REKLAMA

"Rewolucja, której nie było" Teatru 21, czyli sceniczna petarda

Data emisji:
2018-12-20 19:00
Audycja:
Kultura Osobista
Prowadzący:
Czas trwania:
22:38 min.
Udostępnij:

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Kultura osobista. Patrycja Wanat, dobry wieczór, a ze mną w studiu dzisiaj Justyna Sobczyk, dobry wieczór, dobry wieczór, kuratorka Centrum sztuki włączającej Downtown oraz szefowa teatru 21, to właśnie jako szefową teatru 21 jakiś czas temu państwo mogliście Justynę usłyszeć na naszej antenie. A dzisiaj będziemy rozmawiać również o spektaklu "Rewolucja, której nie było", ale chciałabym zacząć przede wszystkim od Centrum sztuki włączającej Downtown, co to jest realnie za instytucja? Rozwiń »
Właśnie nie wiem nawet widzisz, jakiego wyrazu tutaj użyć, która w inny rozpoczęła swoją działalność co to jest zerem po co powstało, jaki ma zadania co tam będzie się w ww działom centrum sztuki włączającej Downtown najbezpieczniej jest określić programem, ale niestety używanie takiego słowa program, który stworzył teatr 21 osobę inną twórcy, którzy od lat kilkunastu lat tworzą i angażują się w tę działalność razem z Biennale Warszawa faktycznie można nazwać, że jest jakaś inna instytucja, która wytwarza się w procesie w tym mieście i dzięki wsparciu biura kultury urzędu miasta stołecznego Warszawy i rozpoczęła swoją działalność we wrześniu tego roku i mam nadzieję, że będzie to działalność kontynuowana tak naprawdę nie mamy pewności.

To znaczy w ramach centrum sztuki włączający Downtown stworzyliśmy spektakl rewolucja przecinak, której nie było to jest ważne, bo każdy, mówiąc że przychodzi na nasz spektakl, mówi że przychodzi na rewolucję i potem się, gdy orientuje w umowie, której nie było oraz w tym czasie udało nam się zorganizować pewne rzeczy, które myślę, że wcześniej jako ta 21 nie wchodziły w ogóle jakiś w pole naszego działania, czyli odbyły się warsztaty dla rodziców opiekunów osób z niepełnosprawnościami odbywały się próby otwarte, na które widzowie wszyscy ich nauczy chętne osoby mogły przyjść ten został powołany warsztatów, które ja bardzo wierzy ma ogromny potencjał, czyli warsztat architektura relacji, na które przychodziły zarówno osoby z niepełnosprawnościami jakich opiekunowie.

I próbowaliśmy w kontekście twardy i architektury miejskiej rozpocząć proces wytwarzania relacji społecznych i myślę, że uczyli jak USA z renty z Syrii i innowacyjny warsztat niż te, które będziemy razem ze sceną Wielgus jego formuła rozwijać to znaczy była grupa 30 paru osób niezwiązanych też statyn 21, ale baza, jakby tej grupy stanowili również aktorzy i po raz pierwszy pojawi się rodzica i ze sceną stworzyłyśmy 

I ta idea gdzieś fruwa i przełożyliśmy to na działanie czyli, jeżeli jesteśmy teraz takim czasie w naszym kraju, że mamy coraz mniej sposobność do tego, żeby spotykać się z osobami z niepełnosprawnościami myślę, że nawet na poziom etyki edukacji gdzie, gdzie faktycznie mijamy się gdzieś w ramach 1 społeczeństwa to stwierdziliśmy, że MON trzeba w jaki sposób zacząć wytwarzać sytuacji spotkania i ta architektura relacje z warsztatem polegający na tym, że to 30 osób zaczyna działać, ale też daje sobie taką podstawę do w ogóle budowania refleksji jak to różnorodność nasza idea bank działa jak te relacje głównie, które opierają się albo na tych 2 strategia wykluczanie czy włączaniu byciu razem jak to działa i ze sceną z wymyśliliśmy taki bilans ONZ, lecz narzędziem naszym, którym się posługujemy jest po prostu 30 metrowa długa czarna guma, z której w ramach działania jak był wytwarzany wielki jak taką instalację, która wytwarza się w działaniu zauważyłyśmy w czasie prób, że można bardzo wiele rzeczy zaobserwować to znaczy widać w tym wszystkie postawy w ogóle społeczny w ramach tego co znaczy bardzo szybko można wyłapać społeczników, czyli tych, którzy chcieliby te 30 metrową gumę w tym czy mieć cały czas na uwadze mówić ludziom co mają robić, bo nabyła jakieś takim napięciu bardzo widać było, że w działaniu np. rodziców naszych opiekunów takie jak zmęczenie też im cały czas np. osoby z niepełnosprawnością podążały za swoimi rodzicami on, więc to był jakiś taki niesamowite jam no to się po prostu te gumy nagle gdzieś MSL internet Ernst Bloch zaplątać ktoś od razu się rzucał do rozpamiętywania i myśmy po prostu szukały sposobu jak dać obraz na to co się dzieje wytwarza społecznie i być może można wytwarzać te relacje bardziej świadomie w tym, żeby zwrócić uwagę na to po prostu, że to są strategie Łotysz man innym jako 21 i jako grupa też ogniskują się ról badaczki głównie, o które zajmują się tzw. okręty zabili Tristan Lis rozumiemy niepełnosprawność jako pewną konsekwencję strategii społecznej, czyli właśnie wykluczania pewnych grup mniejszościowych na jej w związku z tym, że wydaje się dość proste, że jeżeli byśmy praktykowali regularnie w takich salach faktycznie te sposoby włączania mając na uwadze też jak łatwo jest wyłączać pewne osoby jak łatwo jest też tak naprawdę się wspierać w tym co wyszło MON chce doszło podczas tego warsztatu, kiedy nagrano przed jedno osoby zastępowały te matki wstrzymania tej guma albo w ogóle też widać takich prostych rzeczach, że to trzymanie cały czas te gumy Fokus czuje cały czas nas w 1 temacie, że czujemy nawet niektórzy czują bardzo dużą odpowiedzialność i starają się, żeby ta guma nie była ani zbyt wiotka tylko, żeby to napięcie było no i wydajne niż to jest w ogóle Union jakiś sposób no nie wiem praktykowania realnym nie wiem bycia w tym różnorodnym społeczeństwem, że to jest jakiś sposób przez ćwiczenia regularne tego, że można zmieniać ja uważam, że bardzo ciekawym dziś takim motywem było to, że były osoby, które były reprezentantami różnych zawodów celowo nie miało znaczenia w trakcie działania, ale miało ogromne znaczenie w trakcie omawiania tego co się działo no nie znaczy to analizujemy kawałek mamy różne perspektywy po prostu były osoby zajmuje się psychologią ktoś zajmuje się tańcem teatrem albo socjologią i po prostu nagle zobaczyliśmy, że te instalacje, które były bardzo wyraźnie do zobaczenia się ściągały w całej po prostu raz w ciągłości i szerokości tej sali nagle powodowały, że ludzie zaczynali rozmawiać wokół tego no im bardzo byśmy chcieli to rozwijać i myślę, że właśnie to powołanie przez nas centrum sztuki włączający Downtown było takim też z realizowaniem marzeń twórców i twórczy zaangażowany w 2421, które dalece wybiegają cały czas poza tylko realizację spektakli udało się też jesteśmy przed tak naprawdę promocjom książki kolejnej naszej, czyli niepełnosprawność społeczeństwo, bo to była w ogóle klamra dla wszystkich naszych działań performatywnych siła protestu i zobaczyliśmy, że ONZ to nas interesuje to znaczy szersze działanie niż tylko realizacja spektakli nawet szersze niż te działania edukacyjne to robiliśmy do tej pory, że w ramach takiego centrum jesteśmy w stanie w ogóle zwrócić uwagę i jakoś wesprzeć dać przestrzeń właśnie rodzicom opiekunom no i to co było dla nas dużym zaskoczeniem, że czuliśmy, że nawet tak wydawałoby się niszowe wydarzenia, jakimi były wykłady cieszyły się z taką takim zainteresowaniem, że ledwo mieścili się w salach, w których to organizowaliśmy tym no, więc Downtown ma być taką przestrzenią chcielibyśmy w tym mieście, która by w ogóle o zwracała uwagę na obecność osób z niepełnosprawnościami, ale też w ogóle myśli innych mniejszości w większości i powoływania sytuacji spotkań czy to w spektaklach i jakby pracy na rzecz tego, żeby takie rzeczy było więcej dla, ale to właśnie to też dla mnie bardzo ważne JM porozmawiamy po informacjach Radia TOK FM za chwilę, że znalazłby się mnie nie zamykanie się wykluczaniu tylko kwestia budowania relacji po to, żeby z tego wykluczenia wychodzić prawda, że to, że może, żeby jednak gdzieś te tezy już inna, gdy ginie też te nici RNA wiązanie zbudować i relacji przede wszystkim to za chwilę o tym, porozmawiamy po informacjach Radia TOK FM i porozmawiamy też o tej rewolucji, której nie było ich, o jaką rewolucję tutaj chodzi, dlaczego ona właśnie się nie odbyła Justyna Sobczyk jest dzisiaj ze mną w studiu szefowa teatru 21 oraz kuratorka centrum sztuki włączającej Downtown ceny za chwilę po informacjach Radia TOK FM wracamy do naszej rozmowy kultura osobista kultura osobista Patrycja Wanat dobry wieczór raz jeszcze w studiu ze mną wciąż Justyna Sobczyk kuratorka centrum sztuki włączającej Dantona i szefowa teatru 21 i do centrum sztuki włączającej Danuta jeszcze za chwilę Annę wrócimy do tego w w 1 w jaki sposób ono Jeleń działa jak będzie działać jako i jak może działać i czy będzie działać, ale chciałam zapytać oto rewolucję rewolucję, której nie było to jest cenne ważne drugi człon tytułu ostatniego spektaklu, który miał 7 grudnia ostatniego i pierwszego meczu ostatniego w tym sensie, że jest to najnowszy, ale również pierwszego w ramach właśnie centrum sztuki włączającej Lenda fontanny na początku grudnia premiera o to, jaką jakoś tę rewolucję chodzi o ten spektakl jest cennym bezpośrednią reakcją na protesty osób niepełnosprawnych opiekunów w sejmie i 40 dniową okupację Sejmu, które się odbyła nie tak dawno kwiecień maj i jest on zwracał się z pytaniem o to by o obecności widoczność osób z niepełnosprawnościami no i właśnie czy ta rewolucja się odbyła się nie odbyła czym było to co się wydarzyło no bo na pewno to było bardzo mocnym wydarzenie bardzo ważne dla naszego teatru myślę, że dawno nie mieliśmy takiego impulsu, jeżeli chodzi o o wydarzenia z życia takiego społecznego Bóg, których nie mogliśmy pozostawić po prostu z boku i pomimo tego jak one z 1 sceny dziś bardzo baliśmy się też polityczności, jakby tego wydarzenia tak z drugiej strony my wszyscy twórcy byli przekonani, że MO, że to jest zadanie dla naszego teatru który, jakby od lat stara się bardzo uważnie obserwować życie społeczno-polityczne, jeżeli chodzi w ogóle o obecność osób z niepełnosprawnościami nowych cały czas to jest pytanie o to jak to nasze społeczeństwo po prostu sobie radzić pewnie to jest szersze w ogóle zagadnienie z mniejszościami w ogóle my, wybierając 1 mniejszość przez obecność po prostu naszych aktorów głównie z zespołem Downa i z autyzmem to opowiadamy o nich, ale ja myślę, że to to nie jest tylko opowieść taty w 1 grupie to znaczy, że kiedy w drugiej części naszego spektaklu 1 z naszych aktorek przedstawia osoby w swoje postulaty to odkryliśmy podczas warsztatów wyjrzałam i młodzież, z którą prowadzimy potem taką, jakbym on inną rozmowę po przedstawieniu zaznacza wiele i zaznacza wiele punktów, które są dla nich ważne w ciemno to są takie rzeczy mu, w które dalece wybiegają poza to jak często społeczeństwo w skrócie opisuje tę sytuację, czyli że tylko chodziło o kasy jak ja nazywam to był czubek góry lodowej Eleną, bo on pod spodem są po prostu jakieś takie postulaty, które mówią o prawie do godnego życia o poszanowaniu eliminuje go znaleźć związek, dlatego że dzwonek o obecność o możliwość decydowania o sobie Jan o możliwość wpływania na prawo, które inne, które tam firmę mówi osoba z niepełnosprawnościami w IT takie rzeczy n p . dla młodzieży wspólne, czyli np. prawo do własności osobistej prawo do prywatności tych bardzo ciekawe dla mnie np. po warsztatach z 17 latkami i że aktor aktorzy teatru 21 w dorosłe osoby, które mówią o tym, cały czas o to walczą i że właśnie młodzi ludzie w tym wieku też mówią, że też tego potrzebują prawdy zaufania prawo do miłości oczywiście aktorzy bardzo mocno podkreślają prawo do całowania przytulania się prawo do brania ślubów, a np. też zobaczyliśmy że, że w tym nagle on również plusy zaznaczały osoby inny przykład homoseksualnych, którym były w tym dla nas to jest to samo to samo pole, które walczymy i chcielibyśmy prawo do szczęśliwego życia wczoraj miałam kończą warsztaty takim pokazem w tym pokazem nawet bez tytułu tak naprawdę pracować z kupiona również to były też Sejm tak naprawdę w takich odbicie po po tym, proteście on swą refundacji 5 zmysłów do projektu w ramach projektu 5 zmysłów w Poznaniu prowadziłam warsztaty i ten nasz malutki pokaz kończył się tym, że 1, za który mówi naprawdę nie jesteśmy tacy straszni można z nami żyć tak naprawdę zależy nam na tym samym to znaczy chcemy być tak samo szczęśliwi jak wy dla mnie to jest po prostu jakaś Bazan im do wszystkich działań i im ich dlatego wydaje mniej się, że tak naprawdę jak ludzie dziś na jakimś głębszym poziomie zrozumiał, że on, że mamy prawo w ogóle do szczęścia wszyscy na to dużo rzeczy zaczynamy inaczej rozumieć nie, dlaczego niektóre osoby, a przez swoją niepełnosprawność i osoby te się nimi zajmują te mają być zamknięte w swoich przestrzeniach i czy to on kraj to miasto należy też do nich i oni są tak samo integralną częścią tego społeczeństwa jak my, ale oczywiście tutaj jest coraz to pytanie o produktywność, czyli bardzo lubimy obywateli, których są produktywni i zasuwają po prostu ERM w PRL i budują kapitał, ale takie społeczeństwo każdy jednak zbudowany, że w jesteśmy po w naszym różne rzeczy i ja po tylu latach pracy naprawdę jestem przekonana, że my jako społeczeństwo bardzo potrzebujemy innym van tej wzajemnej obecności inni, że tak naprawdę z 1 strony my, czyli ta większość wydajna produktywne, a szybka teren, który potrafi się, by zawalczyć tak naprawdę też, który ma duże pokłady kreatywności eremu i może naprawdę mnie wesprzeć osoby, a z drugiej strony osoby z niepełnosprawnością to co mają do zaproponowania czy też w ramach tego występu w Poznaniu 1 aktorka mówi ja tu widzę na widowni wiele osób z problemami i w licznych nagrań demo korzystniejsze albo większe no i okazało się, że wszyscy podnieśli cenę mówi naprawdę ja mam dużo czasu, bo nie pracuje ja bym mogła pomóc i ona w tym wie, że ich występ Brzydula i my w ramach tej rewolucji poznańskiej malutkiej my wytwarzamy takie małe odpowiedzi, czyli właśnie tam w 1 z aktorów mówi pomocowych na prostą trzeba wyjść z domu nie dać się tam zlustrować nie możecie być smutni wszystko jest możliwe albo druga aktorka Monica się przytulać w naszej ewolucji w Warszawie to jest o wiele już ostrzejsze komunikat, bo one bardzo przywołujemy, jakby tę sytuację protestu bardzo mocno z MUM pokazujemy wszystkich bohaterów to znaczy matki, które u nas są jakimiś w ogóle niesamowitymi kobietami damy to są jakieś takie postaci kobiet Femen kino trochę na przygarnięcie suplementy są kobiety, która nagle pewnego dnia opuszczają swój prywatny dom i biorą swoich synów z niepełnosprawnością jako swoich partnerów do wykonania tego specjalnego zadania właśnie one nie są one nie są Super bohaterkami herosami tylko one pochodzą z ludzi, więc ja w tym upatruje w bardzo duży potencjał w ogóle w nas jako ludziach i nie szukałbym też superbohaterów tylko, że nagle też pewnie oczywiście poziom frustracji i emocji wkurzenie na nazwijmy to jako naiwna czy mogę jeszcze ostrzej powiedzieć, ale inni tego, że w pewnym momencie w oku już z pewnej utraty wiary, że to można w jaki sposób systemowe rozwiązanie leży z wolności nadal bez ich bezsilności po prostu opuszczają swoje prywatne mieszkania i swój spokój i idą po prostu wchodzą do Sejmu i zaczynają protest mamy też element ten protest też pokazał drugiego bohatera, czyli społeczeństwo, które z 1 strony i to my też otrzymaliśmy w prezencie od protestujących, czyli archiwum protestu, który przysyłał dużo kartek ze słowami wsparcia, a z drugiej strony szczególnie w internecie po prostu zalało mu w LM z hejtem po prostu przestrzeń internetu i bardzo mocno uderzyło w ogóle w formę Bernd widoczność osób z niepełnosprawnością to znaczy bardzo wyszło nasze ego, które nie lubię jak coś nam po prostu zakłóca porządek i spokój my nie lubimy naczynie w nie potrafimy sobie poradzić z sytuacjami, kiedy i Ewy po prostu no co się wymyka spod kontroli, ale wymyka się z bezsilności i widzę, że to jest jakiś taki problem w ogóle mogą jednak taki głęboki sens takiego nie rozumienia właśnie czym jest coś takiego to nie jest akcja akcja wchodzimy do Sejmu po prostu rozstawiamy się i dni sytuacja na sali na również dla tych osób tylko, że jest to pewne akty bezsilności, który ma swoją siłę i o tym, też w naszej książce, który będzie miał swoją premierę w styczniu właśnie w Biennale, o ile się nie mylę 21 stycznia będzie piękna książka, która przywołuje nie tylko protest nasz, ale pokazuje również tę moc tej sytuacji, ale również protesty w wielkiej Brytanii Stanach Zjednoczonych, gdzie opinia publiczna bardzo często wręcz nie mogła nie dawała przyzwolenia na to, ponieważ tego oczekujemy od osób z niepełnosprawnością żony będą zgodnie przyjmowały to co my dla nich bez ich udziału wymyślamy, czyli wszystkie instytucje charytatywne imprezy charytatywne którymi my tak sobie myślę swoje ego norm jakości karmimy wychowujemy teatralna gama Andras przyjmijcie, zapominając bądź Tczew 9 Daniel, a tak jak my rozumiemy Tytan 321, a nie tylko sami, jakby cała ta nowy nurt, który w ogóle mówi o pracy z niepełnosprawnymi osobami mówi o tym w ogóle nie mówimy tutaj nie odwołuje się do medycyny w ogóle nie dochodzi, by nie mieści się usprawiedliwiać z tego, że macie zespół Downa nie musieć się usprawiedliwiać nie macie nóg czy nie widzicie po prostu taki jest i tak naprawdę skupiam się na społeczeństwie i na tym, jakie stwarza możliwości o tym wiemy nie architektonicznych, ale w ogóle możliwości obecności w moim życiu wszystkim osobom i okazuje się, że my jako większość po prostu praktykujemy od setek lat praktykę unikania opartą na lęku strachu z tym wymyśloną formułą pomagania wspierania Leon no i MF wydaje mi się, że to jest po prostu coś co teraz się zmienia to obszar w ogóle teatru sztuki w ogóle pokazuje i tym jest dziś też nasz spektakl, w którym doszło do współpracy aktorów z Biennale GN Maciej Pesta Beata Bandurska Martyna Peszko i ta współpraca jest widoczna na scenie, że doszło w ramach tego spotkania prac nad spektaklem do takiego porozumienia między aktorami, żeby na scenie zobaczymy w ogóle pomagania tylko mamy partnerów, którzy wspierają się w różny sposób i budują też język tego przedstawienia GM dając siebie wszystko czy na poziomie aktorskim, bo po prostu Maciej Pesta wymiata tam po performance per formuje on po prostu ten cały hejt społeczny czy też po prostu wielkim zaangażowaniem i 3 szalonymi pomysłami to aktorzy 21, kiedy najbliższy spektakl jeszcze w 2 g w styczniu 0809. 10 stycznia w teatrze Soho o godzinie dziewiętnastej zapraszamy bardzo gorąco jest na bardzo dziękuję ci zaraz za dzisiejszą odwiedziny w studiu Radia TOK FM Justyna Sobczyk szefowa teatru 21 kuratorka centrum sztuki włączającej Dan tam, gdzie być bardzo dziękuję w imieniu wszystkich twórców Jaktorów 21 i Biennale Warszawa w kulturach osobiste
Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: KULTURA OSOBISTA

Więcej podcastów tej audycji

POPULARNE

DOSTĘP PREMIUM

Z Dostępem Premium TOK FM odsłuchasz każdy podcast! Wybierz pakiet Aplikacja i WWW - słuchaj gdzie chcesz i kiedy chcesz!

Kup teraz

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA