REKLAMA

Kieślowski. Zbliżenie

Gościnnie w TOK FM: Poczytawszy
Data emisji:
2020-01-27 17:30
Prowadzący:
Czas trwania:
40:04 min.
Udostępnij:

Katarzyna Surmiak-Domańska – reporterka, autorka biografii „Kieślowski. Zbliżenie” i laureatka nagrody im. Teresy Torańskiej za najlepszą książkę reporterską roku 2019 opowiada Pawłowi Goźlińskiemu o swoim bohaterze oraz o pytaniach, na które szukała odpowiedzi podczas pracy nad książką. Dlaczego Kieślowski był tak sceptycznie nastawiony do własnego sukcesu? Na czym polegało jego wewnętrzne rozdarcie? Jak jego filmy były rozumiane we Francji a jak w Polsce i na czym polegało nieporozumienie w ich odczytywaniu? Czy Kieślowski pędził w stronę wyznaczonego przez siebie celu czy też uciekał przed prześladującą go wizją niespełnienia? Posłuchamy też niezwykłej opowieści przyjaciela Krzysztofa Kieślowskiego z czasów szkolnych, Leonarda Prochowskiego.

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
po odczyta wszy podcast książkowy wydawnictwa Agora w w chciałbym nikogo oglądać jego filmy, ale większości będą chyba jego życia w okresach jego no nie wiem ja nie widziałem nie widział żadnego filmu jak ta nie zwraca nawet na to uwagi od dzisiaj pan ogląda filmów Kieślowskiego czasami są w poglądach nie są łatwe w, żeby to zrozumieć, ale są bardzo smutne w toku są wszyscy tak w nie każdy, kto za bardzo dobrze Wiera w ale mi się zdaje, że to jest związane wszystko i Rozwiń » mam przygotowane właśnie, że będzie ich będzie co tylko psy na pilota już, że nagram, a i wreszcie pan sobie będzie kolejka ułoży sobie ta będę miał dla nie tylko wyłącznie dla firm to analizować szans sobie pomalutku 100100 w dzień dobry to poczta wszy podcast książkowy wydawnictwa Agora nazywam się Paweł Goźliński moim gościem jest Katarzyna Surmiak-Domańska reporterka autorka biografii Krzysztofa Kieślowskiego zbliżenie czy to jest premiera nie książka wyszła jakiś czas temu, ale wspaniała, czego dowodem jest nagroda, którą Katarzyna dostała bardzo niedawno właśnie za tę książkę to nagroda Teresy Torańskiej to nagroda dla za książkę reporterską tutaj wydawałoby się, że mamy biografia, ale jednak coraz częściej mamy do czynienia z takimi sytuacjami, że to reporterzy zabierają się za pisanie właśnie książkowych portretów różnych postaci myślisz, że tobie jako reporterce było łatwiej trudniej pisać biografie czy pisanie Report Perskiej biograf przez reportera nadaje jakiś szczególny rys na pewno na pewno mnie jako reporterce łatwiej było napisać reportaż biograficzny czy też właśnie biografię reporterską ja zresztą chyba innej biografii, by nie umiała napisać nigdy czegoś takiego nie próbowałam i podchodzą do tego tematu Krzysztof Kieślowski 2 szansę być po prostu będzie kolejny reportaż, a co jest taki co odróżnia tak co odróżnia reportaż biograficzny biografia reporterską oddech biografii nie reporterskiej nie wiem biografie klasycznej no właśnie, jaki jak to nazwać wiesz co wydaje mi się, że czytelnik trochę z czego innego rozlicza autora takiej biografii klasycznej i czego innego rozlicza autora reportażu wydaje mi się, że jednak takiej biografii klasycznej chyba poza oczywiście, jakimi walorami literackimi Alto każdej książce ważny jest jakby ilość informacji wiedzy jaką, jaką daje to znaczy jesteśmy rozliczani z tego czy czy dotrzemy do wszystkich szczegółów do wszystkich niuansów czyli jakby dokumentacja całego życia przede wszystkim biografia, czyli w sensie dostarczenia największej liczby szczegółów na temat życiorysu bohatera natomiast w reportażu chyba to jest trochę na dalszym planie najważniejsze chyba jest to, żeby ta książka tak jak każdy reportaż nie był tylko o tym, o czym jest tam czyli, czyli tak tak ja potraktowałam też to to wyzwanie, czyli Krzysztof Kieślowski książka o Kieślowskim czyli o czym prawdę musiałam sobie odpowiedź na to pytanie co przy okazji tego Kieślowskiego chciałabym opowiedzieć, jakie pytania zadać i o czym tak poza tym ta książka mogłaby być oczywiście przy tak wyobrażam te nie było także odpowiedź na to pytanie, o czym to będzie kim jest dla Aten Kieślowski kim jest ten dodatkowy walor tej opowieści miast na początku zaczynają zbierać materiały do tej biografii odpowiedzi wyłania się w trakcie rozmów ze swoimi rozmówcami, bo w trakcie tego jak wchodziła życiorys Kieślowski tak to znaczy tak no może w ten sposób, że 2 to nie jest też także reportaże dajesz tylko jedno pytanie stawia wiele chodzi o to czy w ogóle widzi szansę na to, żeby postawić jakieś pytania takie bardziej uniwersalne czy czy widzi jakąś szansę na to, żeby napisać książkę o reżyserze filmowym, która by mogła zainteresować dotyczyć w jaki sposób ludzi, którzy np. kompletnie nie interesują kinem Kieślowskiego albo publicznie interesują kinem i już na początku wiedziałam, że coś takiego uniwersalnego w tej postaci jest przede wszystkim jak ja przeczytam jego autobiograficznej taką dość krótko chyba zdał chyba najważniejszą właściwie jakąś taką lekturę dotyczącą Kieślowskiego, czyli zbiór jego wypowiedzi, których udzielał niedługo przed śmiercią, ale zarazem w okresie kiedy, kiedy był na szczycie sławy i uderzało mnie to uderzyło mnie to, że on był człowiekiem kimś takim straszliwie sceptycznie nastawiony do własnego sukcesu mówiącym o tym, że właściwie nie umie robić filmów że, że umiał od biedy jeszcze jakoś wychodziło mu filmy dokumentalne, ale ich już robić nie chce fabularnych nie umie i odmówił w czasie, kiedy właśnie było krzyczano guru ministrze właśnie za filmy fabularne przecież prawda te jego kariera na Zachodzie dotyczyła wyłącznie fabuły nic tego frustracji jakiś taki niezadowolenie taki dystans wobec tej niesłychanej jakiejś sławy ręcznie tego kultu, który otworzył wokół niego to już był jakiś punkt zaczepienia, więc myślałam sobie, że to jest coś uniwersalnego właśnie, kiedy człowiek jakoś nie do końca się identyfikuje z sobą publicznym prawda z tą taką publiczną osobą, którą się staje, a później przychodziły jakieś nowe tematy myślę, że przede wszystkim ta książka jest książką o sukcesie o sukcesie po polsku i ten sukces Kieślowskiego wygląda taki sposób wręcz bajkowy no bo to był człowiek, któremu w pewnym momencie pracy zawodowej zaczęło strasznie strasznie nie iść i orze tak po prostu staczał właściwie zaliczył porażkę za porażką upokorzenie za upokorzeniem i był członkiem odpowiedzialnym i uparty więc, jakby brną cały czas szedł tą drogą, jakby robił to co do niego należało, ale właściwie coraz bardziej, żegnając się z nadzieją, że kiedykolwiek spotka go jeszcze jakaś satysfakcja no to jest coś niesłychanie uniwersalnego myślę, że wielu ludzi każdy z nas chyba takie takie przynajmniej okresu w życiu zaliczą prawda kiedyś wydawał, choć już niczego nie osiągnie, że jest już totalnym nieudacznikiem i rzeczy się coś takiego Kieślowskiego było kiedy, kiedy robił im Dekalog NATO to był taki okres, kiedy były naprawdę załamany, bo to było właściwie no być albo nie być dla niego wyglądało na to, że raczej to idzie w stronę nie być bardziej, że odmawiali mu współpracy ludzie, którzy do tej pory byli blisko lub obszaru jego taki kryzys już zawodowej towarzyskiej rozmaitych powodów ja rzeczywiście tego do kolegów nie, tyle że trudno było znaleźć operatorów czy nawet aktorów, ale nawet asystentów nawet asystenci mówili, że z Kieślowskim szkoda czasu po prostu no i aż nagle właśnie no właśnie jak w bajce, bo to jest trochę jak by uznać w ogóle czasami jest także pewną historię jak się przyglądam okazują się, że mają tak takie szczególne właśnie narracyjne cech są prawdziwe jedności są zupełnie fantastyczne, jeżeli chodzi o to i o możliwości opowiadania oczywiście grywam faceta, który w fantastyczny dokumenty o jego dzieciństwie jeszcze może porozmawiamy potem rzeczywiście ma gigantyczny problem z ciągiem dalszym swej kariery robi film serial właściwie ostatniej szansy w tym jest 1 pokaz filmowy, który staje się punktem zwrotnym w jego karierze po jest po potem punkcie zwrotnym też trochę właściwie trawestując właśnie optując tytuł filmu Kieślowskiego w siebie niemal spadek tak tak to no oczywiście to był pokaz w na festiwalu w Cannes w maju osiemdziesiątego ósmego roku to była premiera filmu krótki film o zabijaniu to był film, którego ten festiwal w Cannes Niechciał przyjąć wagę do pokazów w tym w tym konkursie głównym, dlatego że uważano Francuzi uważają, że ten się po prostu się Francuzom nie spodoba, że jeżeli go nie zrozumie, że on jest przede wszystkim za brutalny zresztą z Kieślowskim było także jego filmy były przez lata odrzucane przez festiwal w Cannes, ale tym razem bardzo uparła się Irena Strzałkowska współpracownica przyjaciółka Kieślowskiego udało jej się przeforsować pokaz tego Filmówka miała, jakby nos nosa do tego, ale Kieślowski chyba, kiedy jechał na tę premierę to się nie spodziewał, że tam będzie jakiś sukces na pewno nie spodziewał się tego również Mirosław Baka, który gra tam główną rolę ja przypomnę tylko dla Gizy, którzy tego filmu nie widzieli jest to film, który występuje najdłuższa w historii kina scena uśmiercania jest pojedynczy los i 1 człowieka 1 człowieka trwa ponad 8 minut to jest scena, kiedy Mirosław Baka morduje taksówkarza jest rzeczywiście scena straszliwie brutalna teraz sobie wyobraźmy ten elegancki pałac festiwalowy szukam prawdy ludzie właśnie w tych pięknych toaletach panie i nagle muszą oglądać coś takiego 80 ósmy roku rzeczywiście podczas tego pokazu na wszystko wyglądało na to, że będzie kolejna porażka no bo mnie o tym, opowiadał Mirosław Baka, bo on był szczególnie zestresowany, bo to był jego debiut był bardzo młodym aktorem wtedy na pamięta ludzie gwizdali tu pali krzyczeli asy ASE, czyli dość dość wyłącznie to znaczy po prostu publiczność tego nie przyjmowała wyglądało na to, że po prostu będzie jakaś totalna klapa kompromitacja i ja dziś nie wiem epatują z Mirosławem bankom widzę po prostu tt tę scenę kiedy, kiedy ludzie tu Pionki wychodzą prawdę, kiedy tak trzaskające krzesełkach opuszczane przez kolejnych widzów i tak sobie wyobrażam tego Sławomira Idziaka Kieślowskiego Baka, którzy taki ściśnięci po prostu patrzą na tę nakręconą przez siebie 8 minutową scenę i nagle mówi Mirosław Baka gdzieś tak jakby z nieba po prostu to widocznie z górnych balkonów ktoś zaczął klaskać i zaczęły pojawiać oklaski oklaski, jakby zbierały, jakby gdzieś tam kłócą się właśnie z tymi gwizdami i klas oklaski w końcu zwyciężyły i później do końca filmu była zupełna cisza, a kiedyś projekcja się skończyła to Kieślowski wstał już był zupełnie innym poziomie gry można powiedzieć jest takim poziomie wylądował, bo opowiadasz o tym, że w gruncie rzeczy było to coś więcej niż tylko kariera polskiego reżysera na Zachodzie Kieślowski trafił na szczególny moment, kiedy nagle spojrzenia Zachodu skierowały się na wschód, ale nie tylko po to, żeby obserwować opisywać przemiany polityczne od Kieślowskiego wymagano czegoś co do czego ma wątpliwością posiadał zrobiono z niego guru no przede wszystkim podejrzewam, że Kieślowski miał wątpliwości co do tego czy posiada cechy, któremu przypisywano Kieślowski był człowiekiem niesłychanie inteligentnym i ta inteligencja nie pozwalała mu, jakby na narcyzmu na takie nie wiem samo zachwyt prawdy, które było niesłychanie łatwo, dlatego że rzeczywiście zaczęto się nim straszliwy zachwycać, ale Kieślowski chyba już wtedy zaczął wyczuwać że, że gdzieś tam w tym wszystkim tym tym jak spektakularnym sukcesie, gdzie część pewne nieporozumienie tak można powiedzieć na czym ono polegało ono polegało na tym, że przede wszystkim Francuzi wagę publiczność zachodnia, która kompletnie nie znała naszej rzeczywistości polskiej warszawskiej myślała, że film krótki film o zabijaniu jak również mogę cały Dekalog, który wkrótce został pokazany na Zachodzie, że to jest film, który pokazuje pewną rzeczywistość w karykaturze, że im w głowie nie mieściło, że to może być taka rzeczywistość w skali 11 prawda tak naprawdę może być prawda, że tak wyglądają warszawskie bloki mieszkania klatki schodowe, że ludzie chodzą w mieszkaniu w kożuchach, że np. pożyczają sobie benzynę jakimiś tam uliczkami sobie przelewają benzynę czy np. akumulator wnoszą na noc do mieszkań albo zostawiają na wycieraczkach butelki po mleku np. próbowano znaleźć jakąś symbolikę powstawały w jakiś prześmieszny zresztą artykuły prasowe recenzje właśnie temat analizy znaczenia prawda tych szklanych butelek stojących po na wycieraczkach przed mieszkaniami bohaterów Dekalogu i faktycznie lektura tych francuskich recenzji byłaby bardzo ciekawa i ona oczywiście pokazuje, że rzecz, że coś było nie tak że, że im się wydawało, że on on po prostu pokazuje rzeczywistość surrealistyczną jakąś jakąś symboliczną no ale ponieważ nie można było tego sprawdzić prawda no bo właściwie jeszcze ta żelazna kurtyna może już nie fizycznie, ale jednak ciągle jeszcze jakoś tam dziś 3 podała pomiędzy pomiędzy Francją polską to przyjęto, że że, że to jest jakiś wymiar, że to jest jakaś symbolika znajdziesz u obrazy które, które mają podwójne znaczenia i rzeczywiście jako przestudiowała bardzo wnikliwie w jaki sposób prasa francuska czy w ogóle zachodnia odbierała dzieła Kieślowskiego to widać bardzo wyraźnie, że oni zachwycali do momentu, kiedy Kieślowski robił filmy o Polsce prawda, bo to była dla nich właśnie rzeczywistość tajemnicza niesłychanie atrakcyjne pociągająca natomiast kiedy zaczął robić filmy o Francji to to zaczęło się załamywać oczywiście jeszcze dość długo tak jak zresztą każdy człowiek sukcesu trochę jechał na tej sławie na tym micie prawda więc, więc oczywiście tych ta machina powiedzmy reklamy promocji zachwytu już była uruchomiona nie dały się tak szybko za zastopować, ale już co wnikliwie się pisma np. Kaję do Cinema już zaczęło punktować np. to widać bardzo wyraźnie na przykładzie filmu podwójne życie Weroniki to jest właśnie taki klasyczny film doskonale to pokazuje połowę tego filmu dzieje się w Polsce prawda i połowa się dzieje we Francji i bardzo wyraźnie widać tych recenzji jak rozwiązać zachwycają się tym, jaką znowu pokazuje po raz kolejny pokazuje ten niesamowity jakiś obraz Wschodu prawda no ale potem pokazuje ich kraj, który nie znają świetnie i to jakoś tak nie bardzo pasuje jedno jeśli jakość jakoś to tak nie przemawia i czuli jakiś dysonans oczywiście mówię o krytykach prawda o ludziach, którzy doskonale na tej kinematografii znają i rzeczywiście ta analizy były były już bardzo krytyczna już były już były wręcz zaczynały się szydercze recenzji Kieślowskim czy to osobiście ale, ale zawsze miał taki asystenta, któremu wszystko czytał i zdaje się, że od czasu podwójnego życia Weroniki zaczął się taki stres, ale solistę dostawał listy, w których pytano go jest, żeby powiedzieć wprost ludzie jakoś żyć pytano go sens życia pytano go traktowano rzeczywiście jako mędrca, który ma odpowiadać na kluczowe pytania dotyczące egzystencji jak piszesz raczej z dystansem traktował te roszczenia był człowiekiem bardzo inteligentnym i on był na pewno najbardziej krytyczny wobec bardziej krytyczny wobec siebie również wobec swojej twórczości bardziej niż wcześniej inni krytycy niż inni recenzenci ją tak czuł, że to po prostu będzie się powoli jednak załamywać natomiast rzeczywiście ile można raz odpowiadać na pytanie kim jest Bóg czym jest po jak żyć itd. tak dalej, więc mam na ten temat relacje jego znajomy może jego pytanie faktycznie no irytowały i może z tego też wynikało to, że on zaczął bardzo unikać dziennikarzy, że miał już rzeczywiście trochę dość tego nie wiem trudno mi z dokładnie odpowiedzieć, dlaczego on zyskał sobie taką opinię nieprzyjemnego rozmówcy dla dla dziennikarzy czy to wynikało z liczby tych wywiadów rzeczywiście on potrafił podobno było takie zapotrzebowanie, że podczas festiwalu kiedyś obliczył, że podczas 1 festiwalu udzie chyba jakiś 300 wywiadu wywiadu wypowiedzi w każdym razie, ale drugie są tak sobie myślę przecież uczono Kieślowski nie jest jedynym prawda sławnym reżyserem na świecie to chyba jest norma prawda tylko no właśnie, więc na to jest on rzeczywiście ciężko znoszą może też, dlatego że po pierwsze, owego do tego nieprzyzwyczajone, że on tkwi ciągle w tych jednak jakichś takich realiach polskich, gdzie takich pytań nie zadawano, gdzie go dziennikarze raczej byli wobec niego bardzo krytycznie, a nawet, atakując ją raczej przywykł do takiej poważnej merytorycznej rozmowy, która jest taką potyczką pojedynkiem właściwie tak wyglądał jego rozmowy z polskimi dziennikarzami w czasach PRL-u, a tutaj nagle po prostu no dostaje ludzi tu przychodzą ludzie, którzy są w niego wpatrzeni, którzy rozmawiają z nim o Bogu, ponieważ wydaje im się, że on jest kimś z jakiegoś szamana kapłana i gdzie odkryje przed nimi to co było dla niego zupełnie zupełnie zaskakujące i faktycznie no chyba wśród wielu sławnych reżyserów nie ma znowu aż wielu takich które, których pytano o to kim jest Bóg prawda i jak rzecz może też atrakcje dla dziennikarzy to, że był krytyczny wobec siebie jest też książka sukcesie, który przychodzi za późno, który w, jaki sposób spóźniony z tego owoców nie można skorzystać oczywiście można, by kupić fajny samochód można mieszkać w Paryżu można się trochę po 10 też owocami tego sukcesu, ale jednak jest tak tak to jest tobą człowiek, który bardzo już dojrzałym wieku swój szczyt sukcesu osią oczywiście ja tak nie przesądzała sprawę bardzo dojrzałym wieku na ile on miał lat to był 80 ósmy roku miał jakieś nie miał 50 lat chyba brak jak ja jak ten sukces taki ogromny przyszedł ja myślę że, toteż nie o to chodzi, że on przyszedł za późno że, że w wieku 50 to już wiesz mam odchodzić na emeryturę bez przesady bez przesady myślę, że raczej chodziło o to, że on po prostu był był już straszliwie sfrustrowane tymi tą krytyką, która go spotykała w Polsce ja ja faktycznie spędziłam wiele dni w czytelni biblioteki narodowej, przeglądając czytając studiując wnikliwie właściwie coraz większym rosnącym zainteresowaniem recenzje z jego filmów, które były publikowane w prasie polskiej w latach osiemdziesiątych recenzje chociażby gen Zygmunta Kałużyńskiego, ale wielu innych to nie jest tylko także Jedynka Łoziński się uwziął na Kieślowskiego właściwie zdecydowana większość tych recenzji była tak strasznie krytyczna Paweł, że ja nie wiem czy my byśmy naprawdę byli w stanie wstać z łóżka chętnie pracować, gdyby ktoś napisał do nas takie rzeczy jak o filmie bez końca np. również nawet w przypadku rzeczywiście było było było po prostu coś coś strasznego więc, więc ja myślę że, że ta jego frustracja wynikła może nie z tego, że oni już był za stary, żeby się cieszyć sukcesem nie był wcale za stary myślę, że dla reżysera Ano wiek 4050 lat to jest wspaniały wiek, żeby w ogóle nawet otworzyć jakiś nowy etap pracy tylko raczej to było jakieś takie żołnierz był zgorzkniały, że oni już po prostu nie dowierzał krytykom, dlatego że że ta krytyka, która go spotka w Polsce była też jakaś przesadzona też też uważa, że za nią nie zasłużył miał w ogóle już jakąś teorię spiskową zresztą niejednokrotnie wypowiadał się że, że krytycy po prostu nie mają własnego zdania albo, jeżeli nawet mają to nie publikują własnego zdania tylko albo ktoś każe np. kogoś krytykować albo ktoś mówi teraz z tego człowieka mamy robić bohatera, więc miał straszliwie sceptyczny stosunek właśnie do do krytyków do recenzji do tego takiego publicznego odbioru swoich dzieł, więc z 1 strony najpierw budowali, a teraz nagle zaczynają tak wychwalać pod niebiosa no z tym z tym z tą wizją siebie jako reżyser również się nie utożsamia, więc ja myślę, że po prostu był trochę podłamany tym no i przede wszystkim chyba to wiem na pewno zresztą niejednokrotnie mówił, że jest lekiem, który się strasznie, bo przyszłości on ciągle się bał co będzie dalej bał się, że wszystko się źle skończy, że za chwilę się wszystko rozsypie chyba wtedy zaczął się też jego lęk może, że tutaj go tak tak wywindowali tak wysoko i upadek z takiej wysokości będzie musiał boleć miał jak się okazało tragiczną, ale niezwykłą metodę uciekania przed tym lękiem to metodą było co ciągłe przyspieszanie stawianie sobie coraz wyżej poprzeczki i perfekcjonizm mimo tego, że ma w pościg kosztował go tworzyć zdawał sobie takie pytanie czy Kieślowski pędził w stronę jakiegoś celu, które sobie wyznaczył czy też raczej uciekał przed czymś i wydaje mi się dzisiaj, że on raczej uciekał, że on uciekał przed tym, że chciał uciec jak najdalej przed jakąś koszmarną wizją, która prześladowała raz powiem, jaka uciec jak najdalej na zasadzie że, gdyby jednak co się posypało to zawsze już będę miał jakiś jakiś zapas prawda, a przed czym uciekał Kieślowski tak myślę, że on uciekał chyba przed wizją swojego niespełnionego zawodowo ojca jego ojciec był człowiekiem również bardzo zdolnym człowiekiem bardzo pracowitym odpowiedzialnym właściwie Krzysztof Roman Kieślowski to można być alter ego 1 drugiego i to Kieślowski Roman senior właśnie zaszczepił sen taką ambicje pracowitej, że musisz całe musisz coś osiągnąć w życiu, dlaczego dlatego, że Roman Kieślowski jego kariera zawodowa również świetnie zapowiadała, bo inżynierem niewarte strona tej inżynier też też też mogło wiele osiągnąć i nagle wszystkie jego marzenia plany wzięły w UE, dlatego że po prostu zachorował na gruźlicę i będą właśnie w tym okresie, kiedy kiedy, kiedy człowiek jest najbardziej, jakby taki pełen energii pełen potencjał zawodowego to on po prostu musiał się położyć do łóżka i to i to było dla niego straszna myślę też, że dla syna straszna była myśl o tym, o tym człowieku, który leży taki sfrustrowany które, których po prostu nic zawodowo wżyciu nie może osiągnąć i wiedział jak to boli i wiedzieć jak to boli i zwrócił uwagę, że właśnie film Kieślowskiego ciągle, jakby stawia to samo pytanie to jest zasadzie czy czy w życiu warto postawić przede wszystkim właśnie na spokój na takie szczęście rodzinne na inwestowanie w przyjaźni np. zupełnie zapomnieć o karierze sukcesach prawdę czy też jednak trzeba sobie wyznaczać jakieś ambitne cele zawodowe i właściwie w każdym z tych filmów oddaje albo taką odpowiedź albo inną odpowiedź tak jakby się nie mogły zdecydować i tak chyba rzeczywiście było to znaczy on pewnie bardzo często mówił w życiu najważniejsze samo życie rodzina spokój na sam np. naj naj najlepiej się czujnie bardziej relaksował, kiedy po prostu jechał z rodziną na Mazury miał tam swoją działkę i tam sobie grał będzie i malował krzesła i werandę był najszczęśliwszy na świecie, ale chyba wtedy musi zawsze przypominał obraz swojego ojca, który od też miał wspaniałą rodzinę spokój świadczy na pewno wszystko był nieszczęśliwy, bo jednak człowiek oprócz tego, że ma miłość trzymać dzieci, że ma piękny dom jeszcze musi mieć takie poczucie takiej satysfakcji tego, że po prostu rozwija się nie staje nie stoi w miejscu Kieślowski to wiedział wiedział, że musi coś takiego osiągnąć, jakby osiągał za siebie, ale trochę też za Romana dlatego ojca, który nie mógł, czyli tak, jakby musiał 2× więcej w ten sposób niejako wróciliśmy do dzieciństwa Krzysztofa Kieślowskiego, bo mamy dla państwa związaną z tym dzieciństwem niespodziankę początki twojej książki jest bardzo niezwykła opowieść szkolnego kolegi Krzysztofa za chwilę usłyszymy fragmenty opowieści, a czy może nam opowiedzieć jak dotarła do tego przyjaciele Kieślowskiego z czasów szkolnych, dlaczego tak to jest taka niezwykła oczywiście dotarłam przez przypadek tak jak tak jak wszystko w tej opowieści dzieje się przez przypadek tak ta postać ten pan to Leonard Prochowski i jest przyjaciel Kieślowskiego ze szkoły podstawowej chyba razem chodzili do szóstej klasy jeśli się nie mylę palone Prochowski mieszka dziś z rodziną we wsi Mieroszów niedaleko Sokołowska, gdzie wychował się Kieślowski właśnie ten przypadek polegał na tym że, że bardzo czasu dziennikarze, którzy piszą o Kieślowskim jadą do Sokołowa i tam próbują znaleźć ludzi, którzy pamiętają Kieślowskiego z czasów dzieciństwa, ale tam właściwie nikogo takiego nie ma, który by żyje już powiedzmy nikt, kto bardzo dobrze pamiętał małego Krzysia natomiast ktoś mi właśnie zwrócił uwagę, że przecież Kieślowski mieszkał w Sokołowie, ale do szkoły chodził do Mieroszowa 8km dalej jest tam można znaleźć kogoś kogo jeszcze pamięta tam rzeczywiście do dzisiaj mieszka pan Leonard, do którego nikt jeszcze nigdy nie zapukał i nigdy go nie zapytał jak to było z Krzyśkiem była rzeczywiście pierwsza pana na całe życie czekał właśnie dlatego kogoś po to, żeby opowiedzieć rzeczywiście bardzo ciekawą historię zaraz państwo słusznie tę historię niezwykłą poruszyliśmy tylko naskórek tematów, które są zawarte w biografii Krzysztofa Kieślowskiego zbliżania biografii, którą napisała gościnni Katarzyna Surmiak Domańska to byli poczyta wszy zapraszam do posłuchania tego niezwykłego fragmentu tej niezwykłej opowieści poczyta wszy podcast książkowy wydawnictwa Agora obie panie on tak, żeby tak szerzej poza szkołą z chłopakami raczej aha to na stan 23 wybrańców co żeśmy się tak mniej więcej kolejowa jest bardzo dużo czasu poświęca właśnie książce wszyscy powtarzają tak on był w porównaniu z nami i człowiek, a na czym polega inność i inność boję, bo wszystko interesowała my natomiast żeśmy to odbierali oraz czy tak na plusie cóż spocić pary do wyciągu do kina do tego na co odskoczyć na głos Unię, a Rasia jest mowa w calach a, a wie pani, dlaczego ona, a dlatego, że Mirosławie był film, bo teraz już niema tak od 18 lat w nie weszło państw ma natomiast Sokołowski można było się jeśli, a na pilota tu co te starsze panie oni nasłał i taką, że ta no a bo pan swoje takich wspomnieniach samo trzyma się, że właśnie w tym Sokołowski zwykle minął pieniędzy na bilety, czyli czasem miał czasami jak miało to co to od rodziców dostawa oczywiście po prostu nic nie wiem albo się udało sprzedać butelki tak proszę panią sprzedać butelki a, a to się coś znalazł na to nadzieję, ale on też wspominał, że np. chodził na dach dobrze tego kina przez jakąś dziurkę patrzył na tych ludzi, że klub sam napisał no to co do pana roboty, a ja mówię słuchaj jak co by było, jakby o obejście wysoka, a wentylator chodzi pytam, bo była taka metalowa zrobili tak, żeby wejść na ten dach no tak, żebyśmy zrobili nasi Kalisz część na na widzów no i rozwoju ustalili za to la la, bo czekali pod pocztą wyjaśnia wiele, żeby było w budżecie się starszy mąż przed 2500 czekaliśmy będziemy chodzić, bo całe z wysokiego dachu będzie stać na ziemię mimo tak, by zauważyć taka skalę mieć tak sika czy ten i tak z Lechem też hit no spadały na widzów na sali kinowej, bo projekcyjne oraz ich rodzin resztę w tym cały sens, bo w tym zawierający wentyla rozprasza i poleci po prostu realizować o to chodziło on takiego nie zrobią, ale chciała zrobić no na świat przestał marzyć, ale może dostać może już w domu później też Marek została nową musieli się dowiedzieć, kto my jesteśmy jak ja czy inaczej polegała wasza przyjęte przez ustawy z okresu przyjaźń Kubę to było to było to co było naprawdę gorliwa przyjaźni, czyli 2 oraz czy dach, czyli pan był bardziej taki osąd taki dach bardziej takie jak dziesięciolatek z chłopakiem takim bardzo intelektualnie z 18%, czyli na to czy takie rzeczy uzupełniali się można i to bardzo i to bardzo później czas zamierzam tego żałował bijące ziołowe nowo mówi w sumie żeśmy dokuczyć ludziom, a tak mało c oni też że było w sumie to był taki, że w 5 uczyła się w szkole było co było zadane w domu natomiast zwykle pan decydował co pan powie tak to taki pracuś jeszcze nie dali na razie zdaje, że wpływ na to miał jego ojciec czeka na rząd się tak bucie to oznacza nie dochodziło do tego nie pamięta o wykształcenie etaty, ale na pewno wyższe niż moje lewica jego podejście, a ulica dla niego było też inne, bo on wymagał nieruchomo krewnych zasad, mimo że był taki mały chłopca jeśli niema pani to było właśnie przyczyną tego, że po prostu inaczej to wszystko myślę jak my, jakbym był z nim cały czas SA też były inne ja później usłyszałem, że on jest w Warszawie to ja po testach wszyscy równo na to miał takie Polacy w aktorstwie Enia ja cholera śród się, aby do starego funku lata możemy się tego zyskam nie obecnie pod swoje skrzydła tak nie z tego, ale to wszystko stało się inaczej, a co było jak osie jadąc tam spokojnie leży ten pisowski one dobry jak ten plan, żeby je od plaży spełnione to miałbym w życiu wiele wiele lepiej relacji jego ojca jako na ojcu jak pan widział, bo wcześniej ojca bardzo kochał proszę pana na i to się nikomu ukryte przejawiała wdzięku co przejawiało, ponieważ procenta co ojciec nie powiedział, aczkolwiek sama też tak, ale większości zarzuca, a ponad taty, a to dla tatusia proszę panią powiedzenie tatuś tak właśnie, a to słowo tak już tak to ojciec nie ojciec tatuś to jest duża to jest właśnie w waszym środowisku przecież na pewno padnie mówiło się jak mówiła stary tak ojciec o inaczej by się nie wyraził on zakaz zawsze mówił tata nie wstydził się tego nie czuł ważne jest słowo takie jak mu, a ja nawet nic na ten temat niemożliwe i co radzą sobie w Bojanowie wiesz co chcesz ja tylko mogę powiedzieć ojciec taty śmieciami jest w jeszcze coś musiało być rządu taki przygnębiony panie było rzecz normalna, że charakter czy wciąż tylko coś musiało w życiu być, aczkolwiek na ten temat nie mogę nic powiedzieć nie, bo właśnie takie rzeczy uważa pan, że sam fakt choroby ojca i świadomość tego, że ona toby było powodem jego zamknięcia, choć urzędy tego temu, kto widział u niego musi na twarzy sam, a proszę taka w oczy były takie że, choć cały czas, o czym myślał nazywa, ale tak jak pan słucha jeśli mogę sobie pozwolić na taką uwagę ja też, dlaczego Kieślowski Kurek parę przyjaźni no bo pan, mimo że było Jacques nie może pan właśnie z tego z tej bandy to pani niezwykle wrażliwym człowiekiem ma, że pan ma w sobie i taką uważa też to kazał uważa pan opowiada oni jak sądzę, żeby ktoś stosował pisał Kieślowski Pyjasa, jakie pana refleksje, jakie spostrzeżenia oraz, więc widz musi jeszcze mieć pan by jakiś wspólny mianownik jakieś pokrewieństwo dusz tylko, że pan z innego świata odebrali na wychowanie i nie rodzice też dalej i w jaki sposób inne wartości zostały panu jak stoją prawda, ale musieliście być jakoś intelektualnie na poziomie nie wiem wrażliwości emocjonalności podobni do siebie i dlatego pewnie dogadywać jeszcze rzeczywiście bakterie pozornie inni, ale tylko proszę sobie to uzmysłowić, że ja narzuca swoją wolę, która ma się godził wszystko to atuty to to owo dlatego, bo dla mnie wspaniałą rzeczą, że mogę nim kierować ale, ale czy eliminowanie z kimś innym dawał panu równo satysfakcję to co ma także np. opresyjne różne osoby sza przykład miałem takiej szansy była chyba tego taki jest jakieś, ale to było takich rad dla morze, by byli, a tam związki byli chłopacy na takie pierdoły właśnie okropne tak Italia dla niewielu w a dlaczego dla moja pierwsza odeszła do niego to już się udało za pierwszym razem z rolnictwa Marek opatrzono siedział na parapecie w szkole nie wiem czy na parapecie dzięki wojsku także możliwa, jeżeli się także datami piłka leciała to tam podaje no no to nie wstawia poseł mimo oddalenia ojca od słowa słowa z miast również przyjechał tematu tamie High proszę znowu nic nie było nie rozmawialiśmy później znowu jakieś 2 słowa za dzień 2 zatrzęsienie później zarobiłem lufę w zaledwie piątkę jak co pomoże cóż czcimy tłumacza do pana Woodsa, a tak woja wieku znowu będą smary do ustawy o 7, a w pubie Hallera, ale my troszeczkę naprowadza na tory mówi tysięcy więcej czasu się do poświęci ich tak stopniowo, żeby się do głowy chodziło nie, ale przychodzi do domu to okresie pracował żeby, skąd plany Dżerzi prefinansowania niema świadek najlepsze stopnie w ramach piątej klasie no gdzie pan ja się z nim kolega pana teraz wypełnię zobaczyła kończą się do klasy same dostateczne w tej TPD tak szósta klasa to taka była China, a piąta klasa sama bardzo dobre dobre no żartuję jak Boga kocham jak siedzę nawet moja dalsza powiedział ja to jest możliwe Danusia pozwoli na 2 i też jasny dowód, że czerpała od niego siłę ca powiedz mi w klasie w futbolowych mamy lepsze stopnie te no, skąd no dobra bardzo dobre klasa piąta no no ja, a klasa szósta dostał też klasa siódma dostateczna, a czuć się handlu i tak wiesz bo, bo to wyższa wątek rozmowy na miasto rozmawia odkazić książkowy wydawnictwa Agora Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: GOŚCINNIE W TOK FM: POCZYTAWSZY

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Słuchaj podcastów TOK FM bez reklam. Wybierz pakiet "Aplikacja i WWW" i zabierz TOK FM na wakacje!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA