REKLAMA

Wrzenie. Francja na krawędzi

Gościnnie w TOK FM: Poczytawszy
Data emisji:
2020-09-22 15:00
Prowadzący:
Czas trwania:
36:57 min.
Udostępnij:

Francja, która wrze to ta, której nie znamy z widokówek z wieżą Eiffela: z jej problemami, radykalizmami religijnymi, politycznymi i etnicznymi, z wielokulturowością, która jest z różnym skutkiem oswajana. Marta Greliak-Telesińska pyta Annę Pamułę – reporterkę od ośmiu lat mieszkającą we Francji o to, czym jest we Francji wolność, co to znaczy dzisiaj być Francuzem, jak się walczy ze stereotypem Araba-terrorysty, czy Francja jest na wojnie oraz kim tak naprawdę jest Ibrahim – główny bohater książki, radykalny muzułmanin umiejący czytać z ludzi, którego oczami oglądamy Francję i dzięki któremu autorka poznała stereotypy na swój temat.

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
po odczyta wszy podcast książkowy wydawnictwa Agora w dzień dobry nazwał się Marta Gralak Lesińska moim państwa gościem jest reporterka pisarka pani Anna Pamuła dzień dobry dzień na prowadzeniu spotykamy się okazji pani nowej książki zatytułowanej wrzenia to jest książka właściwie zbiór tekstów reportaży o Francji, ale nie mówimy o Francji takiej, którą znamy z folderów reklamowych albo turystycznych, a na pewno nie widokówek z widokiem wieża Eiffla dla ani nawet tej Rozwiń » codziennej, w której moglibyśmy powiedzieć, że mamy pewne skojarzenia wszyscy jakieś Francji bardzo miłe najczęściej, ale mówimy o Francji i jej problemach problem bardzo istotnych jak przyznaje, że czytając pani tekst no ja czułem wielki strach w związku z tym wymyśliłam sobie, a właściwie mózg gadzi mózg sobie wymyślił ten odpowiedzialny za bardzo pierwotne instynkty, że życie spotkamy to w głowie utknął w taki plan pani przekona, że pani mnie przekona, że właściwy problemy opisane w tej książce jest jakiś margines, że to są bohaterowie pani szukała lata lata to nie jest codzienność to nie są problemy którymi żyje Francja czy może uspokoić mojego wniosku to na pewno nie są problemem jest premia żyje np. codzienny, bo to są rzeczywiście bohaterowie, których wszyscy bohaterowie w zasadzie wszystkich oszukiwany latami to nie jest coś ja ze strachem nie żyjemy co dzień na pewno czy się bałam, kiedy powstawał ten reportaż czasem tak to mnie chciałbym panią uspokoić, dlaczego pani najbardziej no ta książka jest książka o radykalizm Mach i wielu radykalizm Mach religijnych politycznych ideologicznych etnicznych oraz właściwie to co mi się nas na przeczytanie tego tekstu wznawia się czy wobec tego, że Francja chciała być nie religijna laicka to przypadkiem nie mówimy o tej odwrotność to znaczy czy mówimy o zasadzie wolności, w której Francja musi jesteśmy tak wolni, że zezwalamy wszystkim na każdą religia i każdy uważa robi to co chce czy wręcz przeciwnie przez to, że mówi nie uznaje żadnej religii i to jest nasza wolność i problemy przez panią opisane to jest tego efekt to jest bardzo dobre pytanie na, nad którym w zasadzie, na które nie mam odpowiedzi do tej pory myślałem nawet o tym teraz wiek 2 tygodnie temu rozpoczęły się procesy zamachowców Charlie Hebdo opanowali kilka osób w redakcji w 2015 roku i Charlie Hebdo po raz kolejny no i po raz drugi opublikowali karykatury proroka było napisane nakładca tu SA Kusa czy wszystko to wszystko za to no oczywiście zacząć się zastanawiać nad tym czy nie także one właśnie Francja podzielone na pół to znaczy, że są osoby właśnie, które są bardzo religijnej ta religijność wzmaga w związku z tym ta druga strona jest bardziej się radykalizuje mówiąc jesteśmy laicy jesteśmy laicy nie nie ma być na to pytanie na pewno widzę różnicę ogromną np. między Francją Anglią tak to znaczy ten anglosaskie podejście do mniejszości do konieczności zupełnie inna rzecz się we Francji chociażby to, że niemożna nosić w urzędach nie można wśród chust w szkołach, że nie ma sądów zagranicznych nie ma sądów granicznych to ogromna różnica to lepiej na początku byłam bardzo zaskoczona, bo Francja w ogóle pytanie kim się jedno jest Francuzem, a takie pytanie o dalsze tak jeśli nie Polakiem Żydem kimkolwiek jest już tak no jest właściwie pytaniem tabu z takim pytaniem bardzo intymnym, a nawet część pani bohaterów, która była imigrantami właściwie ich albo rodzice albo pradziadkowie byli imigrantami oni się czy Francuzami prawda nieznacznie wyrażają jednoznacznie mówią o tym, ale przecież jesteśmy Francuzami myślimy jak Francuzi czy na tym nam na tym polu, gdzie pani widziała wśród bohaterów, że ta radykalizacja uwagi na albo pochodzenia albo korzeniem nie ma znaczenia czy na pewno to co było ciekawe, że w większości wywiadów właśnie z osobami, które mogły być postrzegany jako imigranci tak w cudzysłowie takim, gdzie mam wrażenie, że po prostu do 1 worka wrzucamy uchodźca imigrant muzułmanin Arab tuszu generalnie synonimy w prasie no to właściwie w takich wywiadach ja no jadłam imigrantką, bo ja mieszkam w Francji 8 lat i zawsze tak sytuowane zresztą otwiera bardzo duże drzwi, bo ja się tu mam jestem po prostu jest imigrantką Francji oni tam urodzili, więc to dzięki nim poznawała Francji to ich Francja, a wobec tego, że pani mieszka we Francji dostałem się na co dzień tak po prostu na co dzień idąc do pracy do sklepu do kina czy pani widzi te różnice na poziomie kulturowym religijnym głównie zakładam, że w tych mówimy Panamy robiłam reportaż, który nie znalazł się w tej książce, ale robią reportaż księża francuskich księżach i widziałam pierwsze kościoły katolickie, które nie zachwyciły księży, którzy oczywiście mówi ni w zupełnie inaczej jak była na mszach, na których uczestniczyła garstka ludzi trochę to pierwsi chrześcijanie będą moja redaktorka dużego formatu tak o tym powiedziała to pierwsi chrześcijanie, którzy przed naprawdę wybierają, żeby w tym kościele być to pomyślałam rzeczywiście ta wolność religijna francuska to właśnie to się wszystko wydarza w domu i to nie jesteśmy na zewnątrz religii nie tylko jesteśmy w środku w domach, że to ma jednak swój sens tak mam taką bohaterkę mojej książce, która mówi o tym że, gdyby nie to, że szkoła jest republikańska i ona nie musiał nosić chusty no pewnie zmusili ją do tego bracia, a szkołą republikańską w jaki sposób uratowała go na początku w zasadzie będąc we Francji nie widziałam, bo nie poznała jeszcze wtedy iracki minister wydawało mi się, że wymieni właśnie polega na tym, że kobieta chce o sobie założono im może też tak jest taka arabskiej feministki na okazały się, że po prostu widzą tu zupełnie inaczej no tak zaczyna się wolność tak to są też różnice kulturowe godność pisze pani obrzezanie np. chcemy się tam bardzo podobało to, że w końcu są karani pierwszy rodzica, które pozwalają na to, żeby ich córki były okaleczone jest dla mnie personalnie bardzo duża zmiana to bardzo ważna informacja dla mnie, ale też właśnie to też wynika z poziomu kultury danego narodu społeczności albo zbiorowości zbiorowość niekoniecznie musi być ona w tym samym okresie historii do Francji tak to znaczy ta historia w żyję tak, czyli wyrządzania obrzezania dziewczynek i rzeczywiście w latach osiemdziesiątych francuska adwokatka biała, ale pochodząca z Polinezji urodziła się w Polinezji, toteż zawsze ważne, żeby zobaczyć naprawdę Francuzi są bardzo różnych miejsc i ona właściwie zauważyła zwróciła na to uwagę że, że jest duże dziewczyny, które pojawiają się w przychodniach są wyrzucane i pomyślał jak to halą czy gdyby chłopiec biały przyszedł do szkoły z obciętym palcem powiedziała, że coś to różnica kulturowa Otóż to ona wstydziła, żeby tu będzie walczyć o to dziewczynki nieważnością są czarne białe niebieskie zielone po prostu walczą o prawa kobiet i to rzeczywiście we Francji to coś co co wyczuła w opowieściach wielu moich bohaterek, ale życie na poziomie wielożeństwo, które pani pierwsza tak działa tylko 1 stronę w tej chwili to znaczy można mieć wiele rząd, ale wielu różnych koniecznie zgodę Arnold z działaczami, ale patrząc jak z punktu widzenia równości i uprawnień prawda, jeżeli działa to jednostronne by działać też drugą stronę no tak tutaj znowu poznam Afryka, który walczył z Polakami, ale mówił też Amerykanka, która walczy z kolegami mówi do mnie jedno jest wiele takich, które co szczęśliwe tak w takim akurat ona nie jest w trzeciej może wszyscy byli Brytyjczykami tak, ale to właśnie wchodzimy też w pewnej drodze takiego straty, bo to nie wynika tylko z poziomu kultury danego narodu, ale też pewnego stereotypu zresztą myślę chciałbym się mylić, że niestety w nas wszystkich czasem urasta albo jakiś taki strach wynikający ze stereotypów, którym zostaliśmy wychowani, bo np. skojarzenie takie mają najwyżej 3, które przechodzi w tej chwili do głowy to, że jak Arab terrorysta prawda tak jednoznaczne skojarzenia, które mamy, które właśnie teraz pytanie ono wynika zakres naszych lęków z naszego wychowania z naszej kultury, bo pani miała okazję obcować z bardzo różnymi kulturami maja, żyjąc tutaj w Warszawie w Polsce aż takiego zasięgu nie mam jak pani punktu widzenia wygląda czym się, że wszystko zmienia, kiedy ludzie stają się naszymi sąsiadami rodzicami naszych kolegów czy kolegów naszych dzieci w szkole oni po prostu nabierają wtedy wiemy, jaki mają kolor włosów co jedzą okazuje się, że oglądają te same seriale, że tak sami czasem ludzi w sobotę albo tak samo im się nie chce do meczetu niektórym nie chce tam się tak samo stoją podpierają tak to to samo znaczy Sojusz z ludźmi to jest to co ja uważam też lądowała we Francji jestem z rodziny tolerancyjnej na pewno natomiast nie mam doświadczenia wielokulturowości mieszkając w Polsce między wylądowała we Francji byłem tym oszołomiona tak, bo ludzie są naprawdę zawsze to nie tylko kwestia właśnie czy Algierii Maroka, ale właśnie Polinezji czy Polinezja francuska, ale daleko może tak czy nawet bliska, bo to są Anglicy Amerykanie czy Brazylijczycy no na moim podwórku jest jesteśmy z chyba 10 różnych krajów i wtedy ten stereotyp się zamyka w głowie jak to działa jak działa mechanizm dla mnie przynajmniej tak nudne wydają się, że tutaj receptą jest, że po prostu czas zadawać pytania trzeba poprosić gazownię latająca być po prostu czekam to nie to nie jest nowy ciekawy świata, bo znam ludzi, którzy są bardzo ciekawi świata jest wszędzie właściwie nic nie dogadają drugim człowieku wracają z takimi samymi stereotypami, a to jest właśnie demonstruje muszę zadać pytania 1 pani bohaterów WST 1 konkretna postać, która towarzyszy nam przez cały pani tekst ze względu NATO, czego dotyczy dana opowieść to on jest tym, który opowiada nam swojej przeszłości, ale jednocześnie z tym, który komentuje rzeczywistość pani opisuje były w pani książce taki fragment, w którym 8 pań zdaje sobie pytanie pani czuje lęk związany z tym, że być może on jest terrorystą i w związku z tym ja czy ten sam fragment narzuciło kilka rzeczy przecież nie chciała zadać pani SACH, jaką się wtedy aktywnie, bo już osoba, którą pani znała prawda to niebyła nowo poznana osoba jeśli dobrze pamiętam z tekstu pani go nawet 2 lata latek, więc już ten próg tej znajomości tego tego Poznania był już za panią jednak ten strach powstał, więc papież chciał za dużo mechanizm tego strachu, który uaktywnia drugi właśnie czy to, aby nie wynika z naszych druków tych kulturowych, że jednak sobie łączymy kropki pani wiedziała rządowych konkretne miejsce w tym konkretnym miejscu był atak terrorystyczny i po prostu w wyniku pewnej logiki połączenia faktów no gdzie do tego doszło mimo tego, że no w rzeczywistości jak pewnie pani wójt powiem tak nie było ale, ale ten charakterystyczny bohater spowodował u pani pewną refleksję oto refleksja chciałam zapytać brałem w ogóle jest postacią wyjątkową na pewno jak poznałam pewnie jeszcze nie wiedziałam co przede mną odkryje to rząd się z radykalnym muzułmaninem, chociaż znowu to właśnie kolejny stereotyp to w ogóle znaczy radykalny muzułmanin z radykalnym muzułmaninem, który w ramadan zapomina, że robi ramadan jak nie odbębnić 3 mogli tam, gdzie wieczorem tak jestem na tym trochę ten radykalizm polega, więc też moim zdaniem definiujemy coś w czasie się zastanowić czy to można w ogóle przyklei to jakieś konkretnego człowieka ma taką zdolność jasnowidzenia, czego nie wiedział na początku meczu ludzi prawda ma mamy szamanka w ogóle wokół niego tak mało nie widziałam tak naprawdę to był taki bohater, który dawał mi się, że bardzo dużo o sobie opowiada później trochę tak jak cytrynę wyciska i nie było bardzo mało z niego miała, bo w sumie mi o sobie opowiadał bardzo mało, bo opowiadał bardzo mało swojej rodzinie opowiadał bardzo mało swoich siostrach swej przyszłości wszystko musiałem od niego wyciągać to też kwestia taka, że jestem kobietą mężczyzną cały czas chciał pokazać mi, że jest świetnie sobie radzi, że nie ma żadnych problemów tak, bo ktoś to my jako reporter kobiecie trudniej rozmawia z mężczyznami czy przebicie się rzeczywiście do ich takiej wrażliwości do tego, żeby powiedzieć czegoś boją co przeżyli to było trudne albo czym jest trudno mężczyzną bardzo ciężko opowiadać i zajął mi właściwie 4 lata po 4 latach dopiero powiedział mi naprawdę takich najtrudniejszych swoje wspomnienia, ale było także i myślę że, toteż z tego wynika, że przestraszyłam to raz, że także, że jakby był niepewna czy ja była niepewna jego ponieważ, gdy jego opowieści były trochę mi powiedział trochę nie odpowiedział znikał też by więzieniu, w jakich Barcelonie dzwoniono do mnie z nieznanych numerów, więc była taka trochę nieba nie byłam pewna zwróćmy też później postawiłam się w jego miejscu też nie był niepewny to wynika z tego tekstu onych mamy naprawdę mi ufał tak tak ja pisałam coś na jego temat czy po polsku nie potrafi tego przeczytać, aby zatem on miał na mój temat też masę stereotypów, które muszą sobie tak, bo jest tak Polką nigdy nie poznał żony Polki jestem blondynką białą no, więc zawsze dla niego takie osoby no wydawała się, że mieszkają taki się tak taki miał obrażenia ma białe blondynki jak się okazało wiedział, że moja babcia mieszka w bloku dokładnie takie są takim samym jak on, więc goście mieli podobne doświadczenia, aby zrobić podobnie ma się dzieci chodziły do podobnych szkół niedaleko i miały podobne problemy, bo jego syn czy podobne problemy zdrowotne może tak będzie się okazuje się tak człowieczy w zasadzie od odnaleźliśmy się tak tylko to zająć czasu, więc myślę, że z tego wynika plus oczywiście co pani powiedziała to znaczy te drukowane strony pomysł bardzo się na jak widzę nawet znowu może dlatego mam większą wrażliwość na na na innych, żeby wysłuchać, bo sama jest imigrantką ile razy zdarzyło mi się rzeczywiście okay Francuz to, że ja pracowałam np. dla gazety wyborczej nie oznacza wcale nie są tak jakby mówiła, że proces lekkiego Burkina Faso to jest dość podobne tak, bo jestem Polką jestem bardzo daleka i Francuzi Maćka mówią Ada jest Warszawa, bo przez Kijów będzie przyjrzeć tak albo albo przez stereotyp tego że, że kobiety ze Wschodu po prostu także z tą kobietą ze szkodą w związku z tym jestem mniej wyemancypowana na pewno bardziej dba mojego męża jest częściej w domu tak jest stereotyp kobiety ze Wschodu na jeździe na pańską Polskę kraju no plus katolickiego kraju różni tak, ale właśnie złożył na pewno jestem katoliczką zaskoczył nas czasem wierząca taka siaka nam świetnie sprząta, bo to też właśnie, a tak znałem Polka była naszą panią do sprzedania tak, bo to moim zdaniem to dziś system łowiono ja po prostu jestem trochę to pani odchudzania, którą znali no właśnie jednoczenia bram ten fragment da się wypowiadał, że on też przez chwilę panią podejrzewał, że pani szpiegiem, więc nożem ciężko jest dla Mosadu tak nie ma lepszych to jest niesamowita już po Polkę katoliczkę szpiegiem Mossadu, ale właśnie, że obie strony działa ten stereotyp, że być może nam Europejczykom się wydaje, że to kurczy porównań do Wschodu prawda, że to my jesteśmy w zakresie ani, a tymczasem właśnie ten fragment pokazuje, że to działa zupełnie jedno i drugą stronę tylko zależy, gdzie postawi sobie hamulec mówiąc otwieram się na innych osiągnie 8 mógłby on uważa, że w zasadzie on jest bardzo Europejski ode mnie, bo jest z Polski ze Wschodu tak wniosek do końca, bo on jeździł woził samochodu do Polski pracował z Polakami wywodził tam samochody sprzedawali później w Polsce tu widział Polskę w latach dziewięćdziesiątych to ja dla niego to nie jest całkowicie w Paryżu właśnie tych ferm chodzimy rozmowy o tych stereotypach, które właściwie pod kątem liczb, które pani podaje wydarzeń, które pani robi w pewnym scenariuszu, podając latami no za żaden sposób nie mają potwierdzenia w rzeczywistości, bo zastanawiam się czytając pani książkę świat, czego się zaczęło od kiedy nas albo w naszym pokoleniu narasta ten strach auto wyobrażenia, bo ten stereotyp, bo to właściwie wszystko sprowadza się do lęku, bo zostawiam rzeczy atak na treść Center miał znaczenie nie miał znaczenia czy wtedy nasz ten sen o tym w głowie urósł tak, bo wszyscy oni właśnie pani powiedzieć oni Ibrahim, który powiadomi o tym bony banku bohaterem, którego reprezentuje muzułmanów, chociaż na no pewnie nie reprezentacyjny dla wszystkich muzułmanów, ale mówił, że tak rzeczywiście po pół procent dla niego wszystko zmieniło natomiast to co ważne też we Francji bardzo często nie mówi się właśnie, że ktoś jest tam czarny czy Arabem to mówi się bardzo czasu różnicy społecznej czy nie etnicznej społecznej te we Francji bardzo ważna tak czy Tarnicę społeczna w zasadzie dotykała go od początku czy to się urodził w biedzie po prostu i to, że nie miał możliwości jest bardzo energicznym człowiekiem nie ma możliwości to nie jest kwestia teraz zrobienia z niego ofiary, którą sam absolutnie nie chciał być bez bardzo honorowi rywalom na bardzo honorowy jest bardzo tak honorowy myślę, że to dobre słowo w związku z tym nigdy sobie nie pozwolił, lecz na pewno siebie nie widzi jako ofiary po prostu tak się potoczyło życie Jerzy Gryz regulacją uważa, że po prostu Senatu zasłużył tak nawet wynika z pani tekstu, kiedy on wypada takie słowa za każdym razem komentują rzeczywistość na taki bardzo twardy powiedziałabym w tych wypowiedziach tak bardzo jednoznaczne krystaliczne tam nie ma nic pomiędzy bardzo pryncypialny tak to prawda konserwatywne no właśnie, ale to też może być kwestią samej cechy człowieka prawda to już bez względu na NATO co wierzy co myśli tak dalej to po prostu może wynika z niego samego jasne, więc ja też nie postrzegała go jako te osoby, która ma być osobą reprezentującą, a wypowiedzi całej np. społeczności zbiorowości, ale chciał być śladu tych statystyk czy pani mogłaby coś więcej powiedzieć, bo pani książce jest przeprowadza taka analiza wydarzeń ogólnie nie tylko z tych lat siedemdziesiątych, ale też osiemdziesiątych bardzo dobrze pokazuje, że właściwie ataki terrorystyczne, które miało miejsca miał bardzo różne podłoża i nie można jednoznacznie sklasyfikować żony był na tle religijnym on się wydarza czasem miejsca, które są poświęcone jakiemuś kultowi religijnemu, ale do zasady ja przyszedłem wydarzenia i one jednoznacznie wskazują, że to nie jest podłoże religijne na bardzo różne podłoża w tym polityczne właśnie mają liczne etyczne, bo Francja w zasadzie po prostu jest dwoje tak, ale nawet arystokratyczne prawda ta scena restauracji kiedy, kiedy restaurację pod restaurację zostaje wprowadzona bomba tylko z uwagi na to, żeby pokazać pewną siła, więc właściwe proporcje są też zaburzone nie można jednoznacznie orzec na podstawie tych wydarzeń, że mówimy o jakiejś 1 konkretnej grupie, która się mówiła zradykalizował i teraz Brnie w to stronę no właśnie to dokładnie to znaczy historia profesora, który pani mówi to rzeczywiście osiemdziesiąty trzeci rok w bardzo eleganckiej restauracji, która istnieje do tej pory tylko wyszło w centrum Paryża koloru wybucha bomba właściwe do tej pory nie wiadomo, kto był za nieodpowiedzialne, ale z wielu wskazywał wtedy na to i teraz się tak komentują to ofiary tego zamachu, że była to lewicowa organizacja turystyczna, która działa bar działała bardzo aktywnie w latach będzie 80 ty en gaz to poznam człowieka, który wyszedł z więzienia właśnie 2 lata temu piszącego książkę, ale poznałem człowieka, który właśnie stało wtedy za tym nie będą zatem zamach na noc z wieloma innymi jest po prostu lewicowym terrorystą i był człowiekiem nigdy nie spotkam człowieka bez serca to był 1 człowiek, który podczas powodzi nie widział nic naprawdę nigdy się to nie 0 po spotykam wielu bohaterów, nawet jeżeli oni są zrobić złe rzeczy to ja akurat może mam taką osobowość zawsze mamy już nadzieję, że czegoś tam dokopie tak do czegoś co jest na wspólne albo czegoś dobrego albo do tego rząd odwiedza dzieci albo cokolwiek się czegokolwiek chwycić, a w tym człowieku nie było nic prawda miał po prostu pusty wzrok to był lewicowy terrorysta i jedno, chociaż pani w ten sposób konstruuje swoją opowieść, dlatego że wielu pani bohaterów, którzy powiedziałbym są, a w ocenie opinii publicznej negatywnie mogliby zostać ocenieni w tym tekście widać, że pani próbuje dociec z czego to wynika czy podłożem było np. dzieciństwo czy jakaś relacja z rodzicami albo w ogóle, skąd to i to widać w tym tekście ewidentnie, że pani szuka tego co jest tam pod spodem z czego wynika tu od razu myślą o pewnym bohaterze, który ma okres sprawie pani właściwie pisała, bo to sprawa, która się ciągle bardzo długo człowieka, który świadomie zabił kilka osób i sprawa bardzo dokładnie przez panią opisano na podstawie tylko dokumentacji, ale to w jaki sposób myślą, bo to jest dla nas jakaś nauka to jest dla nas jakaś wiedza no to w tym tekście ewidentnie widać pani szuka tego podłoża, bo nikt nie rano się nie budzi mówi sobie patrzy w lustro mówi dzisiaj zabiję 4 osoby to tak nie działa to wymaga zawsze pytamy, skąd to jest tak naprawdę bardzo Fund ma fundamentalne pytanie, skąd bierze zło czy ono po prostu to ludzie nagrodą czy ludzie tak stają, dlaczego są tak popularne niem thrillery albo seriale na temat seryjnych morderców, bo po prostu to jest jesteśmy zafascynowani, skąd siebie zło, więc osoby rzeczywiście zadawałam takie pytania, a to, żeby się to za prof. Mohamed mera, czyli terrorysty, który zamordował 7 osób w tym troje dzieci w żydowskiej szkole, ale nie mogłem tylko Żydów zamordował też innych muzułmanów, a negocjator, który negocjował z nim przez 30 godzin on był zamknięty w pokoju, w którym lała się woda było włączone światło, a negocjator, który był też muzułmaninem rozmawiał z nim przez Oki doki mnie dotarłam do tych do tych nagrań i oby taką właściwe transkrypcję tego tekstów to dla mnie bezcenne czy rzeczywiście wysłuchać tego człowieka nie dlatego, żeby dać mu twarz, bo też można by się zastanowić w ogóle zasługuje na to, żeby dać mu twarz dać głos, ale oczywiście mnie no bo tam wielu bohaterów bez on i właśnie ten negocjator, dlaczego akurat on jest jego brat, który 2 lata później poczucie winy właściwy nie wiadomo dlaczego ale wyruszył w taki marsz przeciw terroryzmowi jest jego żonatego brata, która była Żydówką, że jest Żydówką dalej ska kończy procesem jego brata, który w zasadzie wiadomo czy jest terrorystą nie jest, więc co takie proste porachunki rodzina ja tam po prostu zobaczyłam coś co w zasadzie może się wydarzyć w wielu rodzinach, o ile było takich historii w 1 rodzinie był 1 był w Wehrmachcie, a drugi był po drugiej stronie tak jak sam ostatnio historię taką kobiecie, która straciła 2 córki 1 była stewardesą zginęła w zamachu terrorystycznym druga była terrorystką siostra no właśnie teraz dochodzimy do klucz leży historia tajnej błędne, bo ze mną po historie rodzinne towarzyszą nam za ciastko, bo to jest to, że dlaczego, dlaczego tak szukam, toteż szukanie pozwala mi w siebie zaglądnąć, bo to chodzi, żeby się spotkać bohatera, żeby zobaczyć na równi to znaczy tak zobaczy się trochę w lustrze i to nieważne, kto bohater wygląda, jakie ma doświadczenie PanAm omówiliśmy poligamii PanAm Mac, bo ten reportaż przed nami fragmenty ukazał się w kiedyś w dużym formacie i jest historia kobiety, które jeszcze walczy o poligamię jest przeciwne Amerykanką i pamiętam, że po tym, reportażu napisał do mnie pani Polka i napisała do mnie bardzo dziękuję za ten tekst, bo za sprawę z tego, jakie trudy są w jej małżeństwie i bardzo mnie to dziś rzecz bardzo strasznie przykro oczywiście rozmawiałyśmy ME natomiast pomyślałam sobie, że to właśnie to także, że ta kobieta, która przeżyła przemoc od znaczy doświadcza przemocy od strony morza polega listy, że ta pani z Polski, która do mnie napisał odnalazła się w tej historii po to, właściwie na część z mocy linami chodzi o to, że oleje to straszne tak właściwie ani kraj ani pochodzenie, ale ani religia nie ma absolutnie żadnego znaczenia nie ma wszyscy także przyglądamy się w oczach innych ludzi no, a test też takie kłania się powiedzenie w Polsce, gdy miał porównać to co ludzie powiedzą, bo od tego w jakim sensie wszyscy się wprowadzamy środków Francji mówimy o wielokulturowości wielu narodowości jak już znają zaznaczam sobie ten fragment ja pozwolę sobie przeczytać te słowa wypowiada jeden z pań bohaterów chciał, że podniesionych odniosła to co się dzieje jest winą braku edukacji Francji nie udało się nauczyć swoich obywateli tolerancji otwartości nie zadbała o ich dusza trwa się zgadza z tą opinią nie do końca to znaczy to rzeczywiście, wypowiadając moja moich bohaterów, którzy Żydom akurat mówi o sytuacji na koszmarny, bo się we Francji antysemityzmu z straszny natomiast mogę powiedzieć tylko takim moim życiu codziennym tak mam dziecko widzę, jaką by tak wychowuje się w tej wielokulturowej Francji i wydaje mi się jednak Francja dbały duża, a może jadła mojego dusza może coś wspólnie tak ale oczywiście mam duży szacunek do tych osób, które tak czują, że tak jest i są bohaterowie, z którymi rozmawiałam i oni na pewno tak to trwa, chociaż jeszcze raz właściwy żaden zniesienie skarżą zawsze mówił, że to jego wina często także tak jak Ibrahim mówi w tej kwestii odpowiedzialności, a podjęte wszystkie decyzje to nie jest kwestia Francji Francji szkoły szkoły to ja podjęta decyzja czy właściwe sprowadzamy się do tego, że właściwie każdy człowiek podejmujący indywidualną decyzję sam siebie stawia w kontekście odpowiedzialności za swoją własną edukację tak z drugiej strony oczywiście można by przywołać bohaterka to znaczy Fatih, która opowiada o ona uczy w szkole, której sama mówi muzułmańskiego to oczywiście 90% dzieci które, choć do tej szkoły do dzieci z naj najważniejsze są po prostu biedne rodziny muzułmańskie i ona mówi o tym jak bardzo po prostu nie ma szansy czy to także żony nie mogą pracować, ale to kwestia właśnie był we Francji mówi, że to kwestia nie niż środki społeczna nie są po prostu na marginesie społecznym jak zwraca tym akcentem skończyć naszą rozmowę mając nadzieję jednocześnie optymizm, że nie tylko kwestie edukacji, ale też tego co pani próbuje pokazać w tym tekście będzie lustrem, w którym rozmawiałyśmy, w którym mogą się przejrzeć nasi goście pani Czytelnicy bardzo bardzo dziękuję za nasze spotkanie moi państwo właśnie pani Anna Pamuła dziękuję bardzo, miło, a państwa zapraszam do słuchania fragmentów przeczytanego przez pana Macieja Kowalika fragment książki wrzenie czyta wsi podcast książkowy wydawnictwa Agora Morris zwykle zajmował miejsce naprzeciwko Françoise, ale tym razem usiadł obok niej proszę podzielić wszystkie nasze dania na pół poprosił kamera był to ich stary zwyczaj Françoise nie pamięta co wtedy jedli raczej nie zamówili specjalności Olivera homara ani kogucik grzebieni może kotlety jagnięce albo gołębie nadziewane ogra byli na pewno lekko pijani od dwudziestej drugiej 15 szef sali uchylił czerwoną kotarę dzielącą restauracji od ogrodów pożegnał gości, którzy siedzieli przy stoliku obok Morrisa Françoise dla nich było jeszcze za wcześnie wracać do domu od 2002. 40 podano desery tartę z jabłkami i miodem oraz czekoladowy suflet tego Françoise też nie zapamięta 3 lub 4 minuty przed zamachem szatni Arka poczuła dziwny zapach zdawało jej się, że dochodzi ulicę sommelier wyszedł na zewnątrz by sprawdzić wentylację młodszy kamer był pewien, że to zwarcie spalił się ekspres do kawy się w sali bronią zszedł do kuchni w piwnicach poczuł, jakby ulatniający się gaz, ale kucharz zapewnił, że wszystkie palniki są wyłączone piekarniki też hasła pamięta czarną mgłę, która nagle wypełniły pomieszczenie jak Rój much albo burzowa chmura spojrzała na siebie i Morrisa w lustrze odbicia zadrżały rozmyły się w blasku świec czuła, jakby fale powietrza z lewej strony, która uniosła ją do góry przez kilka sekund panowała cisza pauza stop dusze zastygły w ciałach umysł człowieka rejestruje wtedy 1 obraz lub dźwięk, który pozostaje z nim do końca życia kucharz zamykanie kurków od gazu stanowi upadające kieliszki na stole serowym KNR czas rozwijającego się lustra, którego odłamki spadały na dywan siłą gradobicia szatni Arka zamknęła oczy odczuła miażdżący ból w plecach tyle głowy wahadło zegara zatrzymało się o dwudziestej drugiej 41 transu skrzyknęła moje nogi nie dała rady się podnieść zobaczyła stojącego nad nią męża jego marynarka była poszarpana był ranny pochylił się nad nią zadał pytanie, o którym potem wiele myślała czy dasz sobie radę chciał dodać otuchy, oczekując zapewnienia, czego nie opuści obezwładniające poczucie winy zostało zasiane dasz radę powtórzył transu spoczęła jego niepokój strach wyszeptała straciła przytomność często wyobrażała sobie potem Morrisa, który ucieka zaraz po wybuchu kieruje się w stronę drzwi robi 3 kroki jak zwykle upewnia się ona idzie, zanim zawsze chodził szybciej, a ona go nie wyprzedzała, bo lubiła, gdy dowodził dawało jej to poczucie bezpieczeństwa przez 12 lat zawsze była tuż, zanim teraz leżała na ziemi przygnieciona przez 2 i półmetrowe metalowe drzwi strażak, który reanimował Françoise zwrócił szczególną uwagę na Morrisa stał przy żonie wyprostowany jak struna nie odzywał się przypomniało mu kobietę, która kilka lat wcześniej została poparzona kwasem w paryskim metrze siedziała na peronie nieruchomo niezdolna by wyrazić cierpienie miała pusty wzrok, zupełnie jakby świadomość pod wpływem szoku, próbując ratować zapadła w drzemkę w pasażu beaujolais leży gruba warstwa tynku drewna szkła to wszystko co leciało w powietrze pod wpływem wybuchu, a następnie został zabrany przez strażaków w 1 miejscu wnętrze lokalu rozprute, jakby ktoś rozciął wyjął Badach kawałki porcelany szkła metalu krzesła bez nóg na zdobionym dywanie typu samo energii niegdyś czekamy tylko dla królów Francji leżą odłamki lustra gdzieniegdzie połyskują kryształy żyrandoli wrzenie kamery na pokryty białym obrusem stół stół z deserami obraz martwe natury pośrodku wywrócona porcelanowa waza, z której wysypały się różowe pomarańczowe kartoniki obok niego pita lampka czerwonego wina bukiet połamanych żółtych storczyków stłuczona filiżanka pływa półmisku malinowego sosu kamera francuskiej telewizji pokazuje bogato dekorowane ściany zbliżenie na wciąż zapalone złote lampy białe serwetki leżąc miętę na czerwonych kanapach z aksamitu obok stos wypożyczanych gościom czarnych krawatów i sterta obrusów niektóre z nich są pobrudzone krwią wśród nich policja znajdzie poszarpaną marynarki spódnice Françoise ktoś zrobił notatkę garsonka marki Samanta sław sąd liderem są formę znajdą też 2 buty na obcasie 1 w pobliżu jej siedzenia drugi pod stołem na drugim końcu sali narożnik, na którym siedziała Françoise jest częściowo zniszczony czerwone poduszki spadły na podłogę pod stołem na kwiatowych motywach wełnianego dywanu rozlała się czarna plama krwi 10 osób zostało rannych w tym 1 kobieta ciężko ranna w nogę słychać dźwięk częścią tego szkła, po którym chodzi reporter mogą być jeszcze gorzej na szczęście był to koniec serwisu sali zostało 12 osób Stephan Oliver żona właściciela restauracji nie patrzy kamera musi czasowo chusteczkę otula się ściślej czarnym punktem nie rozumiem tego co się stało płacze dziennikarz nigdy nikt państwu groził Stefan Oliver ani nie nigdy dziennikarz policja znalazła na miejscu fragmenty bomby najpewniej produkcji domowej zoom na dziurę w parkiecie krater średnicy 40cm sekretarz stanu bezpieczeństwa publicznego nie wiem czy będziemy w stanie tego uniknąć w przyszłości musielibyśmy kontrolować każdy metr kwadratowy Paryża pierwsza operacja Françoise tuż po północy 24grudnia trwała 10 godzin przez kolejne 1,5 roku 31× została poddana ogólnym znieczuleniu większość czasu spędziła w szpitalach jej córka Debora miała 9 pół roku nie widziała mamy przez kilka miesięcy nie poznała, gdy zobaczyła ją po raz pierwszy rok po zamachu Françoise dowiedziała się, że w trakcie pierwszej transfuzji krwi została zarażona AIDS od 1983 roku przeszła ponad 100 operacji wciąż porusza się na wózku inwalidzkim nie zgodziła się amputacji miała, więc kilka przeszczepów obu nogach, które zostały zmiażdżone przez ciężkie drzwi spot, który wyciągnął ją Morris przez ciągły ból w zamachu nie przespała ani 1 nocy wypocząć kilka godzin pozwalają jej tylko tabletki nasenne w jej ciele utkwiły setki odłamków szkła porcelany i odprysków metalu co jakiś czas któryś z nich się porusza powoduje zaczerwienienie skóry, a następnie infekcje czasem same wydostają się spod skóry winny wypadku potrzebne jest na cięcie większości z nich pozostanie w niej na zawsze trofea zamachowców Borysowi pękły blondynki całe życie cierpiał na szumy uszne słyszał piski dzwonienie dudnienie gwizdy szelesty, które nie pozwalały normalnie funkcjonować nie mógł spać miał zawroty głowy depresję jeśli przeżyło się zamach terrorystyczny obrażenia są nie tylko fizyczne większość jest psychicznych egzystencjalnych to rany, które najtrudniej leczyć w ich wyniku zmieniają się relacje z bliskimi rodziną przyjaciółmi rozstania rozwody nie są rzadkością odkazić książkowy wydawnictwa Agora Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: GOŚCINNIE W TOK FM: POCZYTAWSZY

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Słuchaj podcastów TOK FM bez reklam. Skorzystaj z 40% rabatu w jesiennej promocji. Wybierz pakiet "Aplikacja i WWW" i słuchaj wygodniej z telefonu!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA