REKLAMA

Psychokinoterapia - o terapeutycznej mocy kina

Wieczór Radia TOK FM
Data emisji:
2019-12-06 23:00
Prowadzący:
Czas trwania:
45:36 min.
Udostępnij:

Jak wykorzystywać filmy w praktyce terapeutycznej? Jak nawiązywać kontakt z dzieckiem przez kino? O tym wszystkim opowiada Sylwia Wojtysiak, dyrektorka Wielkopolskiej Szkoły Psychoterapii Integratywnej

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
piątkowy magazyn dobrostan przy mikrofonie Hanna Zielińska jesteśmy dzisiaj w Poznaniu wciąż rozmawiamy o festiwalu, ale kino wyjątkowym festiwalu dla dzieci i dla młodzieży festiwalu, który ma bardzo precyzyjnie szczegółowo pieczołowicie dobraną ofertę dla dzieci w różnych kategoriach wiekowych rzadko kiedy zdarza się, że szczególnie nastolatki są tak dopieszczone, a do tego osobno mają swoją ofertę dwunastolatki czternastolatki szesnastolatki 18 latki te osoby, które Rozwiń » gdzieś po macoszemu traktowane przez popkultura popkultura hołubi albo dzieci albo bardzo małe dzieci albo dorosłych festiwal, ale kino w Poznaniu dba o wszystkich odbiorców również tych młodych odbiorców, a dzisiaj będziemy rozmawiać o szczególnym rodzaju dbania o widza takim dbaniu o widza, który ma na uwadze jego rozwój psychiczny naszym gościem jest dzisiaj Sylwia Wojtysiak dobry wieczór wieczór psychoterapeutka założycielka poznańskiego ośrodka psychoterapii Integra pewnej pedagożka SOD socjoterapeuta prezeska polskiego Towarzystwa psychoterapii Integra pewne współautorka książki film w terapii i rozwoju i to nas już odprowadza pot temat, którym dzisiaj będziemy rozmawiać, a mianowicie będziemy rozmawiać o psychiki terapii pani Sylwia Wojtysiak praktykuje przychodzi na terapię będzie więcej opowiadać o tym na czym polega ale zanim o tym, opowiemy chciałem zapytać o psychoterapię te graty mną założyła pani ośrodek psychoterapii integralnej w Poznaniu kieruje pani polskim towarzystwem psychoterapię te graty Ney no to posłuchajmy co to jest za nurt co jest za moralność, czego nowego możemy dowiedzieć się my wszyscy zwykli ludzie, którzy wiedzą, że tych model ilości terapeutycznych około 200 trochę czasami budzimy będziemy jak węgle Nord integracyjny czyli jaki nurt interaktywny często do tej pory był utożsamiany z takim podejściem, że robimy wszystkiego po trochu niczym nie specjalizujemy, a w niczym jesteśmy ekspertami, bo nie jesteśmy w stanie pojąć jak całej wiedzy na temat wszystkich nurtów i posiąść umiejętności technik i to był tak to było takie myślenie raczej eklektyzm je, czyli o czerpaniu z różnych nurtów takich podstawowych psychoterapia psychoanaliza poznawczo behawioralny podejście podejście humanistyczne doświadczeniom kiedyś komunistyczną egzystencjalne starej starej nazwy podejściu czy podejście systemowe Eriksson wąskie prace na zasobach, aczkolwiek samo podejście psychoterapię negatywnej to jest coś więcej niż eklektyzm powiedziałabym, że to jest pewien sposób widzenia w ogóle świata nie tylko psychoterapia, ale pewien światopogląd psychoterapeutów, którzy ten nurt wybierają to są ludzie, którym nie wystarcza pewien wycinek rzeczywistości jak w szkole, bo wprowadza również szkoły psychoterapii Integra pewnej w Poznaniu Wielkopolska szkoła psychoterapię negatywnej jak szkoleń studentów czy osoby, które pracują w zawodach pomocowych to często widzę nawet zamierza kiedyś pisać doktorat na ten na ten temat czekamy, dlaczego psychoterapeuci wybierają dany nurt psychoterapii i moich obserwacji właśnie obserwuje pracę psychoterapeutów interaktywnych to są osoby które, jakby to jest ba bazowa, jakby umiejętność i warunek muszą być bardzo otwarty umysł, czyli muszą widzieć rzeczywistość wielu punktów widzenia naraz w tym właśnie zawiera też wiele nurtów psychoterapii, ale to musi być bardzo to musi być bardzo trudne dla terapeuty z 1 strony jest to bardzo trudne dla terapeuty z drugiej strony się terapeuta sama taką otwartość umiejętność czerpania ze wszystkiego co spotyka ze wszystkiego co w rzeczywistości dostępne to tak naprawdę ta praca myślenie samo płynie, bo tylko umiemy czytać po prostu to co nas spotyka z tego korzystać niekoniecznie skupiają się tylko na pewnym na pewnym wycinku podobno przykładach jak w jaki sposób łączymy, bo są różne sposoby łączenia psychoterapii psychoterapia negatywnej różnych nurtów i psychoterapeuta psychoterapeutę jest nierówne to jak wiemy różnimy się osobowościami bez względu na nurt sami sobie różnie, ale różnimy się również w ramach danego podejścia nie ma 2 takich samych psychoterapeutów interaktywnych, a z punktu widzenia pacjenta lub klienta, jakiego terminu pani lubi używać różnie zazwyczaj używa pacjenta, ponieważ nie jest akurat bliższe podejście psychoanalityczne w rozumieniu koncepcji pacjenta, aczkolwiek jest to też pewien rodzaj usługi, więc widzę, że jest to też klient, który zna na pewnych sprawach usługobiorcy i ma nie tylko taki status osoby chorej osoby świadomej pewnymi zasobami IT zasoby wykorzystuje, więc jesteśmy w pewnej relacji równej to jest w ogóle kwestia rozważenia tego czy relacja między pacjentem, a właśnie terapeutą jest hierarchiczna skośna, czyli że terapeuta jest wyżej pacjent jest niżej to jest taki model medyczne, które funkcjonuje zresztą w naszej służbie zdrowia niechlubnie, ponieważ no to nie przynosi takich efektów leczenia, jakie moglibyśmy uzyskać, kiedy traktowaliśmy pacjenta właśnie bardziej klienta, czyli bardziej podmiotowo biorąc pod uwagę, że to klient ma wpływ na to w jaki sposób Shella czy, że to on ma wpływ na swoje zdrowienie to on ma wpływ na swoje wybory i to do niego ostatecznie należy odpowiedzialność za swoje życie no i tutaj jest ten problem z punktu widzenia pacjenta i klienta do nas należy również odpowiedzialność wyboru konkretnego nurtu terapeutycznego z punktu widzenia pacjenta, jakiego rodzaju klienta również pani zdaniem są korzyści czy elementy sprzyjające dla kogo w szczególności jest terapia w nurcie integracji w bo powiedziałyśmy niecek wygląda z punktu widzenia pracy w tym nurcie jeśli się terapeutą jak to jest jeśli chodzi o klientów pacjentów, dlaczego powinni wybrać ten w tym dla kogo ona jest ta France nie jest właśnie dalekie takie myślenie, jaki nurt dla kogo dla jakiego schorzenia, jakiego zaburzenia postara się odpowiedzieć jak najbardziej precyzyjnie na to pytanie, ponieważ to jest też pewnego rodzaju kość niezgody niestety w Polskim środowisku psychoterapeutycznych stąd też pacjenci mogą się czuć zagubieni do jakiego psychoterapeuty pójść, jaki nurt wybrać myślę, że przede wszystkim należałoby się tutaj posłużyć takimi stwierdzeniami, które są oparte na badaniach na temat skuteczności psychoterapii są to badania, które stosowała amerykańskie Towarzystwo psychologiczne amerykańskiej Towarzystwo psychiatryczne, ale też takie osoby jak badacze psychoterapii np. Nor cross Prochazka, którzy i wielu innych teraz przepraszam wyleciały nazwiska z głowy, ale wielu innych, którzy mówią o tym, że to nie nurt ma znaczenie psychoterapii w leczeniu tylko znaczenie ma człowiek no właśnie znaczenie ma człowiek teraz po pierwsze to czym do nas przychodzi pacjent jest ogromną, jakby pulą możliwości, ale też ograniczeń, czyli psychoterapia integracyjna stara się dobrać na ten moment rozwoju człowieka czy na ten moment problemu, jakim jest człowieczy na ten moment jego świadomości odpowiednie narzędzia odpowiednie podejście do tego, żeby umożliwić mu psychoterapię i teraz generalnie uważam, że jakąkolwiek psychoterapia ktoś podejmie dojdzie do swojego celu tylko inną drogą ciekawe psychoterapia jest 1, ale sposoby dochodzenia do różnych rozwiązań są różne niektóre dłuższe niektóre krótsze niektóre bardziej intensywne niektóre bardziej głębokie, ale zazwyczaj jest tak, że człowiek dostanie to, czego potrzebuje oczywiście może zechcieć potrzebować więcej, ale wtedy zastanawiamy się jak to jak osiągnąć no to teraz przechodzimy do psychiki terapii o tym, że filmy mają bardzo duży potencjał terapeutyczne wywoływania na różnych emocji procesów psychicznych no to myślę że, że wiemy wszyscy czujemy to znamy to z własnego doświadczenia też powiedziałabym, że taka praktyka rozmawiania o emocjach po obejrzeniu filmu znana znam dobrze i właśnie takich klubów filmowych i okoliczności towarzyskich czy rodzinnych ja sama też znam w Warszawie 1 taką kawiarnię, która specjalizuje się w tematach psychologicznych organizuje takie szanse, gdzie potem z psychologiem z psycholożką rozmowa o filmie, ale w przypadku soki na terapii mamy tu dosyć określoną metodę pracy pracy psychoterapeutycznej razem z widownią właśnie przy wsparciu terapeutycznym co to jest metoda na ile ona różni się od takiej luźnej rozmowy o emocjach po obejrzeniu filmu metoda z postanowią stworzyć osobną metodę, ponieważ zobaczyłam, że to co robi trochę odbiega od tego o czym pani właśnie mówiła, że to nie jest tylko rozmowa emocjach czy rozmowa o analizie filmu czy o tym co przeżywają bohaterowie, a jest to bardziej praca w samym widzę nie nie z tym co widział nie z tym co wywołały w nim te emocje, ale z jego doświadczeniem, które ma w życiu i które film uruchamia, czyli to jest elitą to jest tyle historii ile osób na widowni dokładnie dokładnie, bo każdy w tym filmie zobaczy coś innego gdzieś indziej padnie akcent inne emocje nim to wzbudzi do innych wniosków dojdzie i czasami my oglądając film to jest tak jak w życiu dokładnie z tym co nas spotyka mając pewne swoje doświadczenie czy swoje przekonania szukamy potwierdzenia najczęściej tego co myślimy, a oczywiście nie i wyciągnęły z filmu to co jest dla nas wygodniejsze albo to co potwierdza nasze przekonania, więc nasze przekonanie pozwala nam zostać w pewnym punkcie i doszło do takiego myślenia, że Okaj to jest fajne no bo po to, też sięgamy po filmy, żeby się wzmocnić przeżyć tutaj dobrze jak po albo albo czasami nawet źle smutno jesteśmy wtedy rozczarowani ale, ale to jest tylko doświadczenie w tym momencie my często rzadko mamy, kiedy możliwość wyciągnięcia takich wniosków, które nas przesunąć kawałek dalej krok, gdybyśmy potrafili to zrobić to byśmy cały czas się nieustannie sami rozwijali, a jest to trudne czasami trzeba się wspomóc właśnie tak jak psychoterapii kim z zewnątrz, który pokaże, że to co myślimy to jakich jesteśmy schematach znaczka dla nas nie konstruktywna, ale my tego nie widzimy albo widzimy, że nie konstruktywna, a nie potrafimy tego zmienić ani z tego wyjść, bo ciągle powtarzamy to samo i właśnie na tym jak by powstała koncepcja mogę jak wygląda pani praca, kiedy pani bierze udział w takim sensie psychiki terapeutycznym siada pani z widownią ogląda pani film, którego wcześniej pani nie widziała najczęściej nica mówimy co się dzieje dalej jestem z widzami zwykłym widzem tak jak uważam, że psychoterapeuta jesteś zwykłym człowiekiem, który żyje pośród innych ludzi obserwuje rzeczywistość doświadcza przeżywa swoje życie obserwuję życie innych tak tutaj w kinie jest dokładnie tym samym jestem 1 z widzów pewnej rzeczywistości, obserwując oczywiście wyciąga swoje wnioski wnioski są też oparte o moje doświadczenia, ale też właśnie wiedzę psychoterapeutyczne także jest łatwy do pewnych rzeczy dochodzić widzieć pewne rzeczy głębiej albo jakoś bardziej wyraźnie, które są ze względu na moją pracę po prostu bardziej oczywiste się szybciej wyłonią stuła, a potem co jest modne, że mam dalej emocja i jakby uznała w pewnym momencie, że tak właśnie pracować, ponieważ uznaje, że to jest bardzo uczciwe wobec widzów, kiedy ja nie mam obronnego tego materiału tylko jestem z nimi w tym doświadczeniu, kiedy pani również po raz pierwszy wchodzi w daną historię daną narrację no i teraz tak kończy się seans zapalają światła pojawia się przestrzeń do rozmowy jakich warunków potrzebuje dobra terapeutyczna rozmowa o filmie w szczególności taka rozmowa, która spełnia warunki metod psychoterapii zazwyczaj w kinie jest tłum ludzi jest poczucie anonimowości jest też niepewność związana z poczuciem bycia ocenianym za swoje wypowiedzi, bo może się komuś wydawać, że jego ocena czy interpretacja jest niewłaściwa przy całym założeniu, że nie ma czegoś takiego właściwa, bo niewłaściwa interpretacja, ale tak jesteśmy socjalizm wanie uczeni, że jedne wypowiedzi są mądrzejsze inne nie nawet jeśli chodzi o subiektywny odbiór sztuki to z 1 strony, ale z drugiej strony jest też wspólnota takiego rytuałów filmowego to przygaszone światło na pewno też sprzyja jakieś intymność jakieś otwartości na też samo miejsce kino daje warunki do takiego poczucia wyjęcia codzienności rutynę to jest taki nawiasem codzienności to jak domyślam się może sprzyjać rozluźnieniu no, więc jak tutaj sprawić, by w tych warunkach, kiedy z 1 strony jesteśmy nie u siebie z obcymi ludźmi, ale z drugiej strony rozluźnieni, bo to kino, bo to światło, bo wspólnie coś obejrzeliśmy co dalej robić terapeuta w ramach psychiki na terapii, żeby złapać głęboki kontakt z publicznością co się dzieje dalej wiele różnych wątków ma tutaj mamy czas rozwinie to jest bardzo pełny obraz tego co się właśnie w kinie dzieje ja się postaram odnieść do tego co ja robię w kinie, acz nieco robił terapeuta, bo nie wiem na czym ma okazję czasami obserwować innych terapeutów w jaki sposób pracują ja mogę powiedzieć tylko o tym co ja co robi co ja widzę, że byłoby potrzebne konieczne przede wszystkim zaznaczy to, że moją metodę, którą ja praktykuję odróżnia to, że tego typu rodzaj pracy powinien wykonywać psychoterapeuta tym się różni moim zdaniem film terapeutki terapie i kino terapii od psychiki na terapii, że tu jest konieczne ogromne doświadczenie w pracy z grupami ogromne doświadczenie w pracy z pacjentami różnymi różnymi indywidualnymi kłopotami czy trudnościami poza tym jest konieczna ogromna baza wiedzy psychoterapeutyczne różnych mechanizmów również mechanizmów grupowych którymi grupy kierują firmą terapie zazwyczaj czeki na terapię prowadzą filmoznawcy pedagodzy osoby, które zajmują się edukacją filmową to jest Super, bo też robią świetną robotę, aczkolwiek w pracach które, którą pani opisała właśnie po wymaga odpowiednich warunków odpowiadał na poprzednie pytanie jeszcze pojawiło się takie porównanie, że nie dlatego oglądam ten film razem z tymi ludźmi w kinie i nie oglądam go wcześniej, ponieważ jest dokładnie tak samo jak przychodzi do mnie pacjent gabinetu jak on opowiada swoją historię to ja też nie jestem wcześniej przygotowana co on powie co przeżył kim on jest jestem razem z nim w tym doświadczeniu i uważam, że to spójne zemną, kiedy pracuje w gabinecie pracuje tak samo w kinie i uczciwe, ale wtedy też ma możliwość, by posłuchać tego człowieka, a nie przecież własnym nastawieniem z własnym ustaleniem czy własnymi wnioskami dla mnie to jest ważniejsze to jest bardzo bardzo wartościowe właśnie tego typu pracy, ale w związku z tym, że to głęboka praca jest wiele osób tak jak powiedziała pani z wieloma różnymi ograniczeniami oczekiwaniami z wieloma swoimi strachami z wieloma różnymi sposobami bycia jest potrzebne są potrzebne pewne specyficzne warunki, które musi zapewnić, ponieważ musimy wziąć pod uwagę tutaj np. taki aspekt jak etyka i kontrakt czy ja mam umowę z tymi widzami czy oni wiedzą czym biorą udział czy to na pewno jest świadoma zgoda na udział psychoterapii, bo jak wiadomo psy kino terapia psychoterapią nikt nie jest czyli, czyli pewnego rodzaju potrzebny jakiś zarysowanie warunków w sytuacji, w której jesteśmy razem tutaj oglądając ten film wchodząc w głębszą rozmowę i ta informacja wypływa najpierw od pani tak trochę tak to jest też jak sobie teraz myślę też porządkuje jak jak o tym, opowiadam pewne rzeczy, ponieważ myślę, że samo to ja z nimi jestem w tym w tym kinie już pokazuje, że jesteśmy tutaj na równych warunkach i że to nie jest także ja teraz mam na nich jakiś pomysł albo chce ich dziś poprowadzić tylko po prostu jestem z nimi jak jak człowiek, który ma po prostu większą wiedzę doświadczenie i Atom to możliwość pracy, ale jest to bardzo cienka granica pomiędzy tym co mówią widzowie mają prawo mówić wszystko mają prawo mieć różne punkty widzenia i to co musi zrobić terapeuta, który prowadzi takich szans musi mieć miejsce na każdą na każdą perspektywę tego człowieka to jest jakby przede wszystkim wartość, którą powinien mieć psychoterapeuta pracując w zawodzie właśnie o tym co pani mówiła nie ocenianiu nie odrzucaniu przyjmowaniu akceptowaniu, że tak ten człowiek to widzi to można byłoby porównać właśnie systemowym konstrukcję co o nich mem, gdzie zakładamy, że każdy patrzy ze swojego punktu widzenia i tą samą rzecz widzi w różny sposób to jest właśnie bogactwo, które daje film, ponieważ mamy 1 obraz wielu ludzi i możemy to się temu obrazowi po przeglądach z różnych stron i to nas tylko ubogaca na mnie zawiera ważne, żeby terapeuta w tym w tym momencie temu nie przeszkadzał, żeby umiał to wszystko zebrać właśnie pełen obraz, a to co widzowie z tego wyniosą jak należy już do nich, ale ważne jest tutaj jak zaznacza to bardzo mocno umowa, jaką mamy z widzami i ja nie mogę dać jakieś ostrej interwencji psychoterapeutycznej albo nie mogę popracować z tą osobą, odsłaniając wszystko ja to co robię staram się na bardzo to jest praca na granicy między psyche edukacją terapią staram się dawać wskazówki, którą stronę można byłoby patrzeć albo, w którą stronę, ale przy czym należałoby się zatrzymać zresztą należy do widzę się będzie chciał coś z tym zrobić to jest świetny wstęp do pracy nad sobą no dobrze podajmy teraz widzą przykład obrazowy jak przebiegają rozmowy, jakiego temat, jakiego rodzaju tematy potrafią się pojawić po wspólnym obejrzeniu jakiegoś filmu, o czym odbiorcy tej metody przychodzi do terapii są składni i chętnie rozmawiają znowu, zachowując granice etyki nie, podając szczegółów, ale chodzi o kategorię doświadczeń doświadczeń którymi się dzielą no to jest bardzo ciekawe pytanie, ponieważ odpowiedzi na to pytanie tyle ile filmów tyle ile grup i tyle ile ile sytuacji pracuje o tą metodą od 2 tysięcznego trzynastego roku i trudno jest powiedzieć, o czym widzowie mówią, bo mówią o wszystkim czasami mamy takie spotkania, że 1 film jesteśmy w stanie rozłożyć na czynniki pierwsze poprzez, jakby doświadczenie które, które mają osoby o tym, też mówią co jest podświadomie wprowadzone przez twórcę filmu to jest w ogóle też ciekawa obserwacja ja się też ostatnio zaczęłam właśnie bardzo temu przyglądać zaciekawia mnie już samo dzieło już nie sami widzowie, ale autor dzieła i co on jakby umieszcza, jaką on ma intencje czy im nie jak dalekie chcemy być zrozumiana daleki jest odczytywanie co autor dzieła miał namyśli, ale widzę, że są jest pewien wpływ który, który autor jakąś intencję miał, tworząc to działo coś co za tym stoi patrzy jak widzowie świadomie rezygnują to nieświadomą treścią i dla mnie właśnie bardziej interesujące jest to trochę odpowiadam napad pani pytanie zdaje sobie sprawę, ale też są ciekawe kulisy, ale bardzo ciekawe jest to co się pojawia nieświadomie i to, o czym np. widzowie nie mówią albo kiedy mówią coś, ale co się pod tym kryje niż samo co mówią słowa często mają mniejsze znaczenie niż to jakby z, czego wynikają, jakie myśli się za tym kryją, jakie doświadczenia i co ta osoba mówiąc to przeżywa albo co spowodowało, jakie przeżycia spowodowały to, że NATO mówi i dresie, jakby taką pierwszą warstwą być może dlatego też trudno oni teraz mówić, bo nam się z lewa taki sposób, że dokładnie pamiętam jak sobie przypomniała tobym pewnie pamiętał dokładnie nawet cytaty z pacjentów przepraszam widzów tak, bo kolejne wcielenia osób, z którymi pani pracy pacjenci jeśli mieli, a w kinie to widzowie 8, jeżeli nie, więc można byłoby zużyć słowa właśnie neutralnego, które pośrodku, czyli klienci dla mnie to wtedy klienci nie no a teraz kolejna strona tej układanki firm w jaki sposób dobierane są filmy, tym bardziej szli już wiemy, że przyjmuje pani dosyć ryzykowne oryginalne założenie, że pani ten film ogląda z nimi po raz pierwszy, kto wybiera w takim razie te filmy albo jeśli pani wybiera to na jakiej podstawie czym się pani kieruje wiedząc, że nie przygotuje sobie pani notatek wcześniej nie nie zaznaczy pani sobie obszarów, które są ciekawe do do pogłębienia, jaki film jest potencjałem, a propos notatek notatek też w gabinecie nie robię od to też czeka i cóż zawsze pacjenci dziwią i z i do końca pamiętają m.in. za to, że nie robię żadnych notatek wszystko pamiętam to co jest ważne także to też moja taka cecha, że mam po prostu świetną pamięć także proponuje tego nie są po prostu potrzebne żadnej pracy i ja jestem żywym doświadczeniem żywy człowiek to jest zbędna co ja uważam za za ważne co do pogłębienia, bo to się samo w procesie pogłębia, ale wspomniała pani o tym, że podejmuję pewną ryzykowną pracę podjąłem taką ryzykowną pracę i eksperyment właśnie dzięki ja w ogóle zaczął swoją pracę i doświadczenie ski z filmami z kinem m.in. dzięki Gosi kurze, która była kierowniczką kina Muza tutaj w Poznaniu ona udostępniła widownią udostępniła sale i udostępniała misa z i działo się tak może wprowadzać kuluary trochę historycznie to nakreśla działo się także trudno było zorganizować firm, które ja bym chciała pokazać widzom i na których chciałabym pracować, ponieważ to albo były filmy stare albo trzeba było specjalnie wykupi dystrybucję było mnóstwo ograniczeń i na początku robiłyśmy to taki sposób, że dawała mi 3 filmy do wyboru np. z repertuaru ja sobie oglądałam wybiera, który chce poruszyć np. ubierałam, że w kwietniu nie są święta wielkanocne w maju jest dzień matki ja też jest dzień ojca itd. tak dalej, ale w którymś momencie stwierdziłam, że po pierwsze, szkoda mi czasu na oglądanie 3 filmów i 1 muszą odrzucić oczywiście to jest była moja wartość, że oglądałam film, ale też przy napiętym grafiku, który musiał po prostu z tego zrezygnować, bo to za mocno ograniczało, więc oglądałam 1 i mówiłam, że tak albo nie albo przygotowywał się do tego filmu w taki sposób, jaki chciałbym go poprowadzić w pewnym momencie stwierdziłam, że jako nawet nie muszę oglądać, bo to co się ma pojawiać i tak się pojawia i to nie ode mnie tylko od strony widzów, czyli oczami pewne zaufanie to co jest ważne się wyłoni, a drugie, że czasami chciał poprowadzi widzów, którą stronę, a oni odkryli takie rzeczy, których nie widziałam byłoby nadmierną myślę pycha w mojej strony, gdybym wychował wy chodziła do widzów z takim pojęciem, że ja widzę więcej wiem więcej, bo to jest ich rzeczywistość przecież pracuje ich odbiorem, a nie jest z tym, że mam im narzucić co oni mają w tym filmie widzieć i tak to się stało, że te firmy są dobierane często przypadkowo do widzów chcę się tam, gdzie film i tam 10 to też pokazuje, że w gruncie rzeczy punkt wyjścia do każdej rozmowy może być różnorakich i nawet szeroko, traktując sztuka może być niemal każdy obiekt sztuki to jest punkt wyjścia no tym celem jest proces w gruncie rzeczy proces proces rozmowy proces kontaktu no a teraz specyfika pracy z dziećmi po to jest też bardzo ciekawe pani metoda psychiki terapia została włączona program festiwalu, ale kino w 2019 roku w tegorocznej edycji przypominamy festiwal, ale kino międzynarodowy festiwal filmów młodego widza w Poznaniu i pojawiła się również propozycja filmu do obejrzenia z dziećmi pani też jako Wicka inne wchodzi w ten film po raz pierwszy i przyznam, że kiedy zaczęłam o tym, czytać studiując program przed festiwalem to sobie pomyślę to będzie bardzo trudne, po czym zobaczyłam jak na festiwalu, ale kino dzieci reagują na spotkania z twórcami po filmie i o ile ja jako dziennikarka wielokrotnie widziałam pewnego rodzaju znudzenie zblazowani dorosłej publiczności, która czasami nawet nie ma potrzeby rozmowy z reżyserem po filmie czy z twórcami często to się zdarza szczególnie tych dużych ośrodkach kultury, gdzie widzowie mają poczucie, że widzieli już wszystko właściwie trudno jest ich czymś zaskoczyć i przyciągnąć tak obserwowałam jak np. dzieci przeszukiwały się ich rwały do rozmowy z nastoletnim aktorem, w który grał w filmie, który właśnie obejrzały pata pytania padały przeróżne czy lubisz święta czy trudno się grało, a czym zajmuje się twoja mama dwójki po prostu zaskakujące oprócz takich stricte dotyczących filmu to dotyczących jego wieku, a ile dokładnie czasu minęło, odkąd film został nagrany do tego momentu, który jesteśmy dzisiaj różne takie pytania, których bym się nie spodziewał, ale to co mnie przede wszystkim zaskoczyło to pełna gotowość do kontaktu pełna otwartość do kontaktu i teraz mają doświadczenie pomyślał sobie, że być może jednak psychiki terapia może być równie dynamiczna i inna w stosunku czy w porównaniu z przychodni na terapię dorosłych, jakie są pani doświadczenia tak jest to na pewno inna inna praca i inne wymagania, jakby warunkuje to co pani powiedziała, a propos gotowości do kontaktu to jesteś trochę właśnie to takie teraz stanowią, który potwierdza to, o czym mówią, że mieli zaczyna interesować autor dzieła, że dzieci wygląda na to, że bardzo naturalnie reagują na to co łączy z autorem dzieła nie tylko obrazem który, które mają wyświetlony czy to było coś naturalnego taka ciekawość, kto za tym stoi jak to zrobił ich chcą mieć z tym kontakt, ale to jesteś taki mechanizm, który opisywał w rozdziale 8, którą pani wspomniała książki Finów w terapii rozwoju pod redakcją Michała Brolla Agnieszki skorupy Agnieszki skorupy i Patrycji Kaczyńskiej Jasińskiej i teraz ja tam opisywał taki znany z psychoterapią psychoterapia psychoterapeutą, zwłaszcza psychoanalitycznej przychody na ulicznym taki mechanizm identyfikacji projekcyjne i generalnie identyfikacji, bo to można byłoby o tym, o tym teraz porozmawiać bardziej o identyfikację bohaterem te zioła podobny proces, kiedy czytamy książkę podoba podoba podobnie, bo to jest szukanie swojej tożsamości kim jesteśmy tylko, że właśnie przechodzi na terapię my robimy to ten proces świadomym że, dlaczego akurat tego bohatera lubimy, dlaczego tego nie a jakby to zrobić, żeby polubić tego, którego nie lubimy za co moglibyśmy go polubić, czyli innymi słowy jak możemy zrobić, żeby znaleźć sobie to jest cały bardzo trudny proces, który często dorośli nie są gotowi dzieci mają w tej łatwiejszą łatwiejszą drogę w takim sensie, że są bardzo naturalny bardziej szczerzy w tym i bardziej ułatwi przyjmują informacje zwrotne na swój temat z drugiej strony dzieci żyjące w rzeczywistości szkolnej, czyli pewnie 98% dzieci w Polsce drobna wciąż tylko część jest redukowana, w jakich formach Arte alternatywnych, chociaż tutaj w Poznaniu dosyć rozwinięta grupa czy środowisko edukatorów domowych o tym, też rozmawialiśmy polecam państwu, by przy okazji wywiad z 1 z Edukatora domowych tutaj środowiska poznańskiego matką wielodzietną Natalia Minge 1 rozmowa druga rozmowa z jej mężem Krzysztofem Miga Krzysztofa Minge oboje oboje terapeuci, ale jednak większość dzieci przychodzi wyuczone do reakcji na nagrody albo karę przygotowane, że pytania, które zadaje osoba prowadząca zajęcia nawet jeśli jest to terapeutka dla nauczyć dla dla dziecka prawdopodobnie pełni figurę nauczyciela i dziecko może sobie myśleć cha pada pytanie o to co czujecie po obejrzeniu tego filmu to jaka jest prawidłowa odpowiedź to może piesi nie będą odzywać się okaże, że nie trafię czy tego typu akcjami czy ryzyko w ogóle taki tytuł tego szkolenia tej rozmowie właśnie na szczęście dzieci aż tak bardzo temu nie podlegają ja trochę, jakby po postara się poszerzyć to, bo dzieci są bardzo spontaniczne, o ile nie są przełamane nie, o ile nie są bardzo ograniczony na torze w innej pracy i inne inne, jakby kontekst tego, ale dzieci są bardzo spontaniczne i one potrafią mówić co czują, o ile były wysłuchiwane i było to ważne dla nich jakby pokazanie, że są w że, że jest to ważne dla innych, że oni są ważni z tym co czują i teraz, jaki jest kłopot z kolei z pracą z dziećmi jak pani będzie miała kiedyś możliwość chwilkę proszę spojrzeć umieszczą u siebie na Facebooku psychoterapeutyczne klub filmowy filmik, kiedy prowadzę prelekcję przed filmem z dziećmi młodzieżą do filmu zupa młodą z drugiej graffiti i ja ich wprowadzam najpierw to w ten świat emocji dorośli strasznie zaniedbali dzieci młodzież, która teraz jest nie radzi sobie z emocjami można pomyśl, dlaczego dorośli też sobie nie radzą albo zajmują się sobą zapomnieli o dzieciach, ale dzieci nie wiedzą co to są emocje on bardziej rozumiem mają problem z określeniem nazwaniem co czuję uczą one i ja ich stara się wprowadzać właśnie na razie psychoza edukacyjne to co oni mogą czuć jak rozpoznawać co czują potem mówi im o tym, że dobrze byłoby żyły, żeby o tym, rozmawiali, a dopiero na końcu jestem osobą, która słucha tego co co czują bądź pomagam im nazywać bądź odprowadzam bądź nazywam co można było wyczuć nieraz mam na sali takie sytuacje, że rozmawiam właśnie np. przy okazji tego filmu trudnego filmu dla dzieci o śmierci umieraniu stracie o przeżywaniu życia i radzeniu sobie z trudnymi sytuacjami emocjami jest sytuacja, kiedy pada pytanie z mojej strony czy kiedyś przeżyliście strata i dzieci naprawdę poważnie do tego podchodzą one naprawdę poważnie to przeżywają nieraz zdarza się sytuacja, że ktoś opowiada o tym jak stracił mamy albo stać ukochanego wujka i kiedy za każdym razem chce wziąć telefon do niego zadzwonić to bierze już nigdy więcej wujek nie odbierze telefonu i one płaczą na tej sali i to jest ten moment, kiedy one mogą tam płakać, kiedy nikt ich nie pociesza nikt nie mówi nie płacz nikt nie mówi będzie dobrze nie po prostu mają ten moment ze mną i pod moją też opieką, że mogą sobie zrobić w spokoju bez, których Ania przez koleżanki kolegi koledzy zawsze mówię nawet dziś ktoś w spłacie to HOKEJ po prostu ludzkie, a jaką rolę dla tych dzieci, które uwalniają emocje w takich warunkach pełni publiczność też dla publiczności na ile to jest ważne towarzyszenie w jakimś sensie bierny, ale jednak towarzyszenie osobie, która właśnie powiedziała coś ważnego pokazała swoje emocje swoje Muzy właśnie ogromne i właśnie to jest wartość, dla której ja pracuje w kinie, bo to niema znaczenia czy to jest dziecko czy też człowiek dorosły my wtedy jesteśmy pewną społecznością osób powiązanych wspólnym doświadczeniem, które doświadczenie się pogłębia właśnie w momencie, kiedy zaczynamy mówić o swoich emocjach, kiedy pokazujemy swoją perspektywę i co ważne, kiedy ryzykujemy i uważamy się na to patrzymy, że świat też jest taki, że przyjmie nas z tym jacy jesteśmy z tym co przeżywamy i że się nic strasznego nie stało nawet się wokół nas obcy ludzie to jest uważam ogromna wartość kina i tego co robimy jeśli chodzi o psychiki na terapię czy o film terapia w ogóle specyfika pracy z dziećmi rozumiem, że zakłada też specyfikę rozwoju dziecka czy etapu rozwoju no bo tutaj po takim obejrzeniu wspólnym filmu dochodzi do pewnego rodzaju konfrontacji tej fabuły czy właśnie w szczególności fikcyjnej części tej fabuły z rzeczywistością w jakimś sensie wracamy na ziemię i rozmawiamy o tym co jest tu i teraz co czujemy po 1 z filmów na festiwalu, ale kino jedno dzieci zadało pytanie twórcy co dalej działo się z bohaterem, który przybył z kosmosu na co aktor, który rozmawiał wtedy dziecięcą publicznością powiedział słuchaj no muszę się rozczarować, ale te postaci nie istnieją w rzeczywistości i zastanawiam się co tak w ogóle odpowiedź co odpowiedź dała dziecku odpowiedź odebrała temu dziecku, kiedy kilkulatek po prostu pyta dalej dopiero teraz oglądał tak do pewnego momentu fabuła została doprowadzona ten bohater był dla niego bardzo ważne, więc pyta co dalej, a tutaj twórcom wysłuchać to był tylko film czy ty to rozumieć, że to była fikcja to było dla mnie bardzo bardzo ciekawy moment zobaczyć jak to dziecko jest z 1 strony od darta ze złudzeń, a z drugiej strony to też lekcja lekcja życia lekcja o tym, czym jest konwencja czym jest fabuła czym jest sztuka, że to to jest pewnego rodzaju metafora właśnie te opowieści skończyła teraz jesteśmy z powrotem tu i teraz na ile to jest dla pani wyzwaniem, że oprócz tego, żeby dzieci mają swoją specyfikę jeśli chodzi o otwartość komunikacyjną ość, toteż jeszcze poznawczo to są przecież inni odbiorcy to zależy i tak sobie myślę, że tutaj ja przynajmniej pociągnęło mnie w kierunku rozważania na temat teorii dzieła w ogóle czym dzieło jest i czy ono istnieje bez widza czy czy widz istnieje bez dzieła czy dzieło istnieje w ogóle dzięki autorowi dzięki dzięki odbiorcy takie myśli się filozoficzne tutaj uruchamiają nie będę chciał nie wchodzi to mogłybyśmy naprawdę dywagować i nie czuje się też zupełnie kompetentna, bo nie zna wszystkich teorii bardzo dobrze się rozmawia właśnie na te tematy z filozofami, zwłaszcza filmoznawca ami którzy, którzy mają takie zacięcie Apropos teoretyczną ości teorii działa, ale tak to jest także my często pochłania nas ten obraz filmów i myślimy też rzeczywistość, a z drugiej strony to jest rzeczywistość skoro ją przeżywamy to ona jest rzeczywistością to prawda, że to jest tylko po postać fikcyjna wykreowana i kończy się życie z momentem, kiedy gasną zapalają światła gasną kamery, ale tak naprawdę ta postać ona żyje nadal tej osobie, która to postać przyjęła do siebie, które ciekawa i powiedzenie komuś to postać nie istnieje zespół prawdą, ponieważ ta postać istnieje cały czas, bo skoro chłopak nie mówi to znaczy to postać żyje w nim bardzo mocno i np. tak myślę, jaki mógłby być inny sposób odpowiedzi na to pytanie ja bym zapytała jak ty myślisz co się z tą postacią dalej dzieje jak wyglądali życie, bo to się dowiadujemy też różnych marzeniach pragnieniach uczuciach tęsknotach, ale też oczekiwaniach wobec życia w rzeczywistości naprawdę dzieci to potrafią zrobić nawet bardziej niż dorośli, bo nie kierują się tą racjonalnością tego nie nie ma, że się czegoś nie widzę tego nie ma widzowie poznańscy mogą skorzystać z oferty festiwalu, ale kino i przejść z dziećmi czy przyprowadzić dzieci czy zaproponować dzieciom udział w psychoterapii, a co ze wszystkimi pozostałymi rodzicami, którzy nie mają tej metody dostępnej gdzieś w swoich okolicach w swoim otoczeniu w swoim środowisku chcieliby się dowiedzieć co oni lepszego mogliby zrobić w rozmowach z dziećmi po jakimś kontakcie ze sztuką po wyjściu z wystawy po obejrzeniu nawet wspólnie odcinka serialu, który wywołuje jakieś emocje czy właśnie w szczególności po wejściu z kina co takiego możemy polecić jako taki zestaw dobrych praktyk jak rozmawiać czy rozmawiać z reguły te rozmowy ogranicza się do takiego dialogu podobało się tak fajne było tak to to teraz idziemy na auto dostarczy czy siadamy do samochodu i tyle tak jak rozmowa mogłaby przebiegać inaczej ta rozmowa będzie przebiegać tak na ile rodzic jest gotowy podjąć różne tematy i ja tutaj nie ma pewnej recepty, że powinniście państwo rozmawiać o tym, albo o tym, poruszyć taki wątek albo inne, ponieważ trzeba byłoby się za mało przejść przyjrzeć temu co zrobił ten film, jakie uczucia we mnie wywołał i do czego gotowy jestem gotowa, żeby porozmawiać moim własnym dzieckiem i generalnie to nie jest do końca także nie jest dostępne dostępna taka oferta ma wiele doświadczeń wojaże po całej Polsce nawet warsztatami dla rodziców przy prze przed cudowny panie z kina Światowid w światowej w Elblągu, które organizują naprawdę wiele różnych wydarzeń zaprosiły mnie na poprowadzenie do poprowadzenia warsztatów dla rodziców właśnie Apropos doboru filmów dla dzieci, jakie firmy dobierać jak się sugerować nie wiem wiekiem którzy, który podają dystrybutorzy w jaki sposób, jakby kierować oglądaniem filmu przez dziecko i jak i jaką rolę tutaj rodzic i tak naprawdę to był wasz darmowy dla dla dla rodziców nie zjawił się ani 1 rodzic nieprawdopodobne drogi Elblągu jestem zszokowana naprawdę ani, że warto się po prostu nie odbył panie były przygotowane naprawdę mogli ci rodzice bardzo dużo wyniesie różnych takich praktycznych wiadomości oczywiście nie powiem tylko o blok jest on nas dorosłych rodzica tak my mamy naprawdę mnóstwo w tym momencie narzędzi bezpłatny warsztat z dający takie narzędzia do nawiązania kontaktu z dzieckiem tak do zrozumienia też, o co chodzi filmach jak w jaki sposób dobierać treści w jaki sposób z nimi rozmawiać jak odkryć u siebie jak samemu się wesprzeć, gdzie poszukać swojej siły, ale to wymaga wie pani, dlaczego to jest trudne, bo to wymaga pewnej samoświadomości to wymaga tego domaga, czyli gotowości do odsłonięcia się przed sobą przed dzieckiem podjęcia pewnego wysiłku nad zmierzenie się własnymi emocjami własnymi poglądami tak to jest też gotowość na nieprzewidywalność rozmowy z dzieckiem, bo ta rozmowa też może pójść w różnych kierunkach nie takich, które będą dla nas łatwe przyjemne no to teraz nasi słuchacze, którzy są świadomymi dorosłymi oczywiście bardzo chcieli wszyscy w tej chwili uderzyć na taki warsztat albo przynajmniej zdobyć źródło wiedzy informacji na temat tego jak oni jako opiekunowie pedagodzy rodzice mogą kierować rozwojem właśnie związanym z odbiorem dzieł sztuki w szczególności kina dzieci którymi się opiekują czy prowadzi pani takie warsztaty, gdzie indziej czy są jakieś artykuły teksty jakieś źródła informacji, których dorośli mogą skorzystać z przede wszystkim to co wprowadza to prowadzę psychoterapeutyczne klub filmowy Poznań w Poznaniu prowadzę go u mnie ośrodków psychoterapii poznańskim ośrodku psychoterapii negatywnej, gdzie zaprasza również na bezpłatne seanse, gdzie oglądamy razem film kawałek filmu fragment dokument w zależności od tego co co akurat dostępne, po czym rozmawiamy właśnie dokładnie taki sposób jak w kinie z tym, że bardziej kameralnych grupkach są 2 sposoby mojej pracy w ośrodku 1 to jest sposób, gdzie pracujemy w zamkniętej grupie przez serię 7 filmów, gdzie rozmawiamy po firmie, ale tak naprawdę jest terapia, jakby wzbogacona czy drukowana powiedzmy filmem wtedy docieramy do różnych doświadczeń to jest 1 sposób, że jesteśmy w bezpiecznej grupie od odsłaniają coraz bardziej pogłębiamy swoje doświadczenia i relacje nawiązujemy w tej grupie dajemy sobie informacji zwrotnej tak dalej zaczynam się bardziej znać nawzajem, ale też sami siebie to rozumiem też wsparcie dla tych z naszych słuchaczy, którzy są w Poznaniu jeśli ktoś chce teraz coś przeczytać czegoś dowiedzieć się pogłębić swoją wiedzę i on oczywiście przekonany, że w jego mieście były takie warsztaty dla rodziców jak wybierać firmy jak rozmawiać z dziećmi w filmach to osłabi się wybrała, ale akurat tych warsztatów tam nie ma gdzie można uderzyć online w to jest bardzo trudne pytanie, ponieważ ja bardzo mało publikuje i jakby wolę praktyczną pracę trwa twarzą twarz nie prowadzę szkolenia ani online ani znaczy mam zamiarze, chociaż mówię jestem dosyć zapracowaną osobą robić takie nagrania nawet na YouTubie, żeby wprowadzać ten temat, aczkolwiek uważam, że osobiste doświadczenie tego nikt nie zastąpi drugą rzeczą którą, który chciał powiedzieć to właśnie czasami robimy takie spotkania, gdzie są przypadkowe osoby z zewnątrz, które mogą przyjść zawsze na sens film od walki na terapii czy czy do klubu filmowego, ale jest to możliwe w całej Polsce ja naprawdę jestem wielu różnych miastach często jeździe jest w stanie odpowiedzieć na zapotrzebowanie takie zapotrzebowanie będzie i będę miała psychoterapeutyczne klub filmowy może stać się próbom objazdowym tak tak to zwykle jest dla państwa formacja my polecamy też książkę film w terapii rozwoju, którego Sylwia Wojtysiak jest współautorką autorką 1 rozdziału myślę, że to doskonały początek do zapoznawania się z tym tematem kolejna odsłona tej książki dotyczy filmów pedagogice w edukacji to są takie 2 tomy, które mogą pomóc wgryźć się w temat bardzo dziękuję za rozmowę dzisiaj o psychiki terapia opowiadała nam Sylwia Wojtysiak psychoterapeutka założycielka poznańskiego ośrodka psychoterapii Integra pewnej pedagożka socjoterapeuta prezeska polskiego Towarzystwa psychoterapii Integra pewnej dziękuję bardzo dziękuję zapraszamy na informacj Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: WIECZÓR - HANNA ZIELIŃSKA

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Słuchaj podcastów TOK FM bez reklam. Wybierz pakiet "Aplikacja i WWW" i zabierz TOK FM na wakacje!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA