REKLAMA

"Jarocki. Biografia" Elżbiety Koniecznej

Poczytalni
Data emisji:
2018-11-17 17:40
Audycja:
Czas trwania:
14:37 min.
Udostępnij:

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
poczytalni radiowy klub książki odsłona trzecia naszego spotkania my raz jeszcze ze studia w Krakowie Łukasz Wojtusik studio w Warszawie Marta Perchuć-Burzyńska dzień dobry cześć dzień dobry książka, która przed nami to opowieść biograficzna zapowiadała zresztą, że będziemy rozmawiać o w tej książce Jerzy Jarocki biografia autorką tej biografii, a na swój sposób monumentalnej jest pani Elżbieta konieczna książkę opublikowało wydawnictwo znak demon i mocarz Rozwiń » teatru możemy przeczytać na okładce w pracy był nieznośny, ale wiedział co chce wycisnąć z ludzi, którzy tworzą spektakli szlakiem spektakli tak naprawdę to możemy zdradzić rusza autorka, aby to historia skomplikowaną dosyć życia i Jerzego Jarockiego z numerem śledczy bardziej twórczości czy życia, bo Hannah Mont bajarz autorka też nie znaliśmy tej wielkiej tajemnicy próbuje i tym krótszy spektakli mam pracę w teatrze uznanie za najciekawszy, bo przez niego właśnie odkrywa się na marne sam Jarocki najbardziej chyba taki klub sobie autorka obrała Made in Howard esbecy pytanie czy jest to biografia ma, którą mu, by po pierwsze, dobrze się czyta liczy to jest biografia, która my skoro biograf jest poszukiwaniem człowieka toczy czy tego człowieka znajdujemy jakiegoś ruskiego znaj za to bardzo dobrze wie, że jest tam film bardzo czekałam na tę książkę jej bardzo liczyłam na to, że te wszystkie opowieści wspomnienia o Jerzym Jarockim, a także jego dzieło Samanthą spuścizna reżyserską ktoś w końcu zbierze je opisze i że będzie to w dodatku książka, która nie zamieni się właśnie leksykon teatralne encyklopedie o Jerzym Jarockim, która byłaby myślę dość trudna do przyswojenia zwykłemu śmiertelnika owi wydaje mi się, że Elżbiecie koniecznej to się właśnie udało, mimo że książka jest tak jak powiedziałeś w dużej mierze rekonstrukcję Jerzego Jarockiego poprzez teatr poprzez kolejne premiery spektakle w no jakże z drugiej strony mogło być inaczej to nawet nie znając jego spektakli nie, pamiętając o wszystkich premier w Krakowie Warszawie te biografię czyta się niemalże 1 tchem być może właśnie dzięki również w formie, jaką na jego zdecydowała się autorka w, jaka to forma wspomnieniach osób bliskich Jarocki MO tych, którzy z nim pracowali, ale nie tylko o to także wspomnienia jego żony brata mieszają się oczywiście zapisami spektakli z taką typową narracją biograficzną prowadzoną przez autorkę, ale także czujemy co bardzo ożywia całą opowieść jej zmagania się z Jarockim zmagania się grzbiety koniecznej, do którego jak sama przyznaje podchodziła z pewną obawą, więc jest to nie tylko Jarodzki artysta twórca reżyser, ale także właśnie Jarocki prywatnych ze swoimi wszystkimi problemami trudnościami i miłością ami to jesteś taka opowieść o dużych, bo w no może to być trywialne państwo wybaczą że, że jest pewnym takim przypisaniem ma wielkiemu twórcy taka postawa komu tego, że zazwyczaj jest trudnym człowiekiem tak oględnie ogniem, że raczej ludzie, którzy są mili życzliwi uczelni nigdy nie zostają wielkimi artystami, o czym myślę, że zdarza się to stosunkowo rzadziej niż te postaci, które są trudne despotycznego demoniczne, a jednocześnie mają w sobie coś takiego, bo to pojawia się w wielu historiach, że z wielu tych aktorów potrafią wycisnąć coś takiego że, że potem na scenie dzieją się rzeczy zupełnie nieprawdopodobne, choć jak się później ukazuje przez reżysera i twórcy mea, gdzie dziś zaplanowane z naszych tata to przeświadczenie o tym, że tu dociśnie się wtedy to był taki efekt, kiedy pracuje się z znakomitymi profesjonalnymi aktorami jest rzeczywiście w tej książce takim doświadczeniem bardzo ciekawym to jest jednocześnie doświadczenie budującej, niszcząc w i tam się do bardzo interesujący wątek Otóż despotyzm Jarockiego pewnie jeszcze powiem, ale ja mówiąc o wspomnieniach Jarocki musiałam takiego słowa bliscy, że są wspomnienia bliskich, ale chyba muszę się wytłumaczyć, bo też się o tym jest właśnie w dużej mierze ta książka ta bliskość, jaką jakość Jarocki tworzył z ludźmi to to nie jest taka sama bliskość, jakiej definicja wszyscy znamy, bo to dla nas bliskość Tatr ciepło to o miłość, a tutaj ta bliskość była chyba potrzeba przede wszystkim realizowania poprzez winnych własnej wizji bliscy byli aktorzy, których kochał kochał ich, bo kochał teatr, ale też pytanie jest takie czy ten teatr kochał, bo to jest takie banalne wszyscy dobrani twórcy kochają teatr, a on poprzez start po pierwsze, komunikował się ze światem po drugie to dziś wpada w książce w rozdziale, w którym Jerzego Jarockiego wspomina wybitny aktor Mariusz Bonaszewski, że dla Jarockiego i nie teatr wcale, bo najważniejsze tylko on w teatrze bardzo bardzo znamienne słowa, bo rzeczywiście wyłania się z tej książki też taka postać doc. Jacka Jareckiego, który potrzebował teatru właśnie do realizacji siebie do oglądania siebie może właśnie do przekładania na scenę wkładania winnych ludzi aktorów jakichś emocji, których sam nie umiał przeżywać w życiu na co dzień to jesteście też bardzo ciekawa opowieść o tym, żebyśmy śledzili co ich za jakie teksty zabiera się Jarockiej jest też bardzo ciekawa opowieść o człowieku, który jeszcze z 1 strony, iż tak Romów już próbuje nie pochodziły z takim ślubie Gombrowicza cały czas coś jeszcze znajdować cały czas szukać tej ewentualności tego tekstu, że to jest taka powiedziałbym nawet obsesja pewnego tekstu, z którym cały czas pracuje i wszystko jest tam są wzorowane, o czym wielokrotnie opowiadają aktorzy co do milimetra i nie ma tam nie wiem z danych innych reżyserów i improwizacji, a to jest fascynujące, bo wielokrotnie muszę to udaje, że rzeczywiście tam ślub ostatni ponoć jest najlepszym klubem w jego krakowskim, a igły chętnych jest ich rzeczywiście jest rzeczywiście jest to jest to fascynująca historia nawet dla tych AJA przecież nie jestem taką osobą, którzy nie są teatrolog g sama autorka bardzo często przyznaje i to też jest bardzo interesujące, ponieważ jest konieczna przyznaje że, że ona wychodziła ona po prostu na spektakle Jarockiego, ale za jej pamięć też jest zawodna, że pamięta tylko pewnej presji na całe szczęście część tych jego największych inscenizacji, gdzie jeszcze została utworzona przez teatr telewizji inna i też bazuje na inne, bo odświeża sobie te wspomnienia konfrontuje z tymi kwestiami, które gdzieś za zapamiętała to samo doświadczenie jest bardzo bardzo interesujące i do dziś 1 ważnej rzeczy, że to jest książka, którą się moim zdaniem bardzo dobrze czyta to nie jest powiedziałam na początku, że George, a 1 tchem nawet z LZS derby bez względu NATO czy czy jesteśmy 1 z wielkimi teatru mamami czy nie, bo mimo wszystko to wykluczyły spektakl jest nie wymaga od nas ich niesamowitej wiedzy erudycji bardziej wymaga od nas takiego wejścia w sam temat i przyjęcie tej konwencji tak mi się wydaje, a jeszcze bym wróciła do tego procesu właśnie podejmowania decyzji, jakie spektakle wystawiali, że u Jarockiego pisze Elżbieta konieczna to miało zawsze taki intymny charakter, że wracając do tego co co dla mnie, bo chyba najbardziej uderzające w tej postaci rząd nie krył za postaciami swoich przedstawień i że ten los tych wszystkich bohaterów niektórych pewnie był jego losami w tych postaciach i w tych spektaklach przyglądał się i że potrzebne mu było właśnie po to, co wszystko, żeby tak jak mówią wyrazić siebie, ale on tam jest przykład taki dosyć spektakularny wystawienia wiśniowego sadu, że one tym wiśniowym sadem właśnie chciał opowiedzieć światu swoich uczuciach pewnego schyłku dekadencji wtedy już kończącego się w związku z aktorką Ewą Lasek, bo to jest też książka o rozstaniach dużo w tej książce bardzo rozstanie rudzkiego z ludźmi ludźmi z Jarockim no ale też od razu pojawia się pytanie czy przed i czy Jarocki był konfliktowy czy sztucznie budował te konflikty po to, by osiągnąć cel tylko i wyłącznie artystycznym w teatrze był władcą absolutnym no wg niektórych był tyranem był despotą z niektórych wspomnień nawet tutaj się w wyłania taki Jarocki okrutnik bezwzględnej nieczuły dla swoich współpracowników dużo też na ten temat jest takich dramatycznych opowieści jakiegoś zmuszania do grania i upokarzania aktorów, ale też jest sporo historii zabarwionych powiedziałbym humorem w też pisze Elżbieta konieczna o ludziach, którzy mieli ogromny wpły w na Jarockiego pisze o jego przyjaciołach, bo byli tacy on za takiego przyjaciela Łukasza np. Stanisława Radwana no ale Dorota Segda żona Radwana wspomina że, że ta przyjaźń była tak w pewnym momencie dla nich męcząca, że pod stołem schowali przed sieradzkim, żeby nie zauważył ich obecności, chociaż bardzo z nimi byli blisko zarówno ona jak inni on i przepraszam za dygresję Łukasz, ale ostatnio także w wydawnictwie znak ukazała się książka rozmowa Jerzego igra ze Stanisławem Radwan zagram ci to kiedyś co ciekawe w tej książce w tej rozmowie nie ma rozdziału o Jerzym Jarockim jest Swinarski jest Hübner jest Grzegorzewski jest Wajda, ale o Jarockim rozdział nie ma, mimo że duch Jarockiego lecącą książką się unosi ręce pomyślałam wracając również do tamtej książki co rząd właśnie taki był przenikające wszystko wszystkich niezwykle ważne, żeby z niego no i teatru polskiego nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić byli ci od Jarockiego i ci, którzy u Jarockiego nie grali było po Jerozolimie było przed Jarocki, ale też ten brak rozdziału w książce, którą wspominam Jerzego Inga może wynikał z tego, że trudno tak kompleksowo to do niego podejść przez te wszystkie sprzeczności, jakiego postać tworzyły to, że kochała się artysta Jarockiego nienawidziła tego czasem okropnego człowieka niemal na tym większe wyrazy uznania dla Elżbiety koniecznej żona się tego zadania jednak podjęła los szansą może być konieczna przyznaje, że im bliżej zawsze było to Swinarskiego niż do kieleckiego track szlak Kalisz to butelki traktują bardziej pociągał zresztą możecie państwo słuchać podcastów Radia TOK FM ma naszą wspólną marką rozmowa z autorką powiedziała, że Żyd z takiej twórca, który zawsze będzie wymiana w tym pierwszym rzędzie o tym, obok Wajdy czy Swinarskiego wymienionego w 2 czy Grzegorzewskiego w karierze był to rzeczywiście jest fakt, ale to przypadek tak się stało, że akurat łudził się na omawianie tej biografii teraz, a w tym tygodniu dotarła do nas wiadomość już z teatru Narodowego, że dramat Sławomira Mrożka tango wyreżyserowany przez Jerzego Jarockiego właśnie zszedł z afisza po 89 latach itd jakoś tak też symbolicznie kończy pewną narrację to dotknięcie Jarockiego jeszcze, które było widoczne na pewno już bez Jarockiego na scenie, choć sam reżyser jeszcze zażycia bardzo często pojawiał się w czasie swoich spektakli i przyglądał się temu co dzieje się z tymi jego styl jego dziełem obsesyjnie szuka jednak to, o czym mówisz wydarzyło się 3 dni temu mnie tam niestety nie było, ale wiem, że publiczność pożegnała spektakl owacją na stojąco jak napisał na Facebooku Anna torowisk, która była asystentką reżysera przy kilku spektaklach m. in. przebudzeniu i zresztą Elżbieta konieczna rozmawia z nią w książce teatr Jarockiego stał się już częścią historii Tatr, a dziś już tylko historia kurtyna zapadła po raz ostatni no cóż przyznam, że mam to szczęście, że dzięki festiwalowi Boska komedia to tam go właśnie na nas na jedno i Jerzego Jarockiego widziałem akurat na mnie w warunkach naturalnych tylko w warunkach 2 w spektaklu wyjazdowego i było to dla mnie dość ważne też o przeżycie bo by jakoś tak w moich paradoksalnie to znowu jadą pod polską pewnego rodzaju dygresji private podczas tej Boskiej komedii, która tak mocno grała na uczuciach i na emocjach to był taki wstyd spektakl, bo tak bardzo mocno rozedrgane, szukając jakiegoś nowego sposobu na kontakt z Widzewem dla mnie Jarocki w innym mieście z tego śmiał i jakby pokazywał też 1 z takich elementów w tego spektaklu była bardzo przemyślana struktura ustawienia w poszczególnych częściach w 2 częściach tego spektaklu sceny i udziału widzów w tym przedsięwzięciu, ale i to ucieszyło takiego komentarz tak to odebrałem tego co w ogóle dzieje się współcześnie w teatrze i do tej relacji wizja do do do do aktora ido do tego dzieła które, które czy też spektakl, który właśnie to właśnie ogląda moglibyśmy tak pewnie jeszcze długo zwartą musimy to przyznać, ale mam czas jest zgoda radiowy Jarocki biografia jest autorką tej książki z pani Elżbieta konieczna książka opublikowana przez wydawnictwo znak, że bardzo serdecznie państwu chyba polecamy oczywiście my się spotkamy Szanowni państwo z kolejnymi książkami za tydzień w audycji poczytalni, a teraz już spotkanie z informacjami najświeższym zrobił TOK FM bardzo dziękujemy dziękujemy Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: POCZYTALNI

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Podcasty TOK FM oraz internetowe radio TOK+Muzyka teraz 40% taniej. Wybierz pakiet Standardowy i słuchaj gdziekolwiek jesteś

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA