REKLAMA

Zawodowczynie. O fotografii reporterskiej z Agatą Grzybowską

Gościnnie w TOK FM: Wysokie Obcasy
Data emisji:
2020-12-04 15:50
Prowadzący:
Czas trwania:
22:07 min.
Udostępnij:

Tym razem gościnią cyklu "Zawodowczynie" jest fotoreporterka, dokumentalistka i fotografka Agata Grzybowska, która została ostatnio zatrzymana podczas Strajku Kobiet przed Ministerstwem Edukacji Narodowej, podczas wykonywania czynności zawodowych. Nie będziemy się jednak skupiać jedynie na tym temacie, ale spróbujemy zrozumieć na czym polega praca fotografki i różne jej oblicza. Rozwiń »
"Fotografia dokumentalna czy reporterska jest narzędziem po prostu, żeby nieść głos tych ludzi " - opowiada Agata Grzybowska, która podkreśla, że chce pokazać bohaterów i bohaterki, którzy są w jakiś sposób wykluczeni. Zapraszamy nie tylko pasjonatki fotografii do wysłuchania podcastu Wysokich Obcasów, choć dla nich kilka porad też się znajdzie. Zwiń «

AUTOMATYCZNA TRANSKRYPCJA PODCASTU

Transkrypcja podcastu
spotka wysokich obcasów Paulinę IT i cykl zawodów czynie, gdzie zapraszamy kobiety opowiedziały mi swej pracy dziś mają gościnę jest Agata Grzybowska fotoreporterka dokumentalistka fotografka, która podróżowała po całym świecie, dokumentując tamtejszą rzeczywistość wersje jak w Ugandzie Somalii w Egipcie podczas wiosny arabskiej była na Majdanie w Kijowie, a potem we wschodniej Ukrainie ostatnio stała się głośna, ponieważ została aresztowana przez policję podczas Rozwiń » protestu pod MEN 23listopada wysokie obcasy dzień dobiega dzień dobry to może zacznijmy od tego 23listopada, gdyby mógł powiedzieć o tym co się wydarzyło i jak wtedy wygląda twoja praca co się stało jak po raz dwudziesty marszu zaczną także kwestia 3listopada po prostu byłam w pracy zawodowej fotografował protest, który właśnie odbywał tak jak wspomniałam pod Ministerstwem Edukacji Narodowej, gdzie zostałam zatrzymana i teraz sam ten przebiegł przez policję osobom tym przez przebiegu zatrzymania niestety nie mogę mówić no i tym co się później też wydarzyło na komendzie na Wilczej względów także sprawa jest przez czas w toku i nie mogę tego komentować żaden sposób to skupmy się w takim razie, ponieważ ta rozmowa ten podcast jest w tym cyklu zawodów czynie, gdzie mawiał wobec zawodowej to Opowiedz na czym polega twoja praca i co tam robiłaś i co doprowadziło do tego zatrzymania i po prostu fotografowała dokumentowała protesty młodych kobiet w większości student, który się przypiął kajdankami brama ministerstwa i to wygląda tak jak na każdym innym proteście, że moje zadanie jest dokumentowanie moje zadanie sfotografowanie tego co się aktualnie dzieje dzisiaj na ulicach powiedz jak się do tego przygotowujesz, jakiego sprzętu to wymaga, jakiego przygotowania wymaga to od siebie uczestniczenie w rejestracji takiego protestu czy np. jakiś innych protestów, które może jesteś porozmawiamy, bo przecież nie spieszy protez, które fotografujesz wszystko zawsze zależy tak naprawdę sytuacji od kontekstu od miejsca kultury, który miast, którym się znajdują, ale jeżeli mówimy np. od tych protestach prosić o aktualnie w Polsce no to te przez to, że to moja kultura, więc mój dom notuje nie potrzebuje takiego przygotowania, bo te procesy dotyczą nas wszystkich z 1 strony, jeżeli dzisiaj na ulicach zaczyna być dosyć agresywnie i to co się dzieje na ulicach jest dosyć jednak brutalna, więc nie wierzyli też protest muszą z ósmy 11listopada 2 w trakcie protestu się złapałam, że on nie ma okularów na oczy, że generalnie się fotoreporterzy bardzo często można spotkać fotoreporterów czy fotoreporterki, które chodzą z przypiętymi kaskami do plecaków toreb z okularami ochronnymi na oczy by na oczy są to musimy dbać o oczy, zwłaszcza jak zdarza się, że gaz jest użyte wobec protestujących i albo WPS posłów posłanek czy też i fotoreporterów właśnie fotoreportera no i aby można gazem po prostu kosza tam też dostać, więc dzisiaj jakieś przygotowuje jakieś protesty po prostu chwyta aparat najbardziej lubię, kiedy mogę sobie wziąć 1 aparat, który jest dosyć mały, czyli jajka, żeby mieć nic wokół, żeby nie nie być jeszcze czymś przekroczona, czyli dodatkową torbą, gdzie mogę zmienić obiektywy, gdzie mam komputer, bo akurat robieniem zlecenie dla gazety i musi natychmiast zwrócić zdjęcia itd. lubię najbardziej taki właśnie komfort pracy bierze sobie 1 aparat fotograficzny lampę błyskową nie ma nic w rękach dodatkowego idziesz i swobodnie może się skupić na na obrazie właśnie mam tylko ten 1 obiektyw, że nic nie dekoncentruje oprócz tego oprócz swego oka i wizjera, którą oglądać ten obraz, który rejestruje aż chcecie zapytać, bo pojawiło się takie zarzuty od razu znaczy, że zupełnie się z nimi nie zgadzam o taki zarzut, że mogła się zachować nieprofesjonalnie chcę zapytać jak jak wygląda profesjonalne zachowanie fotoreporterki no właśnie, jakby też trochę zapasów rynek mamy do tego odnieść bo, bo te zarzuty się i były kierowane do mojego ubioru i była kierowana nie panuje miał aparat fotograficzny miałam legitymację prasową zaproszono naszej, więc co jeszcze mogą zrobić, żeby jak moje zachowanie mogłoby być bardziej profesjonalna to, że nie miała nie wiem kamizelki odblaskowej na sobie z napisem Press nie będą zakładać takiej kamizelki na siebie to od razu ja jestem przeciwniczką takiego noszenie kamizelek, bo to też ze swojego doświadczenia wiem, że ta kamizelka często może być pretekstem do ataków i to z różnych stron tak na najgorsze moim zdaniem pomysłem jest założenie takiej kamizelki przepraszam, ale właśnie, kiedy idziesz na fotografować dokumentować protest nie protest marsz na 11listopada, które odbywają tu cała agresja się skupiać nie na policji też skupia właśnie dziennikarzach i fotoreporterów dokumentujących tamta sytuacja, więc w momencie 2003. robiłam sfotografowała robią zdjęcia też przy użyciu flesza i nie widzę tu nic co roku co ktoś co nie mówią oczy, że padają takie określenia właśnie moje zachowanie było w jaki sposób nie nieprofesjonalna Tychy już może od tej sytuacji przejdźmy po prostu w ogóle twój plan, gdybyś mógł mi powiedzieć na czym polega ten zawód dokładnie, jaki dla ciebie sens dla mnie sensem zawodu bycia fotoreporterką przebycia dokumentalistka com albo też być fotografką po to, są fotoreporterka dla mnie dokumentalistka są bardzo zbieżna pojęcia fotografka fotografki często użyłam winnym przy innym określenie to za chwilę do tego dojdą do mnie dokumentowania i te prace w ogóle aspekty prawne sosem całego mojego życia, bo dla mnie to proces opowiadaniem o innych ludziach innych osobach przepraszam ja często szukam właśnie bohaterów bohaterek, które są bardzo nie wykluczone w jaki sposób, które są na jakiejś żyją w jakim stanie granicznym po prostu stoją jakieś granice, które bardzo cienka ich życiu jest trudna nie wiem to, żeby właśnie to mogą być tereny objęte jakąś wojną, która zapomniana albo, które toczy się obecnie może być społeczność jazdę w Iraku chociażby i pustymi zawsze interesował znaczy we mnie po prostu dziecka zawsze istniała tak bardzo silna Niezgoda na niesprawiedliwość na łamanie praw człowieka i dla mnie ta fotografia fotografia dokumentalna czy fotografia reporterska jest narzędziem po prostu, żeby opowiadać o takich ludzi, żeby nieść ich głos, żeby głos po prostu stał się słyszalny Opowiedz mi chciałbym też przenieść w czasie do takiego momentu, kiedy poczuła, że chcesz być tą polityką, jaka była ta pierwsza myśl czy wyszło raczej z tego wielkiego umiłowania obrazu czy właśnie opowiadanie historii i osób wykluczonych wyższe jak ostatnio często się nad tym zastanawiam kiedy, kiedy był taki pierwszy zapalnik i w kwestii właśnie takiego dotykania tych delikatnych rzeczy tych niesprawiedliwości tak dalej to trochę trochę do tego rękę przyłożył mój ojciec, które jak byłam dzieckiem to czy to mi do łóżka opowiadania o emisji są to są Edmund tam do misji serce i typu opowiadania moim zdaniem tutaj nie mnie mnie osobiście dopełnić krzewić w oczy uwarunkował mnie absolutnie na ja mam bliżej portu przez to stałam się tak strasznie wrażliwa na lata nad cudzą krzywdę i fotografii, bo ten obraz sportu zawsze był gdzieś tam ze mną jak miałam Niemcy 1920 lat los spotka poszła na chwilę dosłownie do warszawskiej szkoły fotografii spotkałam takiego pierwszego swego tak naprawdę najważniejszego nauczyciela, który mnie też mówi żonę ukształtował trochę właśnie obrazem i to był Marian Schmidt on jako pierwszy zwrócił uwagę Agata powinna się zajmować człowiekiem, bo umiesz rozmawiać z ludźmi, bo zwraca się ich kierunku, bo na swoich fotografii widać humanistyka to był taki bardzo mocno są widziałam po jego, jakby słowa wiedziałam, że okres obrotowy w takim razie dziennikarstwo i fotografia właśnie te humanistyczne reporterska fotoreporterka stoczy miał coś na pewno zajmować w życiu, bo to jest mówienie o prawdzie nie chcecie pytać sukces, bo może to jest taki dziwny słowo, ale może jakąś satysfakcję zawodową to może jest taka koncepcja mi bliższa, który materiału np. które cykl twoich zdjęć dał takie poczucie spełnienia jak mysz ja mam wiele takich materiałów i w ogóle wyszedł nigdy, jakby nie patrzę na to przez sukces jakiejś tylko co te fotografie robią w innych ludziach albo co fotografia, który miał zrobią konkretnej osobie zrobiła właśnie tej osobie takim bardzo mocne wyznacznikiem tej damy to są 9 bram z powrotem ani 1, gdzie po pierwsza takie historie czy przytacza pierwsza historia to jest jak już robiącą książkę wydrukowała miał, zanim to książka jest dosłownie tam 2 dni 3 dni przed premierą książki ja widziałam, że totalnie muszę pojechać przez samochód pojechać w Bieszczady, żeby tę książkę rozdać bohaterom, bo też nie wyobrażam sobie, żeby takiego, że odbywa się właśnie premiera to Niewiem zaczyna być głośno o tej książce tam sobie, że praca będzie o nim mówiła tak dalej, ale moi bohaterowie nie dostaną tu dla mnie Boże nie fair wobec bohaterów no ja tam do 1 bohatera nazywa Adam Cichoń i pokazujemy tę książkę ją najpierw nie wiedział w ogóle czemu daje Bytomia oglądanie rozpoznał siebie na zdjęciach tonie, jakby klub do czego klub w historii taki, że kilka dni po tym, jak ja dałam książkę domowi Adam często budził się w nocy trzeciej nad ranem on był bardzo cierpią właśnie z tego powodu żołnierz sam może, że żyje sam go wszyscy opuścili tak dalej na trzeciej w nocy budził się często rozmawiał ze swoją matką mówił tam ma mówić już do siebie twórczą w Bieszczady, a te nie zostawiło się z rejestru z tu zupełna tutaj sam ją kilka dni po tym, jakim cudem książką do mnie zadzwonił powiedział jeszcze Agata pamięta, że ci mówiłem, że rozmawiam w środku nocy nie mogę spać ze swoją mamą będzie mu taka też pamiętam no to teraz rozmawiam swoją książką, która zawsze leżą pod poduszką jak zasypią pięknie to jednak historia druga historia to SEK miała w tym roku wystawy właśnie w Warszawie też 9 bram w Kordegardzie przyszła 1 pani, która przez cały czas strasznie długo siedziała galerii tek od momentu otwarcia wernisażu do samego końca i później to pani zadzwoniła do galerii i powiedziała, że strasznie dziękuję za to wystawa i za mojej historii budżetem opowiadałam zrobimy by taką opowieść przez te zdjęcia widzą bliską, którzy przyszli zobaczyć wystawa jak powiedział strasznie dziękuję, że zrobiliście to wystawa, że mogłem przy zobaczyć zdjęcia Agatę 9 bram i mam wrażenie, że wczoraj w nocy jak zasypiałam błąd innym człowiekiem, a dzisiaj rano się obudziłam jeszcze innym człowiekiem po obejrzeniu tej wystawy piękne to jest dla mnie taka takie coś co co mnie strasznie buduje takie że, że ludzie, że widzowie, którzy oglądają zdjęcia, że nie rozumiem dokładnie to co chcę powiedzieć, że damy to też się takie fajne, że to coś może zmienić troszeczkę w tobie w środku pewnie jeśli pamiętamy źle, ale mamy pamięć jest taka, że wyjechała w Bieszczady robić ten projekt, który był takim samotni czy długotrwałym projektem po tym, jak rzuciła się z Majdanu i z PC, które wybierze sobie, że była po prostu wyczerpujące i wstrząsająca i że był to dobrze mówię, którego było chciałbyś o tym powiedziała, bo o tym też się mówi to nie mówi, czyli też o takim wyzwaniu, gdy prace litewski żona potrafi po prostu nieść za sobą też to zmęczenie tak i to proces fotoreporter skał, owszem, potrafili ze sobą zmęczenie dla 15 po takim kluczem, że to bycie fotoreporterem właśnie też jest samotna w sensie, że ja muszę dotrzeć do tych bohaterów sam może, że to droga się zawsze samemu odbywa mimo to, że czasami się tam wokół właśnie ludzi wokół siebie tak dalej ja też się zdecydowałam po prostu potrzebowałem odpoczynku, bo na Majdanie spędziłem praktycznie całe 3 miesiące temu siedziałam to może zostać kimś takim słodkimi powrotami do Warszawy, żeby się przebrać tak dalej później po Majdanie jeździłam przez 1,5 roku bardzo regularnie do Ukrainy, żeby opowiadać o tym co się dzieje na Wschodzie miałem siedziałam z chłopakami z Batalionów na samym froncie będzie się przenosiła na drugą stronę, żeby powiedzieć też drugiej stronie, czyli to co się dzieje w Doniecku użył pokazać na stronę separatystów itd. jaw podczas tego całego jeżdżenia uświadamiające coś takiego, że jakby trochę straciłam sens straciłam poczucie i sens tego co, o czym chcę opowiadać o kim chcę opowiadać, że jakby cała moja praca poprzednia i właśnie ta, którą zrobiłam opracowanych pracował na Majdanie i później relacjonowała tom już stricte wojna to była taka stricte fotografia losowa ja uświadamiam, że ja nie chcę tak w taki sposób pracować w sensie, że nie moim zadaniem nie jest tworzenie 1 zdjęcia tego najważniejszego zdjęcia tylko jak otworzyć historia i potem były Bieszczady, żeby mogło to wszystko poukładać potem były Bieszczady, że właśnie, że mogą zostawić zdecydowała się całkowicie zostawia wszystkie aparaty cyfrowe, że wyłącznie biura wielki format, który jest wszystkie porad, które biorą są analogowe dlatego też zdecydowaliśmy się na fotografie wielkoformatowe, które jest fotografem wymagającą, które wymaga bardzo dużego skupienia, które ciężka, gdzie zrobić serię zdjęć tylko może zrobić jedno jedyne pojedyncze zdjęcia i moim zamierzeniem było takie coś, że ja muszę się, że chcę się na nową niejako trochę nauczyć fotografować musi się nauczyć na nowo skupić chcę usiłować fotografować cisza i ten projekt po właśnie Ukrainie dał mi do zrozumienia to, że ja nie chcę właśnie się zajmować tym newsem, że ja chcę się chce pracować długoterminowo ja chcę opowiadać o bohaterze było też pojedyncze historia są właśnie kilka pojedynczych historii składa nam się na to wielką historię w cudzysłowie tak Skry, która dzieje się obecnie i że to, jeżeli potrzebuje zbliżenia do bohatera w sensie szyjach jak to się do niego zbliżyć chcę, żeby ten bohater bohaterkami zaufała ja też bardzo się otwieram przy nich, bo historia, którą później opowiada, którą przedstawia właśnie widzą czytelnikom czy galerii musi być jak najbardziej szczera to brzmi jak byś wzięła sobie na pewno do serca rady swojego profesora i swojego mistrza to, żeby się zbliżyć do człowieka chciałbym, żebyś ty pomyślał, jaką radę mógł być deszczu punkty marzą o tym, żeby zostać foto płytę, jaką chcę właśnie proces, choć to, żeby moja rada chciałbym ją skierować właśnie głównie do fotografa fotoreportera dokumentalistę na nie mam kilka chyba takich rad pierwsza rzecz to jest chciałabym strasznie, żeby kobiety przestały się bać fotografować albo przestały się bać wykonywać te pierwsze ruchy w sensie lekarz siebie obserwowałam i teraz obserwuje właśnie młode osoby, fotografując tamte wiedz, że kobieta, zanim weźmie telefon zadzwoni nie wiem do redakcji powie cześć nazywam się tak i tak jest w takim w takim miejscu i będą fotografować to może byście chcieli ten materiał to 3× się zastanowi, a facet tego nie zrobi maszyn dlatego nie zrobi od razu sięgnie po telefon zadzwoni chciałabym, żeby temu rada po takim, że Hej, nie zastanawiacie się bądź śmiała nie wahaj się i to co ja zawsze powtarzam wszystkim moim studentom studentkom mówcie o prawdzie i musi też być szczera wobec swoich bohaterów, bo to widać później na tych fotografiach jest zawsze stosuj taki styl życia zawsze staram się zbliżyć do bohatera i też o tym później uczę i to też dodać jako wskazówkę dla swoich studentek czy polecę z taką drogę zawodową klasyczną, żeby iść na taką drogę przeszłość, bo przecież ty skończyła łódzką filmówkę jeśli dobrze pamiętam czy przyszłość taką klasyczną drogę zawodową co o tym sądzisz, że to jest droga, którą poleca czy należy chwycić za aparat już być samoukiem jeśli mam być szczera tutaj za co za co Filmówka możemy zabić Filmówka niczego nie nauczyła ja trafiłam faktycznie na 1 może 2 zajęcia, które było bardzo fajne bardzo fajne pracownie fotograficzne, ale one w tej nauce takiej straty fotograficznymi kompletnie niczego nie nauczyła, więc ja spotkałam jestem wdzięczna filmów co za to, że po prostu udało mi grono bardzo fajnych ludzi, z którymi mogą rozmawiać na korytarzu fotografii obrazie itd. w 100 pasjonatów fotografii to jest rzecz na pewno taka, która w, którą da dają dadzą pewnie każdy studia, więc ja z ręką na sercu bym polecała ominięcie w ogóle szkoły bo owszem, szkoła nie jest niczego potrzebna tak po prostu złapani za pracę wychodzenie na ulice i fotografowanie i wypracowania sobie własnego stylu opowiadania własnego stylu pokazywania fotografowania obrazowania, ale to co bym polecała wieszcza to też skierowana do kobiet fotografujących do fotografa jest szereg różnych mentoringu w szereg różnych nowemu urlopów z różnymi fotografami czy fotograf kami i taki typ nauki daje najwięcej zawsze my właśnie wraz z ewidencji, bo przez to, że przy okazji i wszystkich strajków, które teraz strajku kobiet, które się odbywają zauważą właśnie takie coś, że bardzo dużo jest fotografik na ulicach też jest bardzo dużo fotografów i zdjęcia, które są używane w prasie bardzo mała część tych zdjęć jest właśnie fotografa, że większość nie wiem co do torów od wtorek czy dyrektor dyrektor artystyczny używa zdjęć mężczyzn, a z 1 strony moje takie przepraszam, ale też rewolucja kobiet i dlaczego magazyny używają właśnie zdjęć fotografie głównie mężczyzn skoro na ulicach jest tyle fotografa to też jest głos do fotografa grze one są za mało słyszalna i przy okazji tego chcieliśmy wraz z ewidencji zrobiliśmy się taką akcję momentu front i przy której będziemy robić też warsztaty dla kobiet, a to wspaniała wiadomość tak to ogłaszamy w takim razie można się zgłaszać przez stronę agencji tak my będziemy jeszcze, bo teraz siedzimy nad programem nad budową programu i to będziemy ogłaszać w jaki sposób będzie przez wysoka portfolio itd. ale przy właśnie w tych warsztatach chcemy, bo nie mają być nauka jak fotografować tak dalej tylko jako w jaki sposób czuwać materiały do redakcji w jaki sposób nie wymóg nadać portfolio z edycji portfolio ze sposobu mówienia o swoich pracę swoich projektach, bo też bardzo ważna i taki cel warsztatowe trzymiesięczny będziemy niedługo ogłaszać świetne chciał na koniec zapytać marzenie zawodowe czy myślisz masz taką myśl co chciałabyś osiągnąć zrobić jakiś temat, który chciałby podjąć albo droga, którą chciałabyś pójść ja mam zawsze takie jedno marzenie, które jest przez cały czas dzieli ze mną żeby, żeby to myślenie i tras na złe myślenie trochę idealistyczny, który ja mam, ale on nie jest do końca idealistyczne, bo uważam, że to jest w pewnym sensie realistyczna w sensie, że uważam, że fotografia zmienia coś w ludziach, że może nie ona nie zmieni, jakby świata globalnie tylko takie cząstkowe, a cegiełkę do cegiełki się stanie i można coś z tego zbudować więcej prawda i moim takim marzeniem zawsze coś takiego, że będzie to nie zmieniło, żeby chciał, żeby moja fotografia zawsze mówiła o tych o tych właśnie osobach wykluczonych i żeby była zawsze na ukierunkowanie na pomoc ma niesienie pomocy tak żeby, żeby zawsze wzrost mówi o tych osobach wykluczonych bardzo dziękuję za rozmowę ja również bardzo dziękuję ulotkę wysokich obcasów na kolejne zapraszamy w najbliższy piątek Zwiń «

PODCASTY AUDYCJI: GOŚCINNIE W TOK FM: WYSOKIE OBCASY

Więcej podcastów tej audycji

REKLAMA

POPULARNE

REKLAMA

DOSTĘP PREMIUM

Słuchaj podcastów TOK FM bez reklam. Wybierz pakiet "Aplikacja i WWW" i słuchaj wygodniej z telefonu!

KUP TERAZ

SERWIS INFORMACYJNY

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA