oczywiście Dario Argento, który nie kryje się w sumie z tym, że aktorem zawodowym nie jest on sam wywiadach mówił, że myśli, że to, że dziś wyszedł jako całe pokolenie włoskie tradycji realizmu i pozwoliło mu w ogóle pomyśleć rząd będzie w stanie grać w języku francuskim, które oczywiście trochę zna jak zresztą tak pokoleniowo też tak ustawiał, że te powinowactwa włoski francuski francuskiej w kontekście też produkcji bardzo często twórcy tego pokolenia nawet dzisiaj jak się rozmawia bardziej nawet Francja czy Hiszpanię im bliżej, ale ze względu na różne produkcje niż powiedzieć np. czasami 2 zdania po angielsku, żeby nie stresować także miał ten ten potencjał, żeby to powiedzieć po francusku ale gdzie grać grać przyjmującą także ciekawe doświadczenie, którym te role okazują się być właśnie tym kluczem realistycznym tak uszyte z jakich takich anegdot to znaczy był pomysł na scenę główna emocja tej sceny i bardzo dużo tych dialogów po prostu gdzieś tam wychodzi z tego jak oni swoje role i położenie życiowe po tak tak blisko jednak tego, w którym oni momencie są życia takiego, że do nie polega na tym, żeby zagrać tam osiemdziesięciolatka tylko, żeby jakoś 80 latek oddać przekonująco to doświadczenie, które też może być odległy tutaj nie życie nikomu prawda tych chorób osób, które mają te postaci, ale bardzo przemyślany też nóż na takim poziomie meta filmowy ten zabieg castingowe i jest niesamowicie ciekawy i też wydaje się, że to, że Daria wzięto, który zaczynał jako krytyk pisał scenariusze chociażby do filmów seriali on nim dotarł w ogóle do tego, że zrobił swój pierwszy film tutaj znów jest tak jakby trochę tak jak mówi, że w momencie, kiedy życie ma taką woltę i teraz ta wolta oczywiście dla każdego będzie inna, kiedy ten środek życia 34 życia, ale są takie sugestie myślę, że kultura nam często pokazała, że tak jak zrobiliśmy się z pieluch i tak powiem niezgrabnie potem do tych pieluch zmierzamy, że tak, jakby też taka wolta, której tak, jakby ten dzień to się cofa poniekąd tutaj właśnie tym krytykiem filmowym, który marzy o napisaniu takiej książki, którą on widzi jako wielką, a mogę powiedzieć mojego doświadczenia film znawczyni taką bardzo stylu lat siedemdziesiątych jest refleksja jego dotycząca kina jako snu to znaczy myśmy poszli w tej refleksji filmoznawcy naprawdę bardzo dalej to są takie typu i widać jak by się zatrzymał w czasie też swoje refleksje filmowej w tych płytach czy kasetach przepraszam, które on ma w tym swoim biurze także jest dokładnie tak jak pan redaktor powiedział ta twarz piraha głęboka czerwień, a tutaj jako pan krytyk filmowy w no taka, a propos czasu to czas na informację już za kilka minut 1120 po informacjach wrócimy do naszej rozmowy pani Diana Dąbrowska film znawczyni opowiada w filmie Gaspara noe Vortex ten film od 16września w polskich kinach w wracamy do filmu Gaspara noe Vortex, który opowiada pani Diana Dąbrowska film znawczyni nadal, że to już wiemy, że jest to film o dobrze nie bójmy się do Kosowa starości, ale także o takim powiedziałbym nie równym, a odchodzeniu ciała umysłu a bo no rozpoczyna swój film cytatem właśnie mówiący mówiącym o tym, że auto tuż dopowiada także, że ta tragedia zaczyna się w momencie, kiedy nasz mózg nasze ciało starzeją się w innym wieku, kiedy mózg zaczyna jest przed czy przestaje funkcjonować, zanim czy wcześniej niż nasze ciało przestaje funkcjonować tak to miejsce takie jeśli dobrze zapamiętam, że w tym aspekcie też to serce tak jakby serce rozumiany tutaj jako nie tylko organ, który jeszcze bije tylko po prostu jakaś taka chęć by, żeby być mimo tego, że czasami doświadczenie w przypadku tak poważnych chorób związanych z pamięcią czy właściwie zanikanie pamięci zanikanie pewnych funkcji poznawczych kognitywnych już jest taką chęcią niekiedy no taką tam jest porównywany wręcz takiego dziecięcego zachowania, że ktoś mówi, że nagle posprzątam biurko komuś, a nie pamiętają zupełnie czym ta druga osoba się zajmuje czy te papiery są ważne i potem z dumą po prostu coś spokój do łazienki i takie sceny też filmy są, w którym po prostu te 2 wektory żyć, że tak powiem jej jego, bo takie, kto też wcześniej został Stano powiedziane to jest także te są, a bohaterowie, którzy mają imię bardzo konkretne i nas też trochę zdradzany czuł się zajmowali tutaj doktor psychiatrii tutaj krytyk filmowy to to też oczywiście coś tam buduje, jakby ich wizerunku o tym jak możemy sobie czytać, jakie było ich życie przed rozpoczęciem tego filmu tak jak przed akcją i no wiemy wiemy co dalej tak jak tutaj bardziej chodzi o ten proces przed, ale mam takie takie poczucie, że to ono właśnie co pan powiedział o tym o zamykaniu, a pewnych funkcji, a czy danych z nie pełnią intelektu właśnie, jakby w ogóle skończoności pewnych, jakby naszych procesów to się wiąże bardzo mocno z wyborem formalnym, które dokonuje to znowu było bardzo linii tego, czego nas przyzwyczaił jako artysta, że zawsze będzie to pewne doświadczenie filmowe, które może być brutalne ale, któremu nie będzie można mówić żadnym momencie np. spektakularną ości pewnej konsekwencji, że chcemy pokazać 13 żyj nie jakiś taki stan, w którym jest duszno iska strof publicznie to po prostu to trwa i trwa bardzo długo właściwie jedynym takim dla nas możliwość ucieczki chwilami po prostu na filmach małego wyjście z kina tak w przypadku filmu kraj ma przecież te efekty stropu skąpo zresztą firmy Lux laterna no to w ogóle percepcji nie myślę, że to w ogóle nie dla każdej widzów, a tutaj mamy taką sytuację, w której no czerpie z historii kina w bardzo sprytny sposób i taką, a figurę złamanie ekranu na 2 części oczywiście można łamać na więcej, ale ten słynny z polickim, który zawsze kojarzył się z 2 okienkami, a w historii kina począwszy od takich zabaw w ogóle z kinem, a złożyła 4 lata Rozbicki impreza i ten i ten też rozmiar bardzo charakterystyczne, że to właściwie stają się takie ekranu urny wręcz bym powiedziała jak tutaj sobie interpretacyjnie do powiemy, ale trzeba przyznać, że no blitzkrieg pierwsze skojarzenie myślę, że nam naprawdę jakoś tak to doświadczenie to rozmowa 2 ludzi na telefonie wielu filmach było, że on służył w jakiś taki nawet czasami komicznej sytuacji, w której niemal 1 nie wierzy podsłuchiwany przez drugiego potem mieliśmy Split Screen, która próbowały np. oddać jakiś taki charakter komiksów jeszcze przed całą tą erą Marvela jakieś takie próby pokazania może tak po prostu taką okienko owo prawda komiksową tu teraz powie w pewnym uproszczeniu, a tutaj się okazuje, że tak konsekwentny zabieg, który nie jest tylko ozdobnikiem na zasadzie jakiś 1 sytuacji tylko kiedy następuje moment odklejenia, a ciała odklejenia pewnego czegoś z nas to też uno idzie w tym takim jakby formalnym bardzo odważnym zestawieniu właśnie ta kreska przychodzi już jest z innymi osobami jak w innych rytmach się żyje czasami dochodzi do magicznych momentów, kiedy ta ręka przejdzie w stronę tej drugiej osoby, ale tych ruchów takich jest coraz mniej po prostu żyjemy żyjemy potem zanika uważam za tak przejmujący zabieg i też tak bardzo ważny, żeby poprowadzić to przez 2 godziny 20 minut tego filmu także to co pan nazwał jako uznał jako taki CIT PIT wydaje się, że migranci rząd potem bardzo mocno idzie w duszy czy w duchu całego tego formalnie filmu, że jest to znów na takim meta poziomie, że cały ten film można opierać, jakby na takim poziomie tej 1 opowieści, którą oglądamy, ale czy to ktoś będzie miał za pierwszym seansem czy za kolejnym będzie mógł też spróbować gryźć to jak ta odpowiedź jednak konstruuje na pewno znaczenia w tym, jakie opowiedziana nie tylko co także zarzut ten z bliska to jest ciekawe, że pani spojrzy na to nawet jako na siebie patrzą oni się trochę, gdyby inaczej widzą co znaczy tekę te kamery są lekko inaczej ustawione to też jest taki wiele mówiące zabieg no i w tym momencie chyba kobieta matka namiotach mówi, że to facet ciągle za mną łazi znowu nie wiemy czy rynek czy to jest coś się rodzi w jej głowie czy to jest coś czy to faktycznie ktoś zauważy w końcu jest to być może operator kamery także to też jest a, nawiązując do tego czy pani mówiła wcześniej o tym trójkącie to tutaj poziom, że też mamy do czynienia z trójkątem przy czym tym trzecim i jest to mieszkanie, które staje się takim labiryntem, ale też przecież w tym mieszkaniu odnajdujemy ślady odnajdujemy odpowiedzi kim mamy do czynienia patrząc na plakaty książki różne gadżety, które formują się nam też definiują te osoby, które w tym po tym, labiryncie błądzą no też w pewnym momencie bohater dostaje taką poprzez bohater ma myśli tego, którego kryteria często, kiedy syn przechodzi SENT oczywiście ma też swoje problemy wydają się, że w tym filmie troszkę tak jak Fellini kiedyś dla radzie powiedział, że właściwie każdą z tych 3 postaci i to największą delikatnością tą największą brutalnością szaleństwem, czyli czek wspominał nic panu i tym mato, a to tak samo tutaj wydaje się, że no i rozpisuje swój charakter swoje pochodzenie elementy swojej tożsamości na każdą z tych postaci, że jest trochę matką i trochę synem i trochę właśnie tym ojcem, ale patrząc na to, że sam niejednokrotnie powtarzał, że no to używki były w jego, że tak powiem życiu twórczym życiu prywatnym itd. tak dalej to ma się takie poczucie, jakby w tym cenię też można było go trochę tak odnaleźć te propozycje tego syna, a może widzieć z tego domu będzie jakaś opieka itd. tak dalej to pierwsza reakcja właśnie ona mi się wydatek szczera tego tego szczególnie właśnie mężczyznę tego czego, którego gra Argento, że tutaj są wszystkie nasze rzeczy to są rzeczy to są nasze po to jest nasza pamięć, a w momencie, kiedy mama nie może opowiadać swojej pamięci to, chociaż te rzeczy jak przypominają i tak ten dyskurs o rzeczach w ogóle tym fascynujący temat współcześnie, kiedy mówi całej duchu logiki też jak my nostalgii, którą mamy za rzeczami jakiś, ale wydało mi się takie i namacalne strasznie przyziemne, a z drugiej strony takie filozoficzne głębokie no ale jakie mogą zostawić ten dom i wyobrażam sobie możliwą rozmowę każdego z nas z naszymi rodzicami czy rodziców naszych z dziadkami czy naszych dziadkami, gdzie myślę, że podobna byłaby taka reakcja w takich mikro reakcja wydaje się, że taka niesamowita prawda w tym filmie, gdzie nikt nikogo nie ocenia, bo to nie jest powiedziane, że ten człowiek jest nie wiem materia listą nie chce z tych rzeczy tylko, a co innego ma tak jak tak po prawdzie mam marzenie o książce książce, która jest jeszcze 88 w serze soli wrażenie, że już nie da nie ukończy dok i ma się też takie poczucie, kiedy i to nawet wcześniej zdradziła, że on tak mówi o wielkości tej książki ale, toteż nie jest powiedziane że, że takie by ona odnalazła Czytelników itd. nie wiemy któż może sobie życia, ale na 101 takich metafor wielokrotnie powtarzano, że życie jest z nami tak dalej tak dalej, więc to było wydaje się bardzo ciekawe też, że ich różne nurty życia przy czasami takim wycofaniu właśnie zatraceniu się w tej rzeczywistości żona naprawdę nie wie, gdzie jest gubi się mamy i dziś jednak ten ojciec, który wydawał się jeszcze mieć jakieś tam życie na boku zresztą ta sugestia tam bardzo silnie także to nawet niż wydaje się tylko wręcz to jest, że to grało niemalże jak w takim sensie Hitchcocka są 2 takie wartości podstawą jest niespodzianka i właśnie staż SARP z wzorców państw zaspany i aspekt jest by zależy wszystko od naszego horyzontu wiedzy względem tego co widzą postaci i tak są sceny na składki idą się kąpią ona sprząta wspomniane biurko i wiemy, że tam jest umorzenie tej książki życia i ona po prostu jak jednak Kraka kruszynka bierze chcę coś posprzątać potem się uśmiecha do niego wyrzuca to itd. tak się zaczyna burzyć, ale też taki sposób co może zrobić więcej niż to, że nasze życie to koszmar i wysoki wręcz taki sam z PS, ale jednocześnie można też czytać taki sposób, że właśnie ta książka jest czymś co pochłania go bardziej niż ona, że ona w pewnym sensie też likwiduje konkurencję, a nie ma też pan takiego poczucia natomiast samym początku właśnie bardzo chciałam pierwsze co to pomyślałam ciekawe, jakby tego, skąd się skonfrontować z panem pan redaktorem, kiedy mieliśmy ten wstęp oczywiście te napisy to żeby, jeżeli ktoś ogląda kino no to jest na to przygotowany, że i będzie coś na początku co znaczy odbiór, że tak powiem to jest ten moment, kiedy dochodzi do tego szpic Kliny też oczywiście wcześniej mamy taki moment jeszcze radość między parą albo przynajmniej tak skrótowo teraz określa takiego spotkania na balkonie i właśnie powiedzenia, że życie snem, a śnie też może być inny sens w ogóle wszyscy jesteśmy świadkami, które kryją różne rzeczy i to jeszcze kupuję, ale nagle taki, jaki moment, której pierwsza budzi się matka wstaje ten z bliskiej już działa tak już jak mamy takie poczucie, że oni są na innych w ogóle takie mogą być w innych pokojach za chwilę orientujemy się, że to jest ten sam jest taka opowieść na łączach radiowych odchodzeniu ja mam taki w ogóle przez moment nawet domyślam, że właściwie to jest taka relacja, że któryś z nich już jego nie ma i jest takie bycie na pewno będzie widział pan, o co chodzi często mówi się, że są osoby tak bardzo poważnie chore że, chociaż są z nami to właściwie one już uda się w pewnym momencie tak jak my z nimi jesteśmy czasami bardziej chcemy być z nimi oni z nami to czują i w ogóle takiego orientują się w jakiej sytuacji życia są rzeczy takie, że właściwie są pewne osoby, które za życia właściwie może być już ich nie być, chociaż chciał jest ja naprawdę miał takie przekonanie, że to w ogóle tak dzieje się jakiś takiej abstrakcyjnej przestrzeni, że być może tak jak oni już żyją po prostu wina innym wymiarze potem komisja sklepie, że nie to jest tu i teraz będziemy samego końca z nimi, ale wręcz miałam taką refleksję czy to nie jest film, który też o tym mówi o takim, że sami leżymy obok tej osoby albo ona jest opiekujemy się próbujemy się z nią skontaktować bardzo często jest żadną kontaktowanie się i że też takiej pracy po prostu ludzie umierają za życia i wydają się tak przerażające nie wiem czy nie miał pan podobno taki na początku, że takie by w ogóle już byli podzieleni już ich nie było tak bardzo ciekawa obserwacja i przyznał, że też to przemknęło przez głowę, ale z racji tego, że zbliżają się informacje to pozwoli pani, że ten temat już zakończymy dając też słuchaczką słuchaczom szansę na wyrobienie sobie własnej opinii poprzez obejrzenie tego filmu, jeżeli kogoś zainteresowała nasza rozmowa albo inne rozmowy o tym filmie bardzo bardzo pani dziękuję pani Diana Dąbrowska film znawczyni rozmawiał dzisiaj o ze mną filmie Vortex w reżyserii Gaspara noe informacje już za kilka minut o godzinie 1140 to informacja zapraszamy program kultura osobista dzisiejszy program przygotował Paweł Ziętara, a nad jakością naszych połączeń czuwał Szymon waluta Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: OFF CZAREK

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Aż 60% taniej! Największa obniżka cen TOK FM Premium. Teraz podcastowe produkcje oryginalne, podcasty z audycji TOK FM oraz Radio TOK FM bez reklam z 60% zniżką!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA