REKLAMA

"Ości" kłują i rozśmieszają

Kultura Osobista
Data emisji:
2018-01-22 19:00
Audycja:
Prowadzący:
Czas trwania:
23:28 min.
Udostępnij:

Paweł Miśkiewicz reżyser teatralny, Marcin Kowalczyk aktor opowiadają o spektaklu "Ości", który miał swoją premierę w Teatrze Soho.

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
kultura osobista Patrycja Wanat rozpoczynamy kulturę osobistą Paweł Miśkiewicz Marcin Kowalczyk dziś ze mną studia dobry wieczór dobry wieczór we wsi Paweł Miśkiewicz, czyli reżysera spektaklu ości spektakl, który miał swoją premierę nie tak dawno w teatrze Soho no i Marcin Kowalczyk, który w tym spektaklu zagrał ości to jest spektakl oparty na książce Ignacego Karpowicza zresztą bardzo głośnej Anny jakiś czas temu należymy książka jeść państwo mieliście ją w Rozwiń » rękach to jest dość pokaźne, gdzie dzieło, więc przeniesienie na spektakl na pewno na deski teatralne na pewno do łatwych, ale nie należało, więc od tej adaptacji NN dzisiaj rozmawiamy, ale przede wszystkim będziemy rozmawiać o związkach między bohaterami tego spektaklu bohaterami tej opowieści o relacjach międzyludzkich no właśnie, w którą które tutaj są portretowa one z 1 strony przez Ignacego Karpowicza były nawet teraz przez gminę Pawła Miśkiewicza na scenę innym przeniesione, zanim jednak tych relacjach tych postaciach to Paweł chciałam zapytać, dlaczego Anwil Vaughn potem książkę sięgnąłem znów nie jest właśnie taki tryb życia na początku prosty prosta sprawa z przeniesieniem tego się wydaje takie powieści wielowątkowej wielo postać owej na scenę, a przede wszystkim, dlatego że jakoś się odnalazł się w tej książce i wydają się to jest wolny w ogóle nowa proza Karpowicza w jakimś sensie jest unikatowa, bo tak naprawdę opisuje naszą rzeczywistość możliwie najszerszym kontekście oczywiście dotyka wszystkich bolączek dnia codziennego, ale jednocześnie mam wrażenie, że czyni to na tyle pojemny, że właściwie większość z nas może się w organizowanych tam bohaterach odnaleźć oczywiście dotyka tzw. ostrych modnych tematów politycznych związanych z tożsamością płciową pewnych konfliktów kulturowych, na które nieuchronnie jesteśmy skazani, ale nigdy nie jest to proza agitacyjne nigdy nie jest to proza ustalającego czarno-białą rzeczywistość i tym się za unikatowe jeśli się zakochuje się, iż w książce to naprawdę bardzo łatwo ją przenieść nas, która znajdzie się tam, gdzie te, które z tych ości oszczędzać i najbardziej się układa ciężko powiedzieć tak, że jest to portret zbiorowy ludzi, których tak naprawdę fragmentarycznie każdy z nas może się odnaleźć wszyscy popełniamy podobne błędy wchodzimy rozmaitego rodzaju kompromisy relacyjne w relacji z najbliższymi z partnerami życiowymi, że czystością z rodziną także tak naprawdę to co mnie tutaj zafascynowało to może właśnie ten temat psy wielokrotnie w teatrze i w razie poruszanym w końcu kwestia homoseksualizmu w stosunku do homoseksualizmu, które w tym wypadku w ogóle nie zna stygmatyzowanie ten czytnik nie walczy o prawa w taki powiedziałbym dyżurny agitacyjne sposób jest są pokazane pewne nieuchronne konflikty, na które jesteśmy skazani funkcjonujące obok siebie ludzie o odmiennej tożsamości seksualnej n p . w związku z tym tak naprawdę mam wrażenie, że Karpowicz przygląda się temu jak się z tym zmagamy na co dzień jak jakiś jakich rozmaitego rodzaju no właśnie układów kompromisów wymaga od nas ta współzależność natomiast nie jest nie jest wojownikiem o takim takim poziomie na zaostrzające te konflikty pokazującym nas lubią się coś się w temacie nic się dzieje w takim razie woda mocno winnych ile na głosy i ich zapytam się też o to odnalezienie się w prozie Karpowicza znaczy w tych oszczędzać niekoniecznie w twojej postaci, które za chwilę powiemy, a może jednak, ale w ogóle w tym całym no właśnie portrecie osób w tym meldować się z 1 strony można powiedzieć, że oczywiście, że zagubione, bo inaczej, by z nie było sensu, bo słynny pisarz znany reżyser tej książki o wspólną cechą jest wydają się ich jakaś aspiracja do do to, bo do przebywania w takiej w takim gronie ludzi aspirujących i intelektualnie artystycznie chcę w życiu są to ludzie, którzy od siebie na pewno dużo wymagają w związku z tym jakoś na swój temat fantazjują i tęsknota tak to fantazja właśnie szuka pobitej z okraszona jest tu też do liczby sporo humorem, ponieważ to są takie takie umowy z nerwicą vany neurotyczny fantasmagorie na swój temat i im się wydaje, że to jest dla nas dziś w ogóle wspólne, że jakoś spróbujemy stwarzać jakoś spróbujemy myśleć o sobie gorzej lub lepiej niż z nich jest w rzeczywistości, że to, że ta relacja wewnętrzna nasza jest na tyle Ross Ross Grodkowa na razie ona często składał pod podłogą kij pod Nangar Khel wreszcie zasnąć zaczęłam zastanawiać czym nowe życie czy ten tekst jest tu również atrakcyjny dla ludzi spoza n p. tego środowiska takiego powiedziałem z Rosji intelektualizm Giovanniego czy neurotycznego no ale oczywiście, że bierze, że te postaci są wyolbrzymione no ale przecież każdy z każdym, by człowiek z podwładnymi GL pytaniami gdzieś tam się mierzyć znaczy to pytania są bardzo uniwersalną szczęściu tożsamością to o to oto kim jesteśmy, dlaczego my sami się tak oszukujemy, a może w ten sposób najprostszy z naszymi my potrzebami z w systemie jesteśmy i starą nie wiem myślę, że nie oszukujmy się potrzebujemy jednak ciągle do czegoś aspirować, bo to jest jakaś taki jakiś taki reaktor właśnie, który napędza naszą dużą aktywność życiową w związku z tym też sobie stawiamy cele, że nie jesteśmy nigdy do końca z zadowolenia oczywiście to jest powodem wielokrotnie frustracji i takie główna bohaterka lądujemy często na rozmaitego rodzaju terapiach tak, ale przecież dzięki temu, że nie godzimy się tak nam na tym nasz obraz codziennej, że ciągle chcemy czegoś więcej to też pewnie więcej osiągamy, gdybyśmy przysnęli zadowoli się tym zwykłym codziennym to oczywiście może byłoby łatwiej żyć spokojniej, ale na pewno nie nie zaczynali piszą teksty swoich oczekiwań od rzeczywistości nasza aktywność też słabły w związku z tym za wszystko jest znalezienie równowagi pra w do pomiędzy rozpoznaniem kim jestem na co rzeczywiście nie stać, a Nowa Sól jak i zaniechań czy mąż też być dobra jest, jaki jest niż sobą nie zrobił prawda Winston tutaj na jeśli chcemy nazwać ludźmi panami świata i tymi naczelnymi małpami, które też w rzeczywistości stwarzają zarządzają nią no to zresztą trochę od nas wymaga nie tylko szczęście jest możliwe w takiej sytuacji na być może szczęście to jest właśnie dążenie do szczęścia w zaspokojone szczęście to co te z palmy na plaże i parasolki w drinkach z dysfunkcją jest chwilowe szczęście raz z satysfakcją jest to myślę ile z tego co zamierzaliśmy się udało to też przynosi satysfakcji nie zawsze trzeba osiągnąć wszystko czasem wystarczy samo, jakby powiedzieć no i podłożenie bomby pod Spodek skostniały stary stan, w którym już martwi się myli i pewnego rodzaju taka wewnętrzna rewolucja otwierająca możliwości nie przeczucie, na które czekamy, ale nie wszystkie się już od razu zrealizować jeśli tylko sobie stawiamy dystans dłuższy urlop, na jaką cenę i aspiracje naszego rozwoju to wtedy szczęście jest samo dążenie do ich osiągnięcia w wiadomym pojawia się denne taki efekt nawet w zasadzie 2 2 fragmenty jedynki to bez Stephane, a tak mały bohater mówi tak w tym środowisku każdemu z krzyżem krzyżem przepraszam tak jak i Szymonem można je, mówi że no właśnie w tym środowisku każdy musi być niezadowolony każdy z 1 musi mieć jakieś problemy, mówi że nic nie osiągną nawet jeśli osiągną bardzo dużo jak n p. Enea doktorat z drugiej strony mylimy się tanie nie z sukcesami tylko porażka nabyła z zajmowanej inteligentny z żar nie był złośliwy teraz pochód autoironiczny i wtedy nadeszła jest w wynikach doktorat i sukcesy, ale wcale sukcesem wydaje się chyba ten proces sam sobie te i tak samo u Karpowicza tak samo uznał, że nikt nie jest ważne jak by to do końca, gdy jesteśmy i na ile nas stać, ale to, że jesteśmy jakieś procesy w jakiej walce i w jakim stwarzanie Ślipek rektor tej akcji las, a do przodu w tej adaptacji, którą Paweł Jana Bednarka przygotowali nie ona powoduje, że akt rzeź w oświacie Rosjan, że staje się co zaglądamy wraz z widzem w coraz większe przestrzenie coraz głębsze naszych bohaterów tylko jak jest właśnie wewnętrzna motywacja tych bohaterów to ona sprawia, że się chcemy przebić przez skorupę która, która nie nie pozwala się dogadać nawet samemu ze sobą z partnerem z otoczeniem za chwilę wrócimy do naszej rozmowy teraz informacje Radia TOK FM Anna rozmawiamy dzisiaj on w spektaklu ości spektakle w reżyserii Pawła Miśkiewicza w teatrze Soho od teraz informacje Radia TOK FM Paweł Miśkiewicz Marcin Kowalczyk wciąż ze mną w studiu to jest kultura osobista rozmawiamy dzisiaj o spektaklu ości spektakle w teatrze Soho tym rozmawialiśmy o cenne o tym, tekście o tym, o poszukiwaniu Annę szczęścia inne jeszcze chciałabym zapytać o to poszukiwanie tożsamości za nim też traf bowiem o tym jak ja wszystko wygląda na scenie chciałabym zapytać o tę po tę tożsamość, bo Bodys kolejne moim zdaniem bardzo ważne pytanie, które z tej sceny wybrzmiewa, czyli jacy my tak naprawdę jesteśmy, w którym momencie w UE jesteśmy po prawdziwi, w którym momencie tak naprawdę jesteśmy sobą zaczęłam sama zastanawiać czy odpowiedź na to pytanie zwykle jest w ogóle możliwa czy rzeczy czy możemy ten ten moment znaleźć w marcowym jest bardzo indywidualna kwestia, w których momentach jesteśmy prawdziwi, w których momentach jest naprawdę sobą nie wiem czy to jest do końca uchwytne nazywane wydaje się, że to jest on do podglądu zdjęcia w jakimś sensie tak jak w wypadku tego bohatera z, który mój bohater ma w relacje to jest ten moment pomiędzy, kiedy on jest w pół pończoch usługi wpół folderów uznała Rosję jest mówimy o zwrot mężczyźnie, który wieczorami do incydentu zadnia biznesmenie, a wieczorami wcielający się wraz z religii tak jak choinka i Norberta najbardziej oczywistą usterką, którą ja próbuję grać Norbert najbardziej fascynuje właśnie ten moment kiedy, kiedy jego kochanek przemienia się w garderobie z z prostego biznesmena, ale jeszcze nie jest brak ten moment pomiędzy, kiedy właśnie on jest nareszcie sobą kiedy, kiedy stało się już tylu chętnych, lecz szerzej nazwać, ale można do nich podejrzeć i wydają się, że to to jest też taki moment, który w tym zazdrościmy, którego zazdroszczą, ponieważ to jest taki moment najbardziej na najbardziej wolnych, bo pozbawiony autor analizy prawo a gdy Netia o tym, podglądanie to trochę odsłonięciu tej zasłony jako ten myślisz może z innej strony się w żadne pytanie też twój bohater wypowiadane są zdania jest dla mnie to wydaje się kluczowe to znaczy najpierw jesteśmy apotem dopiero jesteśmy kimś i to jest dla mnie jakieś takie kluczowe, bo to otwiera jakieś ogromne pole eksploracji dla każdego z nas znaczy no bo nie jesteśmy tylko nie wiem krajami hetero mężami żonami ojcami matkami przede wszystkim jesteśmy za przeproszeniem ludźmi, czyli jak ty tak naprawdę można być bytami, które nawet z racji swojej pozycji w w świecie powinny dbać o rozwój samych siebie na bardzo wielu na razie wielu polach nie tylko ogranicza się do wypełniania powinności wobec prawda osób z tym żyjemy, realizując się zawodowo towarzysko i t d . tak, ale przede wszystkim jest jakaś potrzeba pracy nad samym sobą i dla samego siebie o to, żeby to coś wypracowanego w sobie ofiarować innym w IT jest też kluczowego w związku z tym tak naprawdę niestety tempo naszego życia tak naprawdę kawał płyty naszą osobowość na coś tak właśnie rok ograniczamy się do spełnienia powinności do walki o swoją oprawa grupy, do której przynależymy o zabezpieczenie bytu rodzinie i t d . tak dalej no i wydaje się, że zabezpieczenie właśnie tych powinności już powinna przynieść satysfakcję szczęście mnie ciągle jest mało ciągle pozostaje w coś nieuchwytnego to coś co tak naprawdę czyni nas ludzie go nie odróżnia nas od innych ssaków, więc strata ta potrzeba jakiegoś widziałbym w operacji pól wykraczających poza taką codzienność znów z Sycylii w formacie tourana codzienność, który też na to irracjonalny to nie co nazywamy Bogiem co nazywamy każdy z nas pewnie jakoś inaczej dla siebie kształtuje ale, ale człowieczeństwo to jest jakiś bardzo ważny istotne zadanie, któremu tak naprawdę poświęcamy dosyć niewiele czasu nim w ten Anne na scenie widzimy my sporo postaci każdy może sobie wybrać z niego też 3 osoby z, która jest no pewnie na jej czele najbliższa ten wątek w tle całej historii, który jest mu inny najbliższy jest, by mnie talentem do szkody po książce Karpowicza też bardzo głośno mówiło się o Poli mogli o tym co ręce rzeczy to jest w ogóle możliwe czy to jest wymysłem lewactwa, które nie ma nic wspólnego w ogóle z rzeczywistością postać Norberta, a to z kolei bez włosy mężczyzna, który dom wydaje się, że łączy w sobie no i wyrzeczeń niepołączalności, czyli z 1 strony jest kochankiem no właśnie mężczyznę, który za dnia jest biznesmenem wieczorne Drakuli z drugiej strony jest kochankiem byłej opozycjonistki i wciąż takiej działaczki TR o kodowej można, by teraz trudne powiedzieć starszej kobiety dodaje świetna rola zresztą Iwony bielskiej Nate tak, by taka postać pełna sprzeczności lub ich jednak tej sprzeczności nie ma on w sobie tego nie widzi on nie ma żadnego problemu i dla niego on jest złożone z wypowiedzi jedno nie zmienia nie ma potrzeby tego nie ma nie ma potrzeby rozliczania się zło ani uporządkowania kwestii doradczej zewnętrzne otoczenie młot przypomina także coś co jest dla mnie jak dla Wedla dla człowieka dla aktora też co było ciężkiego do wyobrażenia sobie tak jak człowiek może w ten sposób spojrzeć na siebie i załóżmy n p . na na przykładzie tych właśnie związków potraktować poziom muzyczny związek, czyli z mężczyzną i z kobietą jednocześnie nazwać to 2 monogamia ten i gdy oczywiście, robiąc spektakl pracując przy nim też zastanawiam czy czy to jest możliwe czytając tę książkę bardzo śledziłem jak rozwiąże się zagadka czy twoja moja jest jest możliwa w tym w naszym życiu w jakimś sensie żeby, żeby nikogo nie skrzywdzić, żeby samemu też być psy w siebie zadowolonym i o jakość czuć się dobrze, że są ze sobą i być uczciwym wobec siebie i wydają się że to, że to nie jest proste spór ten fragment o tej mormonów grami podwójnymi nogami, którym powiedziałem stąd też jestem byłbym bardzo śmieszne w fragment tej kategorii regionów oto ono ważne, bo to musisz wiedzieć o mordach w 2 tys wzrost było piekielnie z mięsnej i ten spektakl nie jest krótkiego trwał prawie 4 godziny ale, ale salwy śmiechu Adam inne wybuchają one oczywiście to nie jest taki rechot z tez bardziej EMC to taki inteligencki żart, ale z chciwością, toteż strach bywa konieczne w Bochum nic bardziej tragicznego niż ludzkie nieszczęście handel komicznego prawda w rejestrze jest naprawdę tam dużo dużo śmiechu co też, że zaskoczyło mnie w znanym poprzednie spektakle Pawła Miśkiewicza żali i więzione często na zmniejszające tę lekkość z ciężarem tematu należy, ale nie ma chyba aż tak śmiesznego spektaklu nie nie zamierzałem strefa euro nie nie obstawiałbym, że oczywiście myślę, że wielokrotnie też mnie śmiechem takim bezmyślnym też z uśmiechem nikt sobie właśnie wy próbującej poradzić z rzeczami, które przerastają nasze możliwości poznawcze prawda na Karpowicz dosyć powiedziałbym bez wcześniejszej rozprawie z tymi wszystkimi fantazjami choćby ta wspomniana folia Mariano okazuje się jakąś taką fantazją, której próbujemy za wszelką cenę scalić pęknięte rzeczywistość pogodzić współczesność kochanka męża tak jak to ma miejsce wypadku głównej bohaterki granej przez Romę Gąsiorowską okazuje się jeszcze kochanki i kochanki męża prawda nowo spójrzmy, więc na dziecko doznało w tym sieci okazuje się jednak to nie jest tak łatwo poskładać te są takie nasze życzeniowe fantazji, które mają nas tak naprawdę zwolnić z poczucia winy z poczucia rozczarowania tym co jednak wydaje się na jakość najbliższy nas na innej najistotniejsze także w jeszcze zasoby tego, że tak ciężko także dlatego jest jakimś sensie wspaniała rzecz, że ona nie stawia żadnych tez tylko pokazuje rzeczywistość bezlitośnie z 3 jedno, a przy tym z poczuciem humoru jacy jesteśmy jacy jesteśmy bezradni jak strasznie się tak powiem meandruje my w tym w tym w tym gąszczu codzienności, żeby jakoś wyjść na swoje i bez obrzydzenia spróbować spojrzeć w lustro tony scenografia w tym spektaklu jest bardzo oszczędna, a z drugiej strony aktorzy wyrzucają z siebie styl tony tekstu z prędkością ma szansę z karabinu maszynowego Anna wyobraża sobie, że prace nad tym spektaklem dla was dla aktorów to to będę musiał być naprawdę ciężka harówka, ale bardzo za to przyjemne takie spotkanie po pierwsze z Pawłem z Joanną oraz z wszystkimi aktorami dla mnie było jakimś komunikatem o czymś, o czym od szkoły tak naprawdę fantazjował biednym bardzo długą przerwę od ostatniego spotkania z połowy przy klubie polską grupą minęło 6 lat, więc bardzo tęsknię za teatrem, ale nie do końca potrafiłem sobie tam odnaleźć wchodząc na różne spektakle i wyobrażając sobie tam swój udział na szczęście ich tak złożyło, że prawo znów zaprosił w końcu gniazda Hinc chce, więc gdzieś tam to było coś co odczują zawsze zabiegałem sesję taka sytuacja teatralna z spotkanie z tego rodzaju ludźmi na ten moment na takim poziomie ryzyka, więc ja też od wszystkich tak naprawdę tam się bardzo dużo uczyli i ten terror myśli ten terror wobec nowy który, któremu się wszyscy poddajemy niejako człowieka zwyczajnie wzbogaca, więc to jest to jest rzeczywiście ciężka harówka obok jak przed każdym spektaklu dość późno się kończy przed premierą do próby natomiast wyjaśnić jest włączone w tym, iż fetował od początku wiedzieliście, że rzecz, że podczas realizacji tego spektaklu to teksty i to aktor będzie po prostu mu Adam badan na pierwszym planie tak, bo tak naprawdę nowy opowiadamy o człowieku i jego kicz powiedziałbym rozmaitych poluzowania monsun uczynienie go postawienie w centrum naszej opowieści było najbardziej wskazane także pomyślałem, że tutaj nie ma co się ścigać się właśnie w wielkich odwzorowanie wszystkich tych przestrzeni wielokrotnie używamy też w naszym spektaklu narracji filmowej, żeby pewne zdarzenia wytępić obudować przynależnymi im przestrzeniami Ależ to głównie staramy się nawiązać z widzem kontakt na zasadzie pewnej umowy wyobraźni, w której miejsce dające funkcjonujące na scenie przedmioty pojawiają się wyobraźni naszych bohaterów i tym samym są, jakby ta wyobraźnia zadawane jest widzom stawiamy go wielokrotnie wobec 0 busów, które sam dla siebie musi także rozwiązać, gdzie są bohaterowie to zresztą ciągle ta sama rzeczywistość co, gdzie indziej i dzięki temu wydaje mi się pewnym słowotok, który wielokrotnie wspólnie ze sceny jest jak swego rodzaju właśnie zagadka, która permanentnie zmusza widza do aktywności intelektualnej do rozpoznawania na ile oni mnie, że teraz na ile mnie zwodzą na ile to co nie odpowiadają rzeczywistym na ile stąd są to ich fantasy, że państwa bardzo bardzo gorąco polecamy ości w teatrze Soho w reżyserii Pawła Miśkiewicza Marcin Kowalczyk był również z nami dzisiaj jest w studiu aktor, który w tym spektaklu wystąpił obok m. in. Iwony bielskiej Romy Gąsiorowskiej Łukasza Garlickiego, ale też Szymon Czacki ERM na scenie Tomasz Kłos sok wielu innych wspaniałych lat to najlepszy Polski aktor moim zdaniem Hiroaki Murakami i tak zarezerwuje partner w bardzo gorąco polecamy w lutym kolejne spektakle ości w teatrze Soho bardzo dziękuję za dzień Paweł Miśkiewicz Maciej Kowalczyk bliznę na studia dziękujemy Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: KULTURA OSOBISTA

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

TOK FM Premium teraz 40% taniej. Wybierz pakiet z aplikacją mobilną - podcasty, audycje i radio bez reklam zawsze pod ręką.

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA