REKLAMA

Czy taniec ma narodowość?

OFF Czarek
Data emisji:
2019-07-31 11:00
Audycja:
Prowadzący:
Czas trwania:
35:56 min.
Udostępnij:

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
Cezary łasiczka program Owczarek zapraszam państwa teraz do wysłuchania moje rozmowy z panem Jackiem Przybyłowicz wybitnym choreografem byłym tancerzem kibuc Contemporary Dance Company ta rozmowa odbyła się w czasie Międzynarodowego festiwalu tańca imienia Olgi Sawickiej w Lądku Zdroju kilka chyba już tygodni temu bardzo serdecznie zaprasza tutaj na festiwalu w Lądku Zdroju jest 9000 gości, ale także wiele interesujących produkcji pokazywanych w czasie tego wydarzenia i Rozwiń » przyglądając się w różnym produkcją tak trochę wybiegłem myślą w przeszłość w teraźniejszość przyszłość i zastanawiałem się czy choreografia jest taką przestrzenią, która w którymś momencie się zamknie czy innymi słowy nie będzie można już nic nowego wymyślić no bo rozumiem, że na razie 1 z ograniczeniem muzyka znaczy tak długo jak mamy nowe utwory muzyczne, do których można tworzyć choreografię wtedy w sensie to nieograniczone, ale są też wydaje się zamknięta liczba ruchów zamknięta liczba wygibasów zamknięta liczba nie wiem skoków skłonów i pozycji oczywiście ona wciąż jest jakaś duża, ale czy sądzi pan w tym momencie jest także ktoś swoje to już było to już widziałem to już nie jest nowe różnie się, że już nie oryginalne zasadą nr 1 Williama Forsythe ta fantastycznego amerykańskiego choreografa jest powiedzenie niema żadnych granic nie ma żadnych ograniczeń bądź zostały wypowiedziane, a wszystko w języku choreograficznym szukamy nowych natchnienie i nowych interpretacji tego co zostało w jaki sposób zrobione szukają własnych środków wykonawczych przykład, że ten sezon był dla mnie niezwykle ciężki pracowite ostatnia realizacja i podjąłem się, a która, w których premiera odbyła się tydzień temu po tym czasie tańca jest pewnego rodzaju grą zabawą choreograficzną zeznała, że najpier w ułoży spektakl, którego potem przygotuje warstwę dźwiękową muzyczną, która pewnego rodzaju uzupełnieniem akustyczną rytmicznym spektaklu widzieliśmy jak wygląda z tancerzami spektakl obłożono od początku do końca potem dzięki propozycji wolny Pasiński dyrektora polskiego teatru tańca spotkanie 2 fantastycznych młodych kompozytorów, którzy założyli pewną warstwę muzyczną właśnie ten spektakl oglądało się jak był pewnego rodzaju interpretacją kroków tanecznych pamiętam, że udźwiękowienie choreograf trwa około 2 tygodni bardzo żmudnym i trudnym procesem, ale mi ta praca sprawia ogromną przyjemność, ponieważ dało to absolutna wolną przestrzeń do działań choreograficznych w każdej chwili byłem niezależny mogłem pewne sekcji choreograficzne dołożyć do spektaklu również zredukować nie nie byłem uzależniony w żaden sposób partytury, która określała narzucał pewną formę muzyczną te wydają się, że pewnego rodzaju luksus, na który bardzo bardzo rzadko współcześni fotografowie mogą sobie pozwolić, ale choreografowie inspirują się także sobą nawzajem w pewnym sensie nawiązują do swoich poprzedników no i czy któryś momencie, gdyby ta inspiracja nie skończy się czy nie jest tak, że ktoś powie już niema żadnych ruchów i już nie mogę tego nasze powiedzieć po prostu wszystko było też bardzo bolesne doświadczenie, kiedy dochodzi do takiej konkluzji rzeczy już niemal do powiedzenia dziś tak zawsze zaczynam nową produkcję po pierwszych 2 tygodniach prób mam wrażenie, że wszystko było wszystko wygląda tak samo jak w poprzednich realizacjach jest oczywiście jakiś moment zmęczenia materiału materii twórczej, ale bardzo cenna jest umiejętne pozyskanie do współpracy tancerza tancerz, który staje się współtwórcą spektaklu, jeżeli im doświadczam tego luksusu, że mam tancerzy, którzy są dla mnie partnerami nie tylko pewnymi przekaźnika ami układu choreograficznego to jest pewnego rodzaju gwarancją wspięcia się na wyższy poziom produkcji tak, bo przekaz właśnie 45 dla polskiego teatru tańca tu naprawdę zabawa po prostu przedstawiam klocki bawiłem się każdego dnia przychodziły mamy już pełną strukturę złożoną 1 stronę tam także przez 3 tygodnie non stop poprawiała te drobiazgi bardzo efektywny sposób poprawiło jakoś finalną dziełami po prostu luksus pracy i ten czas, który w, którego zawsze brakuje w trakcie prób, ponieważ tak zazwyczaj jest, że jest określony termin premiery i trzeba po prostu oddać dzieło przed zakończeniem procesu choreograficznego, a czy możliwe zrobienie fotografii bez muzyki całkowicie jakieś takiej nie wiem 3040 minutowej tak oczywiście oczywiście jest to możliwe ja zawsze powtarzam, że balet nie jest utworem muzycznym ballad jest utworem choreograficznym, jeżeli ktoś, mówi że wystawia właśnie Balat Piotra Czajkowskiego zawsze z tą opinią walczy i zawsze chciał to prostować tego typu o wypowiedzi ballad jest utworem choreograficznym, którego muzyka wykorzystujemy Piotra Czajkowskiego bądź dowolnego innego kompozytora możemy też ustawić choreografię bez żadnej muzyki coś bardzo popularne w dzisiejszym świecie może być przy szumie fal drze w albo po prostu totalnym Skupień jak wtedy tancerze pamiętają czegoś odbijają kiedyś taki spektakl w Warszawie kultowy rozrasta Roza przywiezione z Brukseli i cała sekwencja samego początku rozgrywa się pomiędzy 4 tancerkami, które słuchają własnych oddechów, czyli skośną oddechu to jest pewnego rodzaju rytm i Polski, do którego tancerki przyzwyczaiło się w związku z tym jest to pewnego rodzaju granie partnerów poza tym regulator czysto na ruch ruch jest pewnego razu wyznacznikiem, który sprawia, że pewne sekwencji zaczynają albo kończą czy utwory holograficzne mają pewno bym daty przydatności do spożycia, kiedy patrzymy na nie choreografia Maćko Banasia na wciąż piękne, ale jednakowoż czujemy, że to jest trochę inna estetyka, że to już troszeczkę użył takiego terminu trąci myszką w bilansie jest tym twórcą, którego spektakle są absolutnie ponadczasowe niezależnie od tego kiedy zostały stworzone miał przyjąć 2 × realizować swoje choreografie wieczorze trzyczęściowe, które były również spektakle branż mają przybliżyć temat trudny m. in. musi mówić, że jest to niezwykłe wyzwanie, tym bardziej że jest badam się twórcą gatunku Neo klasyki i odwoływania się do innych estetykach, bo innych prądów i zawsze bardzo silnym kontrastu wobec tego co drugi mistrzami wszystkich wpisów można powiedzieć także nie ma czegoś takiego jak ponadczasowe wydają się, że te dzieła, które uznajemy się za współczesne, które za 20 lat 30 lat nie będą współczesne, bo ta współczesność przeniesie się dodał, że już tak dobrze razem z nami do przodu, że one jakąś mają szansę stać się utworami klasy decydującymi bądź klasykami gatunku na dotyk po prostu nie są władne słowa na to, że się zestarzały może się dla bardzo sensowny sposób stażysta jest też niezwykle ważne, żeby choreografia tą szlachetną patyną pokrywała się też te spektakle powstałe wiele wiele wiele lat temu, który ma jakąś formę one tylko po pewnym czasie zyskują na swojej jakości co znaczy się pokrywają patyną np. z punktu widzenia publiczności, że już nie poruszają nie są pewnego rodzaju znakiem czasów, które zostały stworzone wydaje się, że cały czas szukam czegoś nowego jest nowym przyczyn jest sens podążać dokładnie za tym co wydaje nam się dzisiaj nowe nowe nie znaczy, że jest lepsza od tego co było to jest pewnego rodzaju pułapka, którą wpada wielu twórców ja mam takie wrażenie że, że to co zrobiłem kiedyś wydają się, że już w jaki sposób pokryte patyną niż do końca prawdą, ale pewna uniwersalność np. technik, które się używa np. techniczne pasa jest rzeczywiście ponadczasową dlatego też spektakl powstał 150200 lat temu już znane są nawet pokryte patyną są pielęgnowane przenoszone z pokolenia pokoleniom do tych wielkich twórcach wielkich tytułach, które gdzieś w jaki sposób funkcjonują cały czas na rynku teatrów operowych to jest pewnego rodzaju dziedzictwo, które zawsze będzie wieczne żywe niewinnie nie do końca jestem przekonany, ale przyjmuje to z pokorą co pan mówi państwa i moim gościem jest pan Jacek Przybyłowicz światowej sławy choreograf tancerz były tancerz m. in. kibuc Contemporary des Company wczoraj, a teraz druga część mojej rozmowy z panem Jackiem przybyło piciem wybitnym choreografem byłym tancerzem kibuc Contemporary Dance Company rozmawialiśmy przy okazji Międzynarodowego festiwalu tańca imienia Olgi Sawickiej w Lądku Zdroju byłem zaskoczony to bez dobre słowo, gdyż w czasie 1 z wieczorów w czasie 2001. Międzynarodowego festiwalu tańca imienia Olgi Sawickiej w Lądku Zdroju udało się zobaczyć zespół z Albanii to bardzo myślę egzotyczna idea nie nie co dzień właściwie nawet nie co nie wie co myślę widzimy zespół pani w Polsce rzeczywiście tam też to była pierwsza okazja zobaczenia tam albańskiego zespół na żywo jest światowej klasy choreograf albańskiego pochodzenia nazywający się o imprezie szukasz i ono realizuje swoje spektakle na całym świecie, ale można powierzyć europejskim nie albańskiej choreografem, ponieważ wszystkiego prace powstałe na przestrzeni ostatnich 30 lat pojawiło się we Francji ma tam zespół związku z tym dla mnie pierwsze spojrzenie na albański teatr tańca było ciekawym doświadczeniem ciekawe, ponieważ znam historię tego kraju absolutnie odizolowanego od reszty świata, w jakich kierunkach podążała sztuka tańca w tym kraju możemy tylko domyślać na bazie pewnych wytycznych historyczne rzeczywiście miał przyjemność 3 lata temu z spotkać w Pekinie gierki werwa jego dyrektora albańskiego teatru tańca i dyrektora jedynego festiwalu tańca, który odbywa się cyklicznie w Albanii wielkiej również szefem wydziału tańca na Uniwersytecie w Iranie czy człowiek instytucja człowiek od zawsze związany z krajem funkcjonujący w Albanii, czyli najbardziej przygotowany do przekazania pewnej go stanu wiedzy nam słuchaczom na temat tego co dzieje się w albańskim tańcu myślę że, że żałuje, że ten spektakl powstał tak późno, że nie mogliśmy zobaczyć 1015 lat temu wtedy, kiedy Albania dopiero otwierała się na na świat wydaje się, że wtedy był zobaczyliśmy zupełnie inną opowieść mnie porusza spektaklu poruszyły mnie pewne porównania związane z historią nawiązania do historii o tym jak ważna jest tradycja w tej kulturze nie tylko tanecznej, ale również historyczne warstwy historycznej historia pewnej chusteczki stała się pewnego rodzaju pretekstem do podjęcia historycznej batalii hologram na temat choreografii i tego czym kim są Albańczycy dzisiaj jak bardzo ta przeszłość komunistyczna reżimy Evra chodzi wpłyną na kształtowanie się współczesnego społeczeństwa jak ta chusteczka, której symbolem pożegnania śmierci wesela pewnym atrybutem każdego człowieka towarzyszy w życiu każdego Albańczyka to było 4 bardzo ciekawe i przejmujące opowieści różnych tancerzy, który którzy w jaki sposób odwoływali się do swoich emocji związanych z historią własną historią historią własnego kraju dlatego bardzo poruszające było dla mnie pierwsza powieść, której tancerz chodził nastaną powiedział, że znalazł się w pewnej sytuacji w obozie pracy został zesłany jego ojciec z nimi cała rodzina i w tym obozie pracy umarł jego brat, jako że dzieci bardzo często umierał w obozach pracy na pożegnanie brat przekazał mu swoją chusteczkę to jest opowie się prawdziwa pytam realizatorów część się tak jest wydarzyło i taka prawda na temat Albanii w związku z tym te emocje wynikające z pewnego historycznego procesu powstawania tego spektaklu dotarły do nas siedzących po drugiej stronie kurtyny bardzo bezpośredni sposób to było piękne wracając do do naszej wcześniejszej rozmowy o tym, przydatności do spożycia czy jakiś trwałości zostawia się czy umieszczanie czy taka silna inspiracja prawdziwymi wydarzeniami historycznymi społecznymi osadzonymi w bardzo konkretnym momencie historycznym nie jest przypadkiem dla dzieła szkodliwa sensie, że jeżeli to jest coś co jest oparte na bardzo konkretnej rzeczy to za 5101520 lat być może staje się już zupełnie niezrozumiały, dlatego że nie odwołuje się do pewnych uniwersalnych wartości uniwersalnych, niemniej estetycznych przestrzeni tylko do konkretnych wydarzeń na świat historycznych oczywiście czasem rzeczy ktoś nas bardzo zaskakuje ja nigdy nie poszukuje się jak wydarzeniami politycznymi jestem natomiast świadomym chyba odbiorcą tych wszystkich bodźców, które docierają do nas jestem jestem członkiem pewnej społeczności, w której żyję jak każdy z nas wydaje się, że pewne sytuacje wpływają na nas jako na twórców natomiast ja przynajmniej szukam tych bezpośrednich niż takiego paktu, jaki społeczno-politycznego co jest wykorzystane wykorzystywane przez wielu choreografów można, by przytaczać dziesiątki takich przykładów dla mnie nie jest to jednak pewnym takim bodźcem choreograficzną zawsze szukam jakiegoś innego punktu odniesienia, który jest początkiem powstania pewnej scenicznych zdarzeń ta inspiracja relacji międzyludzkich 2 kobiet 2 mężczyzn kobiety mężczyzny dziecka kobiety to jest dla mnie wystarczający materiał do inspiracji, których starczy mi na całe życie powiedziałem, że to był spektakl albańskiego zespołu cygańskiego teatru tańca, ale zostawia się czytanie ma narodowość z 1 strony czym miałby być Polski albo albańskiego francuskiej czy mówimy o twórcach, którzy większość czasu spędzili w tym państwie i właściwie inspirowali się tym co się dzieje w środku czy, jeżeli np. twórca hiszpańskiej albo niemiecki albo brytyjski wyjeżdża tańczy w kilku zespołach potem pracuje w różnych teatrach na świecie to czy wciąż mówimy o nim jako właśnie o twórcy związanym z tym z tym państwem jak rozumieć narodowość choreografii w tańcu temat ten jest bardzo inspirujący właściwie korzenie jest ogromną przyjemnością bierze aspektach, które jest inspirowany właśnie kulturą albańską, ale mam wrażenie, że ten eklektyzm różnych sposobów łączenia reakcji nie było tylko właśnie albański choreograf gier i telewizji on łączy różne formy teatralnej te są już bardzo uniwersalne to był teatr tańca, który był szczególny, ponieważ był w wykonaniu albańskich artystów natomiast pewne sposoby łączenia ten wykorzystywania przestrzeni one są one były już uniwersalne rozpoznawalne w innych spektaklach wydaje się, że przecież Company inspiracje inspirację czasem związane są pewną warstwą kulturową narodową narodowościową na pewno takim 1 z najciekawszych środowisk liste flamandzki teatr flamandzki tanie współczesne Belgia pogrążona w kryzysie politycznym podzielono na Flandrię i Walonii i pewnego rodzaju polem eksperymentów politycznych, które dotykają bezpośredni sposób również tańca widziałem pamiętam spektakl Jana Fabre, który absolutnie jest łamane ten ta flamandzka w jego spektaklach jest bardzo silny sposób odczytywana to znaczy, że jest rzecz, że to widać, że dysk Amandy albo Polakiem albo nie Niemcem myślę, że chodzi o pewnego rodzaju sposób sprzedawania swoich wizji świata jest bardzo politycznie zaangażowane przypominam sobie spektakl solowe, w którym został zaprezentowany parę lat temu na festiwalu Malta w Poznaniu, a on właściwie kwestionowała sens istnienia państwa belgijskiego w związku z tym on czuł się Amandę kwestionował sens pewnego wspólnego bytu, jakim jest państwo powiedział, że jest są Flamandowie są walą nowy wydają się, że to pewnego rodzaju polityczna deklaracja, która była również pewnego rodzaju potwierdzeniem idiomu tego tego tej edycji festiwalu sztuka flamandzka ślub, która ma swoje inne źródła, która dziś bardziej przynależy do kultury holenderskiej, ale nie jest tożsama z kulturą holenderską może zbieżności językowe są oczywiste także bazowanie na pewnych etnicznych kulturowych narodowościowych tożsamości i pewnego rodzaju również warto ważną cechą w procesie kształtowania się niektórych choreografów, a czy n p . gdyby zobaczył pan 5 różnych choreografii kilka fragmentów to czy byłby pan w stanie wojny prawidłowo odgadnąć albo, chociaż może nie narodowość choreografa, chociaż jakiś krąg kulturowy czy to da się zobaczyć w tańcu, że to jest bardziej rosyjskiej to jest bardziej amerykańskie to jest bardziej izraelskie wystarczy wystarczy warstwa albo 3 ruch aż 5 szafka z 1 wielkim choreografem albo innym myślę, że każdy poszukuje własnego rozpoznawalnego języka duchowego, a dopiero mając ten to on własną markę można mówić o pewnej własnej estetyce, którą buduje się w związku z cienia i ja jestem w stanie po 2 ruchach Hana Halina po dziś tak to jest pochodna hali to jest jego kolega Rambert albo inne współtowarzysze ścigali ten język izraelski jest tak eklektyczne, a z 1 strony tak bardzo zamknięty w pewnych przestrzeniach estetyki ja natychmiast jestem stanie było, że jest to pewnego rodzaju wariacja na temat, którego choreografów izraelskich, nawet jeżeli tańczy ona jest przez 5 albo 6 tancerzy jest absolutnie widoczne czy nie chodzi o to, żeby jako choreograf zrobić pewną sekwencję ruchów dla zespołu czy tancerza także nowa estetyczna ale, żeby to było odpowiedzią na taki sposób, żeby każdy czuł, że to jest pewien inny język niż pozostałe na pewno natomiast wydać od pewnych, jakby korzeń holograficzne jesteśmy w stanie oderwać nawet bardzo chciał zmienić swój język udawać, że przez wiele lat tańczyłem Izrael to pewnie nie udał się tego zrobić myślę, że budujemy w sposób może świadomy swoją tożsamość poszukują pewnych naturalnych środków wyrazu, które są charakterystyczne dla dlatego co co co w naszej duszy holograficzne tkwi, ale generalnie zmuszanie się do zmiany jakiegoś trybu konstrukcji fraz skoro choreograficznych języka stylu rock zawsze jest niezwykle trudne, niemniej widzę wirów fenomenalnych wybitnych choreografów, którzy taką ewolucję przechodzą myślę, że każdy dochodzi takiego punktu zwrotnego, w którym zauważa, że nie ma sensu dalej tym tropem, że trzeba poszukać czegoś innego co pozwoli na przedłużenie tego bycia na na hologram licznym Olimpie i to jest właśnie niezwykle ciekawa oglądanie pewnego zwrotu w historycznym znaczeniu mówią największy choreografa o tym jak np. William Forsythe wychodzące z baletu bułgarskiego amerykański twórca przychody Europy dla Amerykanów jest uważany jako amerykański amerykański Europejski twórca jak on ze swoim bagażem doświadczeń co 10 lat co dekadę praktycznie zmienia formę swojego języka języka ruchu języka tańca przez chwilę bazował będąc dyrektorem Forsythe bale i forsa Francuz bale właśnie bazował na technice napastuje zupełnie odkryć zupełnie odszedł buta przez 15 lat zespół po poszukiwań choreograficznych w tej chwili on jest 1 z niewielu choreografów, którzy absolutnie wrócił do do podsta w, czyli jego podstawą była też kanapa w tej chwili największy po klasycznych spektakle przygotowane w technice na Pace, czyli praktycznie coraz bardziej zbliża się do początków jak genezy, z której się wywodził wrócimy do naszej rozmowy po informacjach Radia TOK FM państwa i moim gościem jest choreograf pan Jacek Przybyłowicz wczoraj czas na trzecią ostatnią część rozmowy z panem Jackiem przybyło biciem wybitnym choreografem ta rozmowa odbyła się przy okazji Międzynarodowego festiwalu tańca imienia Olgi Sawickiej w Lądku Zdroju rozmawiamy przy okazji 2001 . Międzynarodowego festiwalu tańca imienia Olgi Sawickiej w Lądku Zdroju jedno przedstawień to widowisko młody duch tańca oglądając to przedstawienie zastanawiałem się jak wygląda ścieżka kariery młodych ludzi to były takie moje przemyślenia dotyczące korzyści czysto teoretycznego nie ma dostępu do do wiedzy tajemnej jak wygląda ścieżka młodego karier młodego człowieka, jaki stan polskiego szkolnictwa, jakie są szanse no właśnie pokazania czegokolwiek jak chociażby na festiwalu w Lądku Zdroju, jakie są szanse pracy poza polską będąc nieletnim i w końcu jak szkoły tańca porównują się czy da się porównać np. jedności polskich tancerzy młodych tancerzy z umiejętnościami i ich niemieckich chińskich japońskich czy amerykańskich kolegów koleżanka koleżanek pod to bardzo ciekawy projekt projektu edukacyjny projekt, którego dobrym duchem założycieli Zdzisław Dudek tancerz przez wiele lat pracujący w najlepszych niemieckich zespołach baletowych baletu piłkarskiego baletu berlińskiego Wiesław od paru lat mieszka wraz ze swoją żoną szokowa Nakamura afa Tokio ona jest też gwiazdą światowego formatu i myślę, że zorganizowali pewnego rodzaju inicjatywy, które przełomowa w historii myślenia polskiej edukacji tańca projektu cyklicznie odbywających się co roku w Polsce i Japonii po raz trzeci chyba przyjadą na jesieni wykonawcy jak państwo młodzi tancerze właśnie wykształcenie zupełnie innej przestrzeni w innych warunkach w innych w innym trybie szkolnictwa i to połączenie polskich młodych tancerzy absolwentów bądź uczniów szkół Ogólnokształcących szkół baletowych japońskich dzieci kształconych zupełnie innym systemie systemie szkoła, opierając się na szkolnictwie artystycznym, ale prywatnym jest pewnego rodzaju szokiem poznawczym ponieważ, jakby taniec łączy różne estetyki i myślę, że ta bardzo zgrabne mozaika, która poszła pewnego razu nie pro projektu jest niezwykle cennym doświadczeniem my widzieliśmy 2 dni temu tutaj spektakl, który jest z pewnego rodzaju kompilacją małych formach etiud, w których dzieci prezentująca swój kunszt mówią dzieci oczywiście ma pan myśli kilku nastolatków 1415 latków nie są takie sześciolatki tylko nastolatki raczej to Sojusz młodzi adepci sztuki tańca parafia po, która przyjechała chyba oczarowała publiczność to jest czternastolatek szesnastolatek oni wykonywali fragmenty spektaklu Płomień Paryża to jest Paddy de, które tańczą tancerze gwiazdy opery paryskiej w tych największych inny aspekt zespołów to jest taki szlagier, pojawiając się na wszystkich galach baletowych tu nagle okazuje się, że nie dwudziesto pięciolatek w sile najlepszym okresie swojego rozwoju rozwoju wstanie zatańczyć z takim upomnienie pomimo Paryża, ale czternastoletni chłopiec wydaje się, że pewien mit funkcjonowania pewnych systemów systemów szkolnictwa tego Europejskiego w ogóle w konfrontacji z tymi talentami azjatyckimi na zupełnie doznaje pewnego szoku poznawczego co można zmienić w tym cyklu naszej edukacji czy jest sens zmieniać się, że wydaje, że trzeba szukać innych inspiracji troszeczkę, ale właśnie temu służy ten projekt artystyczne młody duch tańca i my też poznajemy inne metody kształcenia tancerzy oni są fenomenalni może sekt selekcja tych tancerzy, którzy zostają w Japonii wyłowienie do takiego projektu jest inna niż u nas bazujemy tylko na 5 szkołach państwowych szkołach baletowych natomiast tamten rynek jest o wiele większy w związku, z czym jest z czego wybierać co to co n p . taki wczesny debiut sprawia, że w dziesiątkę to ciało czy rozwój czy to oznacza, że teraz na emeryturę taki czternastolatek odejdzie nie mając lat 35, a 25 właśnie zastanawia się coś wykonawcy w wieku 35 lat robią albo na jakim etapie swojej kariery decydują się o jej zakończeniu chłopak, który ma 14 lat wykonuje partie dorosłego tancerza solisty albo gwiazdy za 10 lat może być mega gwiazdą, ale przyzwyczaiła nas do tego pewna tradycja bardzo wczesnego rozpoczynania edukacji tanecznej dzieci ma często 56 lat już tańczą na palcach w repertuarze akademickim to zupełnie inne podejście jak w zupełnej podejść do materii może niezwykle bolesna niezwykle niezwykle trudne, ponieważ to jest pewnego rodzaju Kierat, w której dzieci są już 0607 . swojego życia wprowadzane czy to zdaje egzamin chyba tak, ale nie wiem czy nie jest okupiona skład na dużym kosztem właśnie, za jaką cenę to pytanie myślę, że taniec może być atrakcyjny, jeżeli traktujemy tak bardzo niewinnie jako takie ruchy, które stwarzają nam bólu cierpienia do muzyki, a pewnie przestaje być atrakcyjne, jeżeli właśnie mały 57 lat nagle zaczynamy wykonywać różne ćwiczenia, które niosą zaczęły bolesne jako usprawiedliwienie tej tego procederu wykorzystywania młodych tancerzy na nastanie po, że ci młodzi tancerze zarówno w Polsce jak japońscy oni absolutnie kochają to co robią to jest ta idealna sytuacja, kiedy pracuje się kochają to co się robi to wtedy jest przygoda życia, a nie pewnego rodzaju smutne obowiązek ja wszystkich państwa, którzy będą mieli możliwość obejrzenia spektaklu młodego ducha tańca na jesieni w Operze narodowej w Warszawie w Operze wrocławskiej paru jeszcze innych miejscach w Polsce serdecznie zapraszam chociażby za spokoju własną ciekawość tego jakich kierunkach podążał młody tani w Polsce w lipcu spektakl ody do tańca będzie prezentowany w KIO to takie, iż w Osace muszę państwu powiedzieć, że z niezwykłą cierpliwością podchodzę do projektu mając na uwadze to, że pewnego rodzaju łączenie taki innych kultur skrajnych wydają się jak Europejska japońska może być pewnego rodzaju bakcylem pewną zupełnie nową przestrzenią, która już na poziomie baletu dziecięcego młodzieżowego możemy odkrywać to zderzenie kultur jest właśnie bardzo ciekawe, ponieważ dzieci zdecydowanie lepiej się integrują dorośli ludzie i myślę, że taki proces poznawczy łączenia 2 różnych kultur jest niezwykle fantastyczne taniec łączy ten ten projekt, jakby jest najlepszym tego przykładem nie znam wielu przyjaźni polsko japońskich wśród tych dzieci rzeczywiście nawiązują się przyjaźnie artystyczne, które możliwe, żeby otwarte trwać czy da się jakoś tak porównać no właśnie ten młody kwiat tańca z różnych państw i stwierdzić czy zobaczyć różnice w systemie myślenia w systemie szkolenia dzieci młodzieży przygotowano 1 krótki fragment choreograficzny, który w czasie programu młody duch tańca 1 z tancerek Japonka piętnastoletnia dziewczyna, którą w zeszłym roku po raz pierwszy udział w trakcie prób dlatego projekt w czasie wielkim w Łodzi i muszę powiedzieć ona niezwykłym skupieniem, jakby takim komputerową pamięć o taką niezwykłą atencją podchodzi do każdego detalu drobiazgu który, który realizowaliśmy formie korekty wstać, by w sali prób baletowych to co zwrócimy uwagę to jest pewnego rodzaju dojrzałość przynależące do dorosłej osoby, która świadomy sposób pracuje podnosi swoje kwalifikacje, dążąc do tego, że stać jak najlepszą razem z nią tańczyła trójka polskich troszeczkę starszych kolegów z różnych szkół baletowych i wydają się, że ta po to, połączenie tej tego japońskiego skupienia i sposobu obserwowania pracy tej dziewczynki wcale nie była lepsza od naszych nasi tancerze może być nawet najsłabszym ogniwem była po prostu najmłodsza było czymś niezwykłym oni podglądali inny sposób pracy w jaki sposób pracuje ktoś przyjechał bardzo młodym wieku do Polski, aby stać częścią istotnego projektu artystycznego także to nie tylko na poziomie jak pewnego pewnej pewnej obecności nastania również z porównania pewnych systemów pracy jest niezwykle ważnym i mam nadzieję własnym doświadczeniem czy to oznacza, że w Polskiej myśli edukacyjnej, jeżeli chodzi o taniec brakuje tak powinien pewnej metodologii ja myślę, że szkolnictwo Europejski stoi na pewnym bardzo trudnym momencie, ponieważ widzimy że, że tancerze, przyznając zupełnie innych rynków pracy prace są lepiej kształceni albo w inny sposób kształceni dochodzą inne niekonwencjonalny sposób również do pewnych fenomenalnych efektów artystycznych widać na wszystkich audycjach te są organizowane praktycznie do teatru również w Polsce 95 % tancerzy, którzy przyjeżdżają są tancerze z zagranicy ja nie mam chyba 1 prostej takiej korekty dotyczącej systemu szkolnictwa wydają się, że w wielu krajach nastąpiło otwarcie również na studentów na uczniów z innych krajów innych kultur, którzy zasilają europejskie uczelnie to jest może pewnego rodzaju również słowem kluczem w Polskim systemie edukacji wiem, że Ogólnokształcąca szkoła baletowa w Bytomiu próbuje uruchomić właśnie taki cykl edukacji, zapraszając tancerzy z zagranicy coś bardzo już rozpowszechniony w innych krajach nawet naszego byłego wschodniego bloku węgierska narodowa Akademia baletowa ma taki cykl przyjeżdżają do niej fantastyczny młodzi ludzie faktycznie już gotowi do pracy w zespołach, ale zbyt młodzi, żeby znaleźć się w tych zespołach 1514 latkowie, którzy w ciągu 34 lat doskonalą swój kunszt artystyczny pod okiem europejskich nauczycieli są praktycznie gotowymi, a absolwentami gotowymi do zasilenia najlepszych zespołów europejskich to co jest problemem w naszej edukacji to jest pewnego rodzaju łącznik pomiędzy szkołą, która czy uczelnia, która wypuszcza swojego absolwenta, a tym poziomem profesjonalizmu w oczekiwanym przez pracownię pracodawców, którzy szukają tancerza, który nie tylko jest wyposażone w nie są niezwykle silną technikę, ale również pewne doświadczenia 2 lata, które można byłoby rozpocząć po skończeniu szkoły spędzi w zespole budził obawy są bagażem, który tancerz powinien nieść przez całe swoje dorosłe życie tego właśnie łącznika między profesjonalnym zespołem, do którego wszyscy zdążą, żeby trafić, a szkołą tego nie ma i właśnie taką dziurą na tym rynku jest chyba projekt mody tańca to była rozmowa z panem Jackiem Przybyłowicz ciem choreografem i byłym tancerzem kibuc Contemporary te z Kompanii informacji Radia TOK FM już za kilka minut o godzinie dwunastej po informacjach popołudnie Radia TOK FM dzisiejszy program przygotował Paweł Ziętara Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: OFF CZAREK

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Z Dostępem Premium TOK FM odsłuchasz każdy podcast - bez reklam. Słuchaj wygodniej w naszej aplikacji mobilnej z pakietem "Aplikacja i WWW"

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA