REKLAMA

Weronika Szczawińska: "Bardzo ważna jest świadomość. Każdy spektakl musi być przemyślany"

Kultura Osobista
Data emisji:
2020-02-12 19:00
Audycja:
Czas trwania:
24:08 min.
Udostępnij:

Gościem Marty Perchuć- Burzyńskiej jest Weronika Szczawińska, reżyserka, laureatka Paszportu Polityki 2019 w kategorii TEATR. Rozwiń »

Weronika Szczawińska: " Po śmierci Grotowskiego w gazecie przeczytałam jego teksty. Pojawiły się w nich ogromnie ciekawe rzeczy, których nie rozumiałam. Zaczęłam się teatrem zajmować teoretycznie. Potem ku swojemu zaskoczeniu dostałam się na reżyserię" Zwiń «

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
kultura osobista dobry wieczór przed mikrofonem Marta Perchuć-Burzyńska reżyserka dramatu łóżka i performerka laureatka paszportu polityki w kategorii teatr za rok 2019 Weronika Szczawińska dzisiaj gościem kultury osobistej witam serdecznie dobry wieczór jeszcze raz wielkie wielkie gratulacje po 3 nominacjach podobno nie spodziewała się wcale, że otrzymać paszport polityki bardzo ciekawe, bo wiele osób właśnie najbardziej się spodziewało nie spodziewałem się, ponieważ w Rozwiń » nasze kategorii teatr takie wielokrotne nominacje już zdarzało pomyślałam sobie, że skoro taki wspaniały artysta jak Michał Borczuch czekał do czwartego razu to w moim przypadku ktoś mówi nam do 3× sztuka to wcale nie musi być prawda jest to nie była jakaś kokieteria z mojej strony to co właśnie mówiłam na gali lub to też wynika z tego, że tak uważam, że co roku ta kategoria to bardzo mocno obstawiona tak co znaczy, że mamy taki ciekawy teatr w Polsce w bardzo mocny teatr w Polsce niektórzy mówią o tobie artystka instytucja jak mają swoją niechęć do instytucjonalną ości powiedziałabym raczej, że jest artystką wielofunkcyjną lub wiele funkcjonalną, bo nie tylko dramaturg szkoły reżyserką performer Eco to co powiedziałem na początku audycji, ale także aktorką badaczką kuratorką wykładowczynią tłumaczką też z języka angielskiego ta wielość zajęć funkcji działań z czego wynika, iż wydaje się, że kilku z kilku rzeczy po pierwsze, wydaje mi się, że pewne procedury którymi się zajmuje jako reżyserka można równie dobrze podejmować takiej perspektywy badawczej i wtedy jakoś zupełnie inaczej ten problem widzi też mam takie wrażenie, że dzięki mojemu wykształceniu, które zawsze będę wdzięczna podatnikom muszę trochę studiowałam mogę się po prostu tymi tematami bawić się z różnej różnej strony to są trochę inne procedury są trochę inne wyniki to po prostu wszystko naraz ciekawsze niż robienie 1 rzeczy natomiast wydaje się, że też wielofunkcyjność może wynikać Uniwersyteckiego lęku, że jeżeli bardzo mocno koncentrujemy się na 1 rzeczy to oczywiście swoje dobre strony, bo może coś wypracować takiej długoterminowej perspektywie, ale można też wpaść w taki swoisty kamienie nie znaczy już się wydaje, że wszystko wie, że sektor robić w zasadzie może trochę nie ma przyszłości, bo nic innego niż myślisz można też popaść w jakiś taki rodzaj albo mocnej pychy albo blazy i takie skoki w bok przed samą sobą się wydaje, że one przed takim kamieniem też też chronią no tu wśród tych funkcji, które wymieniłeś to z 1, by nie przesadzał co znaczy zakaz z aktorstwa jeszcze określam jako performerka, bo pracowałem zbyt wieloma wspaniałymi aktorami, żeby się tak na zwalcza nie mam wykształcenia, które stoją umiejętności warsztatu dlatego wpisuje performer, bo pcham się czasami na scenę właśnie też po torze podkreślić jakaś różnica pomiędzy właśnie kimś, kto nie jest aktorką występuje u boku zawodowych aktorów, ale też po to, żeby trochę zmienić hierarchię w grupie znaczy zupełnie inną odpowiedzialność reżyserka jak musi wziąć na klatę pewne ryzykowne pomysły i świecić oczami przez przed widownią tak, a pamiętasz w ogóle ten moment, kiedy teatr projekt pojawił się w twoim życiu jako ta droga, którą postanowiła pójść, bo studiowałeś wcale nie kierunek związany bardzo starciem pamiętam 2 takie momenty natomiast one obydwa są takie powiedziałabym mało spektakularna i takie trochę pokrętna może zacznę od tego wcześniejszego to będzie trochę taka takich licealnych wyznanie taki pamiętnik pensjonarki, bo zdaje się, że miał 17 lat, kiedy umarł Jerzy Grotowski pamiętam, że przeczytam w Gazecie wyborczej artykuł o nim taki nagłówek na pierwszy stanie był prorokiem i mnie jako tako nałóg dwu małoletnim Czytelniczka prasy bardzo zahartowało i wcześniej słyszał to nazwisko, które czegoś tak mi się odbijało po głowie i w ośrodku był jakiś tekst samo Grotowskiego było przemówienie takie, które opowiedzą też prace z Ryszardem Cieślakiem przez bardzo to zastępowało, bo nie myślałem do tej pory, że o teatrze można uznać w takich kategoriach to znaczy Acta się kojarzył sprzeciwia się do kina, które uwielbiałam, czyli takim mocno kostiumowym z tym, że to są takie długie widowiska w taki, który trochę odpada, bo ludzie w starych kostiumach mówią do siebie dużo słów, które tutaj pojawiały jakieś takie fascynujące rzeczy, których nie rozumiałam chcę pomyślałam, że auto może taki ciekawy, że pójdzie na Uniwersytet też planowałam bycia na międzywydziałowych indywidualnych studiach humanistycznych mieszka się czymś takim podejmuje, tak więc cytat, który od czapy wymyśliła faktycznie później na Miss hut trafiłam do Instytutu kultury polskiej gdzie, gdzie studiował m.in. Leszka Laszkiewicza współpracownika Grotowskiego z pewnego okresu i zaczął się tym zajmować stron takiej teoretycznej, ale też bez przesady i taki drugi moment jak pomyślę o teatrze to chyba po po 3 latach studiów, kiedy było wspaniale jakoś tam mi szło one właśnie po raz pierwszy przestraszyłam się tego, że coś robię dobrze i nie bardzo umiem sobie wyobrazić przyszłość, więc przypomniałam sobie tę taką dziwną fascynację teatralnym myślę, że co, by było, gdyby tak głupia frant spróbować też szkoły teatralnej i porobić pewne rzeczy praktycznie, więc w moim przypadku nie stoi za tym żadne legenda żadna odwieczna fascynacja teatrem sztukami performatywne mi pewne profity na poły intuicyjna taki impulsu podejmowane decyzje, a potem to, że jako taka osoba kompletnie niemająca pojęcia o teatrze złożą te papiery reżyser się umawialiśmy zaskoczeniu dostałam taka szkoła teatralna miejsce, w którym studiowała to jest taka instytucja dość tradycyjna konserwatywna powiedziałbym nawet miejsce, w którym praca nad spektaklem zaczyna się najczęściej od interpretacji tekstu ciało i rok są sprawy drugorzędne, gdzie w takim razie zdobywać doświadczenie wychodzące poza ten schemat, który jak uprawiasz w swoim teatrze tutaj oczywiście nazwała w punkt moje doświadczenie szkoły bo kiedy się tam dostaną to właśnie było takie ogromne zaskoczenie tak naprawdę innej osoby, które zupełnie inaczej wyobrażała to właśnie to niema tego ruchu w ogóle Grotowskim okres nie będzie uczył, że nie będzie tutaj żadnych takich tajemniczych rzeczy, które nie dlatego przyciągnęły Jerzy Grotowski Kantor tylko w teorii szkole teatralnej to nawet nie tory, bo on co bardzo ciekawe wtedy, kiedy studiował budzą czas uważany za szarlatana, choć w jakimś sensie, że tam wtedy uczyli jeszcze profesorowie, którzy naprawdę mówisz to w zasadzie nie był teatr to co robi no to wtedy właśnie zaczęło taką eklektyczne edukacja teatralna, bo myślę, że na pewno od razu chciałbym zaznaczyć bardzo wiele szkole teatralnej zawsze zawdzięcza osobą, która studiuje to znaczy na pewno jakieś rozmowy i tak też, bo w moim przypadku wcale nie profesor totalnie profesor tak wcale nie profesorom to pan czuje niechęć do Mistrzów jest znana jeszcze raz podkreślę nie chciałbym przywoływać takich osób, które by właśnie pozytywnie nauczycielskie były dla mnie bardzo bardzo ważna chyba się nie chciałbym określać mistrzami tak jak to z tej tradycji teatralnej to taka czoło czuł obecność na pewno jakieś rozmowy, które prowadziliśmy do roku właśnie trochę tacy wszyscy poirytowani tym czy chcielibyśmy się uczyć, czego de facto jesteśmy uczeni na pewno, którzy aktorki czy studenci aktorstwa, bo to najczęściej takimi osobami pracowałam w szkole po 2 latach wylądowałam teatrze niezależnym Piotra Borowskiego studium teatralnym to była taka decyzja podjęta trochę po to, żeby ratować swoją skórę, bo zrozumiał, że po 2 latach studiowania reżyserii mam czarny golf to bardzo dużo papierosów i ta przyszłość znowu rysuje się zbyt zbyt jasno i trafią czynnikiem zewnętrznym jak jak Swinarski tylko ciemniejszy i trafią tam po takich warsztatach, które okazało się, że też był takim wyborem do do studium i tam przez rok mogą popatrzeć właśnie koledzy ze studium teatralnego i koleżanki wcieleń swą wiedzę o komponowaniu spektakli właśnie takich ruchów i będzie w praktykę i myślę, że bardzo bardzo wiele i to dało, bo był to bardzo konkretne narzędzia, którym przez tylko rok jednak mogą podpatrywać co zresztą wymyślam sobie sama to znaczy myślę, że taka reszta reszta tych rzeczy teatralnych, które myślą składa się jakiś szalenie eklektyczny inspiracji przez literaturę muzykę sztuki wizualne rozmowy z moim przyjaciółmi Uniwersytetu w trochę to było takie były pierwsze Weronika Szczawińska laureatka paszportu polityki w kategorii teatr opowiedziane swoich teatralnych korzeniach za chwilę wracamy do rozmowy teraz czas na informacje w radiu TOK FM dobry wieczór raz jeszcze przed mikrofonem Marta Perchuć-Burzyńska reżyserka dramaturg performerka laureatka paszportu polityki w kategorii teatr za rok 2019 Weronika Szczawińska dzisiaj gościem kultury osobistej witam serdecznie raz jeszcze działanie się na scenie to cię interesuje ten ciało ruch są ważniejsze od słów czy to jest także ścieżki biegną jednak równolegle wcale nie muszą się zawsze tykać i uzupełnia się też po prostu bardzo ważna jest świadomość tego co chcemy uzyskać to znaczy, żeby żadnego z takich teatralnych narzędzi, czyli właśnie słowa ciała i myśli akcji nie traktować osobno nie traktować jako czegoś z zasady dominującego w oczy wydaje się, że każdy spektakl każdy projekt musi być przemyślany taki sposób, żeby się bardzo dobrze sobie zdawali sprawę z tego na co chcemy tym razem położyć akcent, więc oni także uciekam od tekstu czy odmowy tylko traktuje bardzo specyficzny sposób jednak tak powiedziałbym większość spektakli, które zrealizował jako reżyserka były oparte na tekście do tego stopnia, że dopiero jakiś 2 lat razem z moim najbliższym współpracownikiem Piotrem Wawrem juniorem postanowił uciekać od tego tekstu dla dla zasady podam przykład mojego debiutu 2008 roku Jackie śmierć księżniczka wolsztyńskim teatrze Jaracza na podstawie tekstu Elfriede Jelinek bardzo ważny dla mnie aspektach realizowany ze wspaniałą aktorką Milenę Gauer to był w zasadzie strzelanie tekstami przez przez godzinę tylko tamten tekst Jelinek zgodnie z propozycją autorki i aktorki był też traktowane jako coś od ciała nieodłącznego znaczy Jackie Kennedy, którą grałam Milena mówi całą sobą, więc to nie jest trochę coś takiego, że w to słowo przestaje być aktem fizycznym na bardzo mocno kładliśmy kładliśmy nacisk nic trochę nie rozumiem takiego rozdzielenia etatów do Tatr słowa i Tatr nie nie słowa, bo wydają się kursu każda propozycja musi akcentować te, które narzędzie, dlaczego ma być tutaj akurat not nadrzędne natomiast faktycznie ciągnie mnie też do takich ograniczy do takich bardzo działań performatywnych performer sól do to do teatru tańca to coś co bardzo co bardzo podziwiam myślę że, gdybym jeszcze raz urodziła zajęło sztukami performatywne to może może być choreografką tak naprawdę, ale trochę stąd właśnie twoje związanie z komuną Warszawa prawda i Instytutem sztuk performatywnych, którego Instytutu jest 1 z założycielek uciekasz od teatru instytucjonalnego no to jest taka trudna relacja takie hasła liczba takich Hitlerów to co ja mam z teatrem instytucjonalnym, bo z 1 strony nie chce się od niego odcinać z tych, by ta, który współtworzy, jakby jestem z tego nurtu z drugiej strony coraz bardziej zdaje sobie sprawę z tego, że w takiej formule, jakiej tu istnieje w Polsce jest jednak pewnym bardzo ograniczonym terenem tak to znaczy, zwłaszcza też teraz, kiedy do wszystkich ograniczeń, jakie mamy jako instytucja doszły też rozmaite zagrożenia polityczne finansowe to jakiś trudny moment w ogóle na rozwój pewne tematy są niechciane, dlatego że się nie sprzedadzą pewne tematy są niszczone dlatego mogą być niebezpieczne politycznie to też zależy od od od teatru natomiast to co jest największym tabu powiedział w teatrach instytucjonalnych zmiana modelu pracy, czyli np. rozstrzyganie pewnych hierarchii każdy ranek liczną traci bardzo przeszkadza to bardzo przeszkadza, bo to jest nie tylko słabe jeśli chodzi o taką dyskusję jak powinniśmy traktować jako artyści artystki, ale tuż po momencie doprawdy blokuje proces twórczy czy z coraz bardziej ciekawie pracuje się z ludźmi, którzy są remont pływalni, którzy mają świadomość swoich narzędzi, którzy czują się dumni godni tego co robią, a nie z osobami, którym trzeba non stop powtarza, że tutaj nikt nie będzie bił, bo takie feudalne stosunki jak w teatrze przemocą tasiemcowe nie bardzo bardzo przemocowej od od słów od tego co wolno komu powiedzieć na próbie po roku ostatnio dyskutowane w Polskim teatrze zarobki to jest naprawdę tam teren przemocy, więc takie moje ucieczki poza topole czy właśnie w komunie Warszawa czy Instytut sztuk performatywnych są związane z innymi modelami pracy taką większą wolnością, czyli nie mogłaby być dyrektorką teatru bagatela pojawiały się ostatnio takie pogłoski twoje nazwisko na dziennikarskiej karuzeli ten ten artykuł, który początkowo, który właśnie moje nazwisko tak zupełnie niespodziewanie tam i eksponowały jako rzekomą kandydatkę do początku nie zirytował opuściliśmy tego bardzo dużo zabaw, bo akurat w momencie ukazania się tego artykułu graliśmy moje spektakle nasze spektakle w komunie Warszawa, po czym z pokaże spektakl zbiera jakaś grupa ludzi i żartów nie było końca, kto chce złożyć również Wiktor, gdzie kierownikiem muzycznym jak to zrobimy oczywiście tutaj żartuje natomiast to wszystko będą, tym bardziej absurdalne, że faktycznie nie mam na to żadnej ochoty z takich właśnie powodu, że popiera zdaje sobie sprawę z tego jak potwornie ciężka to jest praca i praca, do której tak naprawdę nie wiem czy do końca kompetencje, bo dyrektor naczelny dyrektorka teatru oprócz jakieś wizje artystyczne musisz po prostu twardą wiedzę o przepisach zarządzaniu itp itd, ale też 3 lata bycia kierowniczką artystyczną w Kaliszu sprawiło, że przemyślał pewne pewne rzeczy i na razie nie widzę takiej możliwości to znaczy nie widzę, żeby miał i teatr repertuarowy mogli być szczęśliwi razem w takim układzie to, czego sobie bardzo życzyła to stałe miejsce dla naszego Instytutu sztuk performatywnych, bo to jest taka ścieżka jednak właśnie instytutach innej instytucji, którą staram się właśnie chcę kolektywem tworzącym Impera rozwijać, więc jeżeli ktoś ma ochotę dać jakieś miejsce co do procesu twórczego i Peru tak mówiła to proszę państwa naprawdę laureatka paszportu polityki w kategorii teatr za rok 2019 Weronika Szczawińska, która paszport polityki otrzymała jak czytamy w uzasadnieniu za spektakle intymne czułe, które łączy z ważną tematyką społeczną czułość w teatrze jest ograniczająca kucie Kos ciekawe, bo w ogóle to słowo czułość zmieniło trochę znaczenie po mowie noblowskiej prawda, że teraz jesteśmy wszyscy po takim wielkim wielkim wrażeniem Olgi Tokarczuk tak jak na to wspaniale przedstawiła czułego ratuszowego narratora, więc trochę już Niewiem teraz wie kim właśnie o przeznaczeniu to co tu o tym o tym rozmawiamy mi się zastanawiam się też czemu to słowo pojawiło się właśnie w uzasadnieniu nagrody nagrody dla mnie więc islam to morze może z tego względu, że rzeczywiście w tych przedstawieniach od stycznia pracuje nie dominuje nigdy żaden 1 ton to znaczy one nie są ani tylko śmieszne ani tylko brutalna nie tylko mocne, więc może ta czułość z taką czułością przyglądanie się drobiazgami fragmentom takim rzeczom pomijanym albo osobom pomijanym teraz coraz bardziej obecna w pracy mojemu współpracowników takie skupienie się na mikro skali czy brutalność, której powiedziałaś wydają się już trochę nie to znaczy oczywiście nigdy nie będą odżegnywał od dziś mocnych postulatów politycznych tylko wydaje się, żeby to było skuteczne to musimy szukać teraz takich innych dróg porozumienia z widownią i tu też widzę w sobie jakąś zmianę, bo kiedyś bardzo staram się, żeby widzowie czuli się niezgodnie uważam, że statystyki miejsce, które właśnie musi przede wszystkim prowokować wydają się na swoją pracę trzeba patrzeć właśnie pod kątem takich przemian całościowych, jaki podlega jako społeczeństwo i tu nie jest także teraz mówi, a to było takie niedobry nie to może było dobre dla mnie jakimś wcześniejszym etapie innym etapie, a teraz, kiedy jesteśmy tak strasznie bić wszędzie, kiedy wystarczy rano otworzyć komputer komórkę i ta liczba informacji po prostu strasznych przybija do teatru im się bowiem być takim miejscem, gdzie jednak widzimy, że może do sprawy pod trochę inaczej tak to znaczy nawet w tej trudności znaleźć nie wiem chociażby taki taki w takim miejscu siedzimy tym razem tak naprawdę mnie interesują takie bez ważyć teraz performatywne co znaczy, że grupa osób siedzi razem z innej sali słucha 1 historii tak, bo co właśnie znaczy, że nagle performerzy będą bliżej bliżej widzów i po wymieniamy się czym celem jest sobie prezentować być może to jest to czułość, dlaczego zaprosiła nas do rozmowy o drzewach wydaje mi się, że jest mało tematów, które są obecnie bardziej istotne niż drzewa robiłam sezon tematyczne krajobraz w komunie Warszawa, więc jako reżyserka musiałam sama odpowiedź na swoje wezwanie kuratorskie jak interpretować krajobraz i Piotrek Wawer, który był dramaturgiem w tym projekcie pod po tym, jak długo mówiliśmy powiedział słuchaj może po prostu zajmiemy się drzewem tak, żeby było to właśnie skupienie na 1 obiekcie i podchwyciła tej myśli naprawdę jako taką olśniewającą, bo drzwi wszystko natura kultura i gdzie polityka polityk i polityka oczywiście to był dla nas takie wielkie wyzwanie zaraz potem odkryliśmy wiersze Brechta o drzewach i to było gdzieś takie spełnienie naszych tutaj marzeń, żeby znaleźć taką inspiracji idealną tak czy Brecht mało może wyobrazić bardziej politycznych artystów dramatopisarzy, a jednocześnie właśnie, pisząc o drzewach drzewach jako takich używek bardzo konkretnych roślin wie o gałęziach orzecha i ciągle właśnie zderzających z taką perspektywą czy to jest ważne czy ważniejsze ta polityka jest takiego piękny wiersz jak on słucha mowy, ale rzeka wiadomo kim jest malarzy w latach trzydziestych natomiast zaraz potem patrzy na te gałęzie orzecha i myśli sobie, ale może to jednak przetrwa tak ta rozmowa o drzewach w tytule naszego przedstawienia też wzięta z dysz Brechta, który ma różne tytuły po polsku czasami do potomnych czasami do urodzonych już potem takiego bardzo długiego bardzo katastroficzne go pięknego poematu rząd pisze, że co to za czasy, w których rozmowę o drzewach w sprawie zbrodnią, bo ukrywa milczenie utrudnionych czynach ponieśliśmy bingo to są te czasy też, w których my żyjemy, o czym rozmawiamy, kiedy rozmawiamy o przyrodzie i interesują mnie obie strony tej dyskusji to znaczy, kiedy przyroda jednak dominuje tę rozmowę z zachwytem i ten moment, kiedy ta przyroda jednak napawa przerażeniem, bo pokazuje właśnie skalę zniszczenia zgrozy politycznej grozy katastrofy, która nas nas czeka no i chcieliśmy, żeby taki był to spektakl z 1 strony bardzo poetycki bardzo medytacji inny, a z drugiej strony wszyscy gramy po to, naprawdę paletą głupi pomysł performerzy są drzewami stoimy jako drzewa ubrane w linoleum i kwitnie np. reklamówkami w trakcie robienia tego spektaklu wyobrażaliśmy sobie, że to świat po katastrofie z taką sektą drzewną oczywiście to nie taki kontakt zupełnie widoczny dla widza to muzyk dla nas, żeby sobie na czym zacząć zaczęli budować drzew plastiki sala komuny Warszawa, kiedy będzie można spektakl zobaczyć następnym razem, bo się wydaje, że trochę za mało tych swoich spektakli na pewno tutaj w krajobrazie warszawski krajobraz warszawskich też jest w Warszawie cały czas do mnie nowym krajobrazem teatralnym ten spektakl, o których mówiłam są rynek w komunie Warszawa właśnie świeżo zagraliśmy na pewno zachęcą do śledzenia repertuaru komuny Warszawa bowiem, że jeszcze do drzew wrócimy czasami przygarnia was także teatr powszechny teatr powszechny przygarnął nas z Instytutem sztuk performatywnych katastrofy budowlanej w komunie Warszawa, bo akurat komuna inżynierowi użyczała również sali, więc tam w zakresie spektakl po prostu być o innych spektakli, na które mogę zaprosić po prostu pojawi się szuka się nowego teatru w marcu wydaje mi się w kwietniu będziemy wznawiać moje przedstawienie Lorenzo robi w teatrze powszechnym z tym również stale współpracuje nigdy więcej wojny rozmowa o drzewach jakoś po wrót co w repertuarze komuny Warszawa bardzo czekamy na to, żeby te spektakle powróciły, żeby były częściej grany pytanie, które musi też na koniec co po paszporcie no po paszporcie kontynuacja tego co robią przed paszportem, czyli tematy naturalne teraz właśnie przygotowuje się do prób we wrocławskim teatrze współczesnym stroju są stale związana od kilku lat i będziemy tam przygotowywać spektakl inspirowany książką brytyjskiego pisarza i Bert uciera David lin do książkę nazywa się Urban PRD nie ma polskich przykładów z przełożonym jako miejski ptasie coś i w bardzo taki interesujący przykład pisania o naturze i autobiografii Dywit Clinton napisał jak się zainteresował ptakami, jakie obserwował jak finansują taką autorską filozofię podglądania ptaków w mieście znowu wyzwanie natura kultura, ale też pewne bardzo ciekawe wątki społeczne, które pod obserwacją ptaków kryjących Davis powiedział w rozmowie rząd, pisząc o ptakach oczywiście piszę zawsze o ludziach Wenty kontynuował też taką wielką przygodę, jaki jestem od października, ponieważ zaproszono mnie do wykładania w Akademii teatralnej w kierunku obecnie wiedza o teatrze i przyznam, że to cały czas jest dla mnie taka przygoda jak próbę to znaczy mam wrażenie, że takie niezwykłe spotkanie ze studentami cały czas uczy się uczyć Anna jesień bądź wczesną zimą zaproszę do TR Warszawa na spektakl, do którego przygotowuje się od jakiegoś czasu spektakl słowa Onko, który będzie poruszał wątki związane z leczeniem onkologicznym, które przeszłam i w ogóle taką opowieścią na temat raka, jaką sobie snujemy w naszej kulturze, która może nomen omen nie jest zdrowa, nawet jeżeli jesteśmy chorzy to stać nas na lepszą opowieść myśl czy takie plany do mam nadzieję, że po paszporcie ktoś skusi będzie spokojnie to intymne czuły mądry społeczny ważny teatr Weroniki Szczawiński tego nam potrzeba bardzo dziękuję za to spotkanie bardzo dziękuję za rozmowę laureatka paszportu polityki w kategorii teatr za rok 2019 była gościem kultury osobistej wywiad z laureatką nagrody także w dzisiejszym numerze tygodnika polityka wczesnej formac Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: KULTURA OSOBISTA

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Słuchaj podcastów TOK FM bez reklam. Z pakietem "Aplikacja i WWW" - niezbędna wiedza zawsze pod ręką!

KUP TERAZ do 40% taniej

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
Przedłuż dostęp Premium taniej!